• Gemist op de camping of waarom de eerste indruk vaak de verkeerde is.

    Pin it!

    Elke vakantie die ik doorbreng in de Roussillon levert mij een vernieuwde fascinatie op voor de wijnen van die regio. Ze zijn anders dan die van de Languedoc, ondanks de gemeenschappellijke druivenrassen, en zelfs de rosé's hebben in veel gevallen veel meer structuur, meer body en méér euh...ballen. Thuis kan ik het dan ook niet laten om of in mijn kelder te duiken of bij een paar wijnhandelaars te zoeken naar nog meer Roussillon's, en het duurt altijd een tijdje voor dat slijt.

    Wij werden deze keer onaangenaam verrast bij het thuiskomen (een ondergelopen kelder), en het was bij het afspoelen van mijn vervuilde flessen (het zal mij leren sneller wijndozen uit te pakken) dat ik bijna over deze fles struikelde en dacht: Tiens, Millas, ligt dat niet in de Roussillon ? Dat deed het inderdaad en dus de fles afgespoeld en opzij gezet en een paar weken later naar boven gebracht en ontkurkt.

    Bonica Marieta, Domaine du Matin Calme, Vin de France, 2010:

     

    bonica_marieta-copy.jpg

    Het Domaine du Matin Calme ligt dus in Millas, rechts van Perpignan als je vanuit België naar beneden rijdt, op de weg naar Pradès. Het werd in 2006 opgestart door een jonge oenoloog, Anthony Guix, en zijn vriendin, Véronique Souloy. Hun 5ha wijngaarden liggen in en rond Bélesta en zijn voor de helft aangeplant met 100 jarige carignan-stokken. Hun 9 percelen zijn altijd chemisch bewerkt en de overschakeling naar bio is nog in volle gang, de wijngaarden moeten nog wennen en sterker worden.

    In de kelder was Guix echter vanaf het begin heel sterk gericht op een non-interventionistische manier van wijn maken, in tegenspraak met de dingen en technieken die hij in 2002 leerde toen hij afstudeerde als oenoloog. Ontmoetingen met pioniers van de natuurlijke wijn als Stéphane Majeune en Jean-François Nicq hebben hem heel sterk beïnvloed en hij werkt nu zo goed als mogelijk volgens de principes van de vins naturels, alhoewel nog wel wat wijnen vandaag nog hulp nodig hebben bij het opstarten van de fermentatie, het microbiologisch leven in de wijngaard heeft zich nog niet volledig hersteld.

    Noot voor wie niet zo thuis is in de natuurlijke wijn-scene: een non-interventionistische aanpak in de kelder geeft er de voorkeur aan dat de fermentatie van de druiven opstart door de op de schillen aanwezige gisten, zodat de smaak die zich ontwikkeld die van het terroir is. Dat kan alleen wanneer er niet gesproeid wordt en er voldoende microbiologisch leven aanwezig is in de wijngaard. Indien dit niet zo is moeten er commerciële gisten worden gebruikt om het proces op te starten. Dit kan je doen met heel neutrale giststammen die toch nog gedeeltelijk plaats laten voor terroirtoetsen, of door middel van aroma-gisten die heel precieze en duidelijke aroma's voortbrengen (uw naar citroen of kruisbes ruikende sauvignon blanc van 3,5 euro bijvoorbeeld).

    De druiven voor deze wijn komen voor 80% van 100 jaar oude carignan-stokken en voor 20% van dertigjarige grenache-stokken. De vinificatie-techniek is die van de maceration carbonique (zie www.vinopedia.be indien dit u niks zegt), er werd geen sulfiet toegevoegd en de rijping gebeurde zonder eik. 

    En nu, waarom de titel van dit stukje ? 

    Toen ik deze wijn ontkurkte en uitschonk voelde ik me een beetje teleurgesteld. Hij was scherp en zurig in de neus, als een azijn, en de fruittoetsen die ik proefde waren die van vuil fruit, half rot, alsof het geplukt was met een machine en door elkaar gegooid en veel te lang blijven staan. In de mond kwam er wat meer fruit door maar vreemd genoeg vooral sterke alcoholtoetsen als van een single malt. Met andere woorden, ik was een beetje teleurgesteld.

    Ondertussen had ik mannen als Hans Dusselier of Jacques Massy al vaak genoeg horen praten over de evolutie van natuurlijke wijnen na de opening en dus vloog die fles de ijskast in en ja hoor, mijn geduld werd beloond. Dag twee, thuiskomend na een avondje uit, spek en gekaramelliseerde bruine suiker in de neus, geen spoor meer van die aciditeit en een heel mooie fluwelen mond. Dag drie bracht dezelfde fles mij volkomen van mijn stuk. De geur was nu geëvolueerd naar iets dat ik moeilijk kon benoemen, iets dat me deed denken aan bloemen, aan ouderwetse parfums en aan ingemaakt fruit. In de mond zacht en heel doordringend, heel speciaal, het deed me denken aan een grote Courtisane uit de 19de eeuw, een Mata Hari wijn...een prachtige ervaring. ***(*) dus.

    Wat is nu mijn punt ? Tijdens wijnproefavonden evalueren we wijnen die pas open zijn, in het gunstigste geval gekarafeerd, en af en toe worden wijnen neergesabeld omdat ze gesloten zijn of zurig of stinken. Later die avond gaan ze de gootsteen in en bij de nagesprekken is iedereen het er weer eens over eens: die natuurlijke wijnen, dat is toch maar iets riskants, onstabiels, onbetrouwbaars, en dan wordt er eens hartelijk gelachen met al die fanatici en valse wijnkenners die dwepen met bio en biodynamie en natuurlijkheid... De woordjes azijnsteek, mislukking, verkeerd gegane fermentatie etc etc vliegen dan over en weer, en vervuld van het Grote Gelijk mogen de wijnkenners weer naar huis, nog zachtjes nagrinnikend. 

    Niemand kan en mag een oordeel geven over wijn als hij hem niet echt geproefd heeft. Dat wil zeggen: nuchter (ik haat wijnkenners die vol cliché's een wijn bespreken met een stuk in hun kraag), op een goed moment (en nee, een massadegustatie is geen goed moment) en met veel geduld, en dat wil zeggen verspreid over een paar (minimum) dagen.  

    Wil dit zeggen dat je geen wijn mag drinken zonder ernst ? Neen, dit wil alleen maar zeggen dat je moet zwijgen over wijn, indien er geen dosis ernst bij is. Wil dit zeggen dat alle natuurlijke wijn goed gemaakt is ? Nee, zoals een groot klassiek Bordelees wijnmaker ooit zei, vaak ligt de genialiteit in hetzelfde bed als de mislukking. Maar indien u oordeelt, oordeel dan correct en begraaf uw vooroordelen alvorens u proeft.

  • Parels op de camping 2

    Pin it!

    carbone.JPG

    Een gesprek in een andere wijnwinkel in Argelès-sur-Mer:

    Et est-ce que vous avez aussi des vins naturels ? Eh ben oui, devant votre nez...le Carbone 14 de Léonine

    Maar het was de enige, hij deed er niet te veel omwille van schrik voor de evolutie van zo'n fles in zijn winkel. Ik heb echt staan twijfelen, het was er gemiddeld 35°C rond de middag, en dan is zo'n stevige rode toch wat moeilijk, nee ? En overleeft die wijn de trip naar de camping ? Aan de andere kant, uiteindelijk wordt hij hier gemaakt, en zijn dat "gewone" temperaturen voor de tijd en de regio. Dus:

    Carbone 14, Domaine Léonine, 2011:

    100% grenache. Heel complexe en mooi kruidige neus, heel interessant, zelfs intrigerend, met een prachtige tonaliteit. In de mond krokant fruit, heel fris en zuiver en lekker. Dag 2: nog beter, nog complexer, nog lekkerder. Fantastische wijn. ***(*)

    Stéphane Morin is eigenlijk een fotograaf die in 2005 na een stage bij dé Jean-François Nicq een 13ha groot domein overnam van een boer die nooit het geld gehad had om met herbicides te werken. Heeft ondermeer heel wat heel oude grenache stokken. Geen filtering, geen klaring. Biodynamisch.

    In België vind je deze briljante wijn bij Hans Dusselier van A Taste Affair in Gent (www.atasteaffair.com), net zoals de meeste andere cuvées van dit domein, een aanrader. Carbone 14 is één van de lekkerste 100% grenache wijnen die ik al proefde.

    1stephane_morin_leonine

    http://www.wineterroirs.com/2010/12/autour_dun_verre_tasting.html

    In Argelès kocht ik de wijn bij de Cave de la Marenda in het centrum op de Avenue de la Libération, met een schitterend gamma biologische wijnen en een heel goed overzicht van wat de regio te bieden heeft. Hij reed trouwens ook voor me naar het domein om er de andere cuvées te gaan halen, waarover later meer...

     

  • Parels op de camping, 1

    Pin it!

    Als vader moet je soms iets over hebben voor je kroost, en als dat wil zeggen dat je 10 dagen op een camping in het Zuiden moet doorbrengen, dan zij het zo. Maar deze keer moest zelfs ik toegeven dat dat supermarktje aan de ingang een paar aardige flessen had liggen (Mas Amiel, Domaine Lafage), dat de pizza's van behoorlijke kwaliteit waren en dat dit één van de mooiste en meest professioneel uitgebate campings was die wij al bezocht hebben. http://www.camping-lasirene.fr/nl/

    Maar deze wijnblogger zou uiteraard zichzelf niet zijn mocht hij niet onmiddellijk op zoek zijn gegaan naar een goede wijnhandel in de buurt. Bovendien was ik (onnozelaar) vergeten om mijn goeie glazen in te pakken. Mijn reddende engel vond ik in Argeles-sur-Mer, in de Rue de la Gare, waar men weliswaar geen glazen verkocht, maar "er genoeg kreeg van bedrijven". Hij stopte me onmiddellijk twee professionele glaaskes in de hand " en als je ze breekt kom je maar terug" en ik begon uit wederdienst een uitgebreide studie van het aanbod om een half uur later met mijn eerste doos naar buiten te wandelen. Goeie commerciële reflex dus !

     http://www.auchaidepierre.com/

    Na liters (goeie) rosé uit de campingwinkel (Mon Plaisir, Mas Amiel, heel lekker) heeft een mens dan ook al eens zin in iets complexer en de volgende twee flessen waren absolute verrassingen.

    DSC_0026.jpg

    Qu'est-ce qu'il ya si spéciale à ce "Est-ce Spécial...!" ?

    Eh bien, c'est très spéciale...

    Gewapend met deze verhelderende uitleg en met een gezonde dosis nieuwsgierigheid  ontkurkte ik deze rosé één van de avonden op het terras. Domaine Vaquer was ooit van een in het Franse rugbymilieu zeer bekende figuur, Fernand Vaquer, ex-speler en ex-coach van de Franse nationale rugbyploeg. Fernand Jr, zijn zoon, overleed helaas in 2001 en vandaag is het de schoondochter, Frédérique, die het domein verder zet in de regio Aspres, die sinds kort met een eigen sub-appellatie binnen de Côtes du Roussillon zit.

    Opvallende oud oranje kleur. Neus doet echt denken aan een houtgerijpte rosé, en ligt voor mij tussen een banyuls en het aroma van sommige Spaanse houtgedreven rosé's, Rioja Rosado Riserva met name. Stevige mond, erg doordringend, en ook hier steeds meer lijkend op zo'n rosé uit de Rioja. Mooie frisse toets en niet overdreven, een rosé met hele mooie culinaire capaciteiten (geen aperitief-roséke). ** dus.

    Eén van dé parels van deze vakantie was de tweede wijn op de foto, de Cuvée Laïs, Côtes du Roussillon, Olivier Pithon, 2010. Olivier is de jongere broer van Jo Pithon, die prachtige wijnen maakt in de Loire, en werkte vijf jaar in de Bordeaux waar hij ondermeer bevriend werd met Stéphane Derenoncourt, de bekende consulent en wijnmaker. Hij werkt kleinschalig (30.000 flessen), biologisch, bijna biodynamisch, en is sterk beïnvloed door Gérard Gauby, een vriend van zijn vader, en de beste wijnmaker van de Roussillon. Hij zoekt naar finesse en evenwicht en wil het terroir laten praten zonder overdreven concentratie. 

    Ik ga u nu iets opbiechten. Ik heb die fles heel laat op de avond opengedaan, toen ik al veel te beneveld was om er nog iets zinnigs over te noteren, en ik heb me de volgende ochtend vervloekt. Tegen de avond heb ik ze terug uit de ijskast gehaald en nadat ze op temperatuur was gekomen een glas geproefd. Ik ben even moeten gaan zitten...

    De rokerige vlezigheid die uit dit glas naar boven kwam was van een finesse die mij bijna tot tranen toe ontroerde. In de mond vond ik fruit met waanzinnig veel diepgang, een bijna perfecte fraîcheur, heel veel evenwicht en een opmerkelijk lange afdronk. Ik heb de fles na twee glazen zorgvuldig terug in de ijskast gezet en het ritueel herhaald op dag 3. De neus was kruidiger geworden, de geur van een Great Hall in een oud Engels landhuis, een mengeling van oude boenwas, potpourri, bloemen, open haard. De mond was nog steeds indrukwekkend, prachtig gebalanceerd, fruitig en fris, met pakken kruiden en een geweldige complexiteit. Dit is één van de beste flessen die ik dit jaar dronk. **** dus. Ik had mijn eerste parel opgedoken.