• Casa Marin: Chili met een hoek(ske) af

    Pin it!

    Ik ga het hier direct toegeven: ook ik heb in wijn een paar vooroordelen. En één daarvan is mijn gebrek aan interesse in Chili als wijnland. Ik hou niet van anonieme massawijnen, ik hou niet van Bordeaux-lookalikes en ik hou niet van gladde, perfect gemaakte wijnen zonder ziel en zonder karakter, wiens enige bestaansredenen de portefeuille of de trots van hun eigenaar is. Maar vooroordelen zijn er ook om op hun kop te worden gezet, en twee van de onlangs tijdens een Chili proeverij geproefde wijnen deden dat met gusto !!

    CSP lid G., onbevoordeeld wijnliefhebber en wereldreiziger eerste klas, was redelijk enthousiast teruggekomen uit Chili, sloot een tijdelijk bondgenootschap met de belangrijkste Belgische invoerder (www.chileboutique.be) en verraste me met twee witte wijnen van Casa Marin, waar ik eerst kop nog staart aan kreeg maar die me meer en meer begonnen te fascineren.

    Maria Luz Marin is een nogal bekende wijnmaakster in Chili, werkend voor ondermeer het grote San Pedro concern en als broker voor massaproduktie uit Central Valley ("waar niks moeilijk is, maar alles gewoon"). Ze kocht gronden in San Antonio Valley in Lo Abarco, op 4km van de kust, waar mist en zeewind de druiven koel houden en de opbrengst véél kleiner is dan in het binnenland. Iedereen raadde het haar af maar zij zette door omdat ze dacht dat dit land schitterende witte wijnen kon opleveren. En van dat soort mensen houden wij wel...

    De 50ha wijngaard is opgedeeld in 38 blokken, met sterk uiteenlopende ondergrond, en ze maakt ook wijn met syrah en pinot noir, maar het zouden de witte zijn, uit wijngaarden met veel kalk en andere mineralen die de toppers voortbrengen. Het bedrijf is technisch perfect uitgerust, maar overal overheerst de passie, iets dat je niet kan kopen, en sustainability wordt hier serieus genomen (ze beschikken net als mijn werkgever, over een GRI rapport, en dat is geen kattepis).

    Wij proefden deze avond twee witte wijnen.

    Cipreses Vineyard, Sauvignon Blanc, Casa Marin, 2010:

    Ondergrond met rode klei en kiezel, op een helling. 100% sauvignon blanc, met de hand geplukt. Zeer kruidige, wat vegetale neus, maar erg interessant. In de mond heel veel kruisbes, citrus, paprikasap. Eerst redelijk laag gequoteerd (*(*)), maar bleef hem fascinerend vinden, heel anders van veel Chileense witte en dus geherwaardeerd met een extra *. Toen haar consultant vroeg welke stijl ze van hem verwachtte, moet ze geantwoord hebben dat ze het liefst had dat hij de druiven liet voor zichzelf spreken. Aan 20 euro is dit geen goedkope wijn, de omstandigheden zijn dan ook moeilijk, maar ik kan me inbeelden dat je mooie avonden kan doorbrengen met deze fles. Dit is het soort fles dat me nieuwsgierig maakt naar zijn maakster.

    Estero Vineyard, Sauvignon Gris, Casa Marin, 2012:

    Onvruchtbare grond aan de rivier, met een toplaag van klei op een onderlaag van zand. 100% sauvignon gris, maar 30% inox en 70% eik gedurende 6 maanden en dus helemaal anders qua stijl. In de neus eerst en vooral citrus en bloemetjes en iets van kattepis ? In de mond ontzettend zuiver, mooi fris, heel complex maar op een heel elegante manier. Prachtige fles wijn die ik vanaf het begin **(*) kwoteerde. Zelfde prijs als de vorige en gek genoeg, zijn geld waard (en dat zeg ik maar heel zelden van een Nieuwe Wereldwijn). Als deze twee flessen allebei een facet zijn van de persoonlijkheid van Maria Luz moet het een fascinerende dame zijn.

    Dit was één van de wenige keren dat ik na het proeven van Chileense wijn zin heb om in de auto te stappen en naar Mariakerke te rijden om eens een serieus gesprek te hebben met Koen Batsleer, de invoerder van deze pareltjes. Moet ik toch ooit eens doen...

    Maria-Luz-Marin2.jpg

    Maria Luz Marin

    www.casamarin.cl

  • Rome, de Gelateria del Teatro en zibibbo en nero d'avola

    Pin it!

    Ik blijf erbij, niks beter om een vreemde stad te leren kennen dan de kleine straatjes in slaan, en dat geld zeker voor Rome. En omdat wij van de Engelenburcht naar de Piazza Navona wandelden deden we dat ondermeer via de Via dei Coronari, een smal en leuk steegje.

    Ik heb er het beste ijsje gegeten van de laatste jaren, en eentje waarvan ik met zekerheid een groot aantal vrienden en wijnliefhebbers redelijk tot waanzinnig jaloers zal maken: een bolleke zibibbo en een bolleke nero d'avola...

    DSC05366.JPG

    Of beter gezegd een bolleke Zabaione alla Zibibbo (zibibbo is een Siciliaanse witte druif) en een bolleke Fondente al Nero d'Avola. Allebei heerlijk en vooral het nero d'avola ijs was erg verrassend en speciaal maar tegelijk ook onvergetelijk lekker.

    De Gelateria del Teatro is het lekkerste geheime ijs-adres van Rome. Er bestaan andere en bekendere Gelateria's waar de toeristen rijen dik staan aan te schuiven, maar dit is culinair ongelooflijk interessant. Stefano Marcotulli was dan ook patissier voor hij in 2006 dit ijsjesadres opende en concentreert zich op ongewone smaken en combinaties, maar steeds met de hoogste kwaliteit ingrediënten.

    Druk dit bericht af, steek het bij uw reisadresjes en volgende lente...of zomer... zien we elkaar in de Via dei Coronari.

     

  • Stop ! Auvergne !

    Pin it!

    Van alle vakantiebeslissingen die ik de laatste tien jaar genomen heb vind ik die om onderweg naar het Zuiden van Frankrijk een paar dagen te stoppen de leukste. Op weg naar de Provence is dat dan in de Jura (fantastisch!), maar voor de vakanties in de Roussillon was dat steevast in de Auvergne. En na een paar van zo'n bezoeken staat mijn besluit vast: de eerste grote mensen (zonder kinderen) vakantie die eraan komt zal hier naartoe gaan.

     

    auvergne1chateaude murol.jpg

    De Auvergne is een magische streek, ooit het speelterrein van vulkanen, en later van ambitieuze roofridders maar vooral van de Kerk op het hoogtepunt van haar macht, en de Kerken hier hebben heel vaak wat in onze kerken wat verdwenen is: het mysterieuze, de eeuwige speurtocht naar de pure Schoonheid of Zuiverheid en het gebruik van het esthetische ter versterking van het religieuze. Ik geef u maar één voorbeeld uit onze eerste reis:

    De kathedraal van Notre-Dame-de-l'Annonciation in Le-Puy-en-Vélay is de plaats waar verschillende pelgrimsroutes naar Compostela bijeenkomen om dan verder te lopen in één pad. Om het spirituele effect van zo'n samenkomst te versterken ligt de kathedraal bovenop de heuvel en je moet er via een steile straat naartoe klimmen. En heel opmerkelijk is dat de trap van het voorportaal in de kerk zelf uitkomt, zodat je je als het ware plots, zonder overgang van het wereldlijke in de spiritualiteit stapt. Toen wij er waren was het koud en het regende (het enige nadeel van de Auvergne), maar binnenin de kathedraal was men het orgel aan het stemmen. Elke toon die werd aangeslagen werd minutenlang aangehouden en het effect was buitenaards mooi, een beetje zoals in de film Close Encounters of the Third Kind. Ik laat in het midden of dit nu een religieuze dan wel esthetische ervaring was, maar het was een moment dat ik mijn leven lang niet zal vergeten, en het opende mijn ogen voor het mystieke aspect van veel godsbeleving.

    Maar uiteraard, U kent mij ondertussen een beetje, zou ik niet zo gek van de streek zijn als de keuken er niet zo fantastisch was. Hier wordt niet vervelend gedaan om een klontje boter meer en aligot, een soort aardappelpuree die wordt verrijkt met gesmolten kaas, is naar het schijnt maar goed als je de pot ondersteboven kan houden zonder dat hij er uit valt (stijf staan van de kaas, m.a.w.). Ik heb nog een mooi uitgegeven en sympathiek ogend kookboek meegebracht met lokale specialiteiten maar de ingrediëntenlijsten voor elk recept doen de gemiddelde hartchirurg alvast een extra aanbetaling doen op zijn nieuwe buitenhuisje in Nice, en Mme Rick bekijkt elke poging om ermee te koken met wantrouwige ogen. Voor importeurs van comté is het dan weer een goed-nieuws show...

    Maar wat met de wijn ?

    Op het einde van de 19de eeuw waren hier niet minder dan 50.000 ha landbouwgrond toegewezen aan het telen van druiven voor wijn, en het was één van de grootste productiecentra met een jaarvolume van 1.600.000 hl. Dit was in een tijd dat de gemiddelde Fransman twee liter wijn per dag dronk, meestal aangelengd met water, puur als dorstlesser en voedingsmiddel. Phylloxera-crisis en verschuivingen in mentaliteit brachten de regio enorme klappen toe en vandaag bedraagt de aanplant nog een schamele 1000ha. De ondergrond is deels vulkanisch en deels kalkhoudende mergel en de hoofddruif (90%) is gamay. De wijnen lijken wat op die van Beaujolais maar zijn veel ruwer en boerser, nog veel korter bij de oude stijl van landwijnen voor dagdagelijkse consumptie bij de boerenmaaltijd, en er wordrt nog zeer veel met de machine geoogst. Sinds een tiental jaren is er een nieuwe generatie bezig die probeert betere wijn te maken en de oude glorie wat in eer te herstellen en stilletjesaan wordt de regio terug interessanter. 

    Alvast geproefd (en meestal goed gevonden):

    1: Corent, Côtes d'Auvergne, Yvan Bernard, ND

    Kelders in Montpeyroux en bio sinds 2009. 6ha, maar een deel wordt nog steeds mechanisch geoogst. 100% gamay. De subregio Corent brengt vooral rosé's voor die een goede reputatie heeft, maar het zijn echte koudweer-rosé's, fruitig maar krokant. Dit licht-zalmroze exemplaar geurde vooral naar rozen, had een frisse bite maar toch ook genoeg structuur. 8 euro, *(*) en moet goed gaan bij een viske met wat bacon bijvoorbeeld.

    2: Boudes, Côtes d'Auvergne, Annie Charmensat, 2012:

    Boudes is één van de andere subregio's, bekend voor zijn iets stevigere rode wijnen. 75% gamay, 25% pinot noir. 8,5 euro. Annie Charmensat, vijfde generatie, vecht continu tegen het slechte imago van de regio en twijfelt continu tussen handenarbeid en mechanisatie, sproeien of enherbement en haar grootste obstakel blijft dat ze denkt dat een rode Auvergne boven de 10 euro niet kwijt te geraken is. Voorlopig heeft ze gelijk, maar als ze zo verder gaat kan ze er zelf iets aan doen, want dit is een erg lekkere wijn. Hij deed eerst wat denken aan een Zwitserse Dôle, fruitig en een beetje zwoel, en in de mond met frisse zuren maar ook lengte en een lichte aardse toets die heel leuk was en de wijn verhief boven veel andere. Ze heeft heel oude gamay-stokken, maar ik weet niet of het die dan wel de pinot is die dit toetsje aanbrengen. De dag daarop, licht gekoeld, nog altijd heel lekker en fris-fruitig. ** lekker en ik zou er meer van kopen als ik kon. **

    3: Volcane Rouge, Côtes d'Auvergne, Domaine Miolanne, 2011:

    Zoals velen hier een gemengd boerenbedrijf, hier graan en wijn. Jean-Baptiste Deroche, oenoloog, en Laure Cartier, eco-consulente, werken hier met gamay en pinot, en de ambitie om steeds meer bio te gaan. 8,5 euro, pinot noir en gamay. Licht troebel, veel zuren en weinig fruit toen ik hem opende, maar iets gekoeld en gekarafeerd fruitig en fris. Meer een pinot noir met gamay, dan omgekeerd, en ook deze wijn deed wat denken aan een Dôle, maar niet zo uitgesproken. In de mond nu krokant fruit een beetje diepgang. OK. *(*)

    4: Annolium Blanc, Côtes d'Auvergne, Jean-Pierre Pradier, 2012:

    5ha en dit zou de eerste jaargang in bio zijn. 8 euro. Zoveel mogelijk opgestart met lokale gisten. OLV-beeldjes, stukjes peer en wijngaardperzik in de neus. mooi fruit, redelijk vet en met genoeg body, maar ook mooi fris. Vrolijke en leuke witte wijn. ** De rosé van dit domein dronk ik in Clermont-Ferrand bij de beste pizzeria van de sta. Kijk hier voor mijn bespreking op mijn Engelstalige blog:  http://bottlesandbooks.skynetblogs.be/archive/2013/08/25/pizza-and-natural-wines-the-pizzarium-in-clermont-ferrand-79.html 

    Ik kocht alle wijn in het hotel in Issoire, een mooi klein stadje met een indrukwekkende basiliek. www.hotel-pariou.com , een aanrader, zeer rustig en met een mooi zwembadje en heel aanvaardbare kwaliteit in het restaurant (en leuke kindermenu's).

    Dit zijn de sites van de wijnmakers:

    http://www.cave-jppradier.com/

    http://www.domainemiolanne.com/

    http://cave.charmensat.free.fr/

    http://www.vignerons-auvergne.com/yvan-bernard

    en voor de rest

    http://www.vignerons-auvergne.com/