Perfectie in eenvoud: Oostende

Pin it!

Oostende, het is een verslaving die nooit over gaat. Wanneer iemand mij vraagt naar wat ik zou doen als ik de lotto won, dan is mijn eerste antwoord altijd: een appartement op den dijk in Oostende kopen. Ik zit daar dan ook graag aan een tafeltje naar de zee te staren en onlangs heb ik een nieuw plaatsje ondekt dat mij ontroerde door zijn eenvoud en perfectie. 

Bistro Beau Site is een kleine, wat vervallen ogende zaak op een hoek, met boeken, kunst en véél licht. De wat nors kijkende bazin had mij tot nu altijd wat afgeschrikt en de weinige tafeltjes waren altijd bezet geweest, maar deze keer was er geen bazin te bespeuren, wel een aardig jong meisje, en dat mooie hoektafeltje met zicht op zee was vrij, dus... 

Ik begon met een glas rosé cava, o cliché der clichés, eigenlijk omdat de mensen aan de andere tafel me sympathiek leken en er echt van schenen te genieten, en ik moet zeggen dat ik zelden zo verwend ben geweest. De cava was een Pont de Ferro Cava Rosado van de Cellers l'Arboç, kwam van een pas geopende fles, was super van kwaliteit (mooi bittertje, wat tannines en vooral niet te zoet) en zelfs die frivole framboos die er in rond dobberde stoorde me niet echt. De olijfjes die er bij werden geserveerd waren goddellijk, super-kwaliteit in een soort pesto-olie, en ik was ontroerd over hoe perfect iets zo simpels kon zijn. Zo eenvoudig en zo lekker...

DSC_0008.jpg

 

Ze hebben hier niet de vaste zeedijk-clichés als pladijs of tong, maar wel lekkere pasta's, en de mijne, met gorgonzola, spekjes en paddestoelen was perfect gemaakt. Bovendien had ik er een glas Papegaei bij besteld, een bier uit Diksmuide, fruitig en hoppig, één van de lekkerste die ik de laatste tijd dronk.

Het is een beetje een speciale plaats hier, en wie gehaast is of zoekt naar de clichés van de zeedijk (ze hebben naar het schijnt wel erg lekkere garnaalkroketten) is er hier aan voor de moeite. Ik heb er heerlijk gegeten, rustig gelezen en naar de zee gekeken. De deur stond open, het was nog redelijk warm buiten, het licht van de zee overgoot het bistro-interieur met energie. Om Lou Reed te citeren: een stukje Perfect Day.

's Avonds nog rogvleugel met botersaus gegeten in Het Adelientje in de Bonenstraat, naast het beruchte Zeezotje café. Het ziet er uit als een vergane glorie maar het is één van de beste visrestaurants van Oostende. Toen mijn vrouw een tomaat-garnaal bestelde waarschuwde de eigenaar haar dat het geen versgepelde waren, het weer was te slecht...kent u veel plaatsen waar ze dat doen ? Super lekker, trouwens, om haar te citeren. Mijn rog in botersaus was...twee grote stukken rog, levendevers, met de botersaus in een aparte sausterrine, en met een gegratineerde en ongelooflijk lekkere puree. De zeetong van mijn dochter was om verliefd op te worden. Simpel maar perfect. Spijtig dat precies dat zo moeilijk te vinden is tegenwoordig.

We sliepen in het pittoreske en goed gelegen Hotel du Parc, een stuk Oostendse geschiedenis.

De commentaren zijn gesloten.