Puglia 2014: van de witte stad naar de ster onder de boog.

Pin it!

Eén van de heerlijkste dingen aan reizen is wakker worden, de zon door de gordijnen zien en dan terwijl de meeste mensen nog slapen, naar buiten gaan om te gaan wandelen, alleen of in goed gezelschap. Ostuni, dat we de dag ervoor nog in de regen hadden gezien, maakte nu zijn naam van La Citta Bianca helemaal waar, en op wat vroege mama's na liepen we er moederziel alleen rond, van steegje naar steegje, steile trappen op en af, en af en toe uitkomend op uitkijkpunten met zicht op de Adriatische zee. Het was er rustig en mooi en een mens beseft niet hoe het hier in de zomer is wanneer de bevolking van Ostuni stijgt van 30.000 naar 100.000 en het de hoofdstad wordt van Salento-shire, zo genoemd omwille van de toevloed aan Engelse toeristen.

 

ostuni.jpg

 

Na het ontbijt vertrokken wij, in de zon, naar Cisternino, een ander heuvelstadje. We zaten nu volop in trulli-land, de typische huisjes waarvoor de omgeving beroemd is. In Cisternino stonden oude mannen buiten te praten in afwachting van de mis, dronken we nog een scherp ristretto-ke en dwaalden door de straten, tot verrassing van degenen die deze ochtend niet uit hun bed geraakt waren en die nu enigszins vermoeiend plots heel enthusiast waren over al die kronkelende straatjes en witgeverfde huisjes...zucht.

 

gia sotto l'arco.jpg

 

Na nog een tussenstop in het al even pittoreske Locorotondo, kwamen we op de middag aan in Carovigno, waar Gia Sotto l'Arco op ons wachtte, het enige restaurant van de trip met een Michelin-ster. Het restaurant ligt op de tweede verdieping van een paleis met een prachtige barokke gevel, de zon scheen, er zaten Italiaanse families en koppels op hun paasbest en het meest zonnig van alles was de glimlach van Teodosio Buongiorno, onze gastheer. Zelden heb ik mij in een sterrenrestaurant zo welkom gevoeld, en dat het restaurant ooit een eenvoudige Osteria was op de benedenverdieping, waar Teodosio van zijn vader leerde wijn proeven en waarderen heeft daar misschien iets mee te maken. Op de wijnkaart staan vandaag 500 referenties en Teodosio is niet alleen een gediplomeerd oenoloog, maar ook een gezocht commentator en beoordeler in grote, professionele degustaties. Maar bovenal dus, een zeer sympathiek man !

In de keuken staat Teresa, zijn echtgenote, een bevlogen en zeer getalenteerde kok, en wij gingen dan ook voor het degustatiemenu dat niet alleen geweldig lekker was maar ook licht (en dat is in de Puglia geen evidentie). Twee gangen sprongen er voor mij echt uit, en de eerst was de Insalata tiepida di Gamberi all'arancia e finocchio. Op zichzelf leek dat eigenlijk een eenvoudig gerecht, een gambero op wat venkel met een partje en een schijfje gedroogde sinaasappel en wat druppels saus, maar het was geniaal. Deels is dat omdat zowel sinaas als venkel hier een smaakniveau behalen dat in België nauwelijks te evenaren valt, maar die enkele druppels maakten het verhaal perfect.

 

gia sotto l'arco gamberi.jpg

 

Nog genialer vond ik de Risotto alla barbabietole rosse e crema di gorgonzola. De aardsheid van de rode biet paarde perfect met de zoute en pittige gorgonzola, zonder dat die aardsheid overheerste. Blijkbaar lukt dat door de rode biet (topkwaliteit rode biet uiteraard) eerst lang in de oven te laten staan waardoor hij zacht wordt, maar toch vroeg ik me ook hier af of dit recept in België ook even goed zou lukken (te proberen !). In ieder geval een geweldig gerechtje.

 

gia sotto l'arco risotto.jpg

 

Ondertussen hadden wij echter een indrukwekkende reeks wijnen de revue laten passeren:

Fiano, Buongiorno, 2012:Toen Teodosio naar onze smaak polste, lieten wij de naam Fiano vallen, en onmiddellijk toverde hij een fles boven van het huis Buongiorno, zijn eigen domein dat hij gekocht had om als sommelier aan de lijve te ondervinden wat het is om wijn te maken. Hij polste heel voorzichtig of het ok was om ook zijn wijnen te proeven, en de zon scheen, Teodosio straalde en wij hebben een goed hart (en een hard werkende lever) en ja, dat was dus ok. Deze Fiano was droog, maar met een zweempje honing in de neus, en ook in de mond waar hij overwegend floraal was kwamen druppeltjes honing en drop voorbij, de enige keer deze reis dat dat in een Fiano zat. ** en ik had spijt dat ik hem niet meer uitleg kon vragen.

Roycello, Fiano, Tormaresca, 2012:Deze Fiano was fruitiger en frisser en in de mond, duidelijk en mooi, en leek gladder en strakker gemaakt. Ik heb hem ter plekke *** gegeven, maar ik zou de twee graag nog eens naast elkaar zetten.

Pietrabianca, Tormaresca, 2012:Al vroeger geproefd, bij Modo in Nardo, maar perfect passend bij de Gamberi. ***

Negroamaro, Salento Rosso, Buongiorno, 2010:Buongiorno E Felice !! riep Teodosio uit toen we ook zijn rode wijnen wilden proeven. Deze begon alvast door naar koetjesreep te geuren, en ook in de mond overheersten chocolade en fruit, maar deze leuke en lichtvoetige wijn was ook behoorlijk intens. **

Primitivo, Salento Rosso, Buongiorno, 2010:kruidige, stevige neus, die mooi groeide in het glas. Stevig glas, maar goeie structuur. **

Nikolaus, Puglia IGT, 2012:Een blend van Negroamaro en Primitivo die mooi complex was en de trekken van de twee druivenrassen leek te combineren. Mooi evenwicht, fijne complexiteit. **(*) 

Torre Testa, Rubino, 2007:Domein in Brindisi, met Ricardo Cotarella als oenoloog. 100% Susumaniello, een lokaal druivenras (zie http://csp.skynetblogs.be/archive/2014/02/01/puglia-de-druivenrassen-8092179.html). Tooper ! Magnifieke neus, maar heel klassiek, bijna op z'n Bordelees. Een perfect gemaakte wijn, maar in een heel internationale stijl. De hand van Cotarella is hier duidelijk, en ik zou hier wel eens een andere Susumaniello willen naast zetten, maar het zal voor een andere keer zijn...***.

Es, Gianfranco Fino, Primitivo di Manduria, 2012:50 jaar oude stokken en gemaakt met aan de stok licht ingedroogde druiven. 50% nieuwe eik, 50% eerstejaarse, 9 maanden. Drie à vier weken schilweking. Tabak, pijptabak zelfs, peper. In de mond eveneens stevig, maar ook zeer fijn en evenwichtig. Grote wijn. ***(*)

Aleatico Passito, Li Veli, 2007:Schitterende, wat geëvolueerde neus. Zeer complex, oude honing of was, één van de mooiste rode Passito's die ik al dronk. ****

 

gia sotto l'arco teresa teodosio and me.jpg

Voor één keertje maar eens niet anoniem !

  

Het afscheid was warm en hartelijk en wij werden uitgenodigd om in de zomer terug te komen, wat twee van ons prompt beloofden, maar toen wij buitenkwamen ging de zon onder en was het somber en bewolkt. In die stemming reden wij naar de luchthaven, droevig omdat het weer eens voorbij was. Maar, zoals Lisa Sapienze bij Benanti op Sicilië ooit zei: You should drink wine to remember, not too forget, en we stegen op met een grote zak vol mooie herinneringen: aan Puglia, aan vrienden, aan lekker eten en prachtige wijn... 

www.giasottolarco.it

www.tormaresca.it

www.tenuterubino.com

www.gianfrancofino.it

www.liveli.it

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.