• Salvo Foti: vier wijnen gemaakt voor Benanti

    Pin it!

    De Azienda Vinicola Benanti werd eind 19de eeuw gesticht door Giuseppe Benanti, als een familiebedrijf zoals er in Sicilië duizenden zijn. Tegen de jaren 80 van vorige eeuw was het het buitengoed van de Benanti's, en de wijn die er werd gemaakt was vooral voor eigen gebruik. In 1988 begon Dr Giuseppe Benanti, een succesvol zakenman, en de eigenaar van SIFI, een grote pharmaceutische groep gevestigd in Catania, aan een onderzoek van de bodems en de klonen in de oudste wijngaarden, met de hulp en ondersteuning van Salvo Foti. In 1991 bottelden ze hun eerste wijn. Vandaag maakt het domein 180.000 flessen per jaar en heeft het 50ha wijngaard. De wijngaarden liggen op de oostelijke en noordelijke hellingen van de Etna, op het eiland Pantelleria en in Val di Noto bij Siracusa, waar hun Nero d'Avola aangeplant staat. Ze oogsten altijd met de hand en het transport van de oogst van de meer afgelegen wijngaarden naar de kelders gebeurt met koeltrucks. Er worden geen pompen gebruikt en het hele kelderproces is er eentje met minimale interventie. De wijnen zijn niet goedkoop, dat kan hier ook helemaal niet omwille van de moeilijke omstandigheden en lage opbrengsten, maar ze zijn uniek. Ik bezocht hen een paar jaar geleden: http://csp.skynetblogs.be/archive/2011/02/08/benanti-wine-should-be-drunk-to-remember-not-to-forget.html 

     

    benantiandsons.jpg

     

    1: Pietramarina, Etna Bianco, 2007:

    100% Carricante, een witte druif eigen aan de Etna, die zijn naam kreeg vanwege zijn regelmatige productie. De snoeivorm is in Alberello of strukvorm, heel arbeidsintensief maar perfect voor de omgeving, en is heel dicht aangeplant met 9000 stokken per ha, kruskras door elkaar. Een groot deel van de stokken staat nog op originele onderstam, de druifluis houdt niet van vulkaanzand, en de gemiddelde leeftijd is 80 jaar. De wijngaard ligt in Caselle, op de noordflank, op 950m hoogte, met veel regen en heel grote verschillen tussen dag- en nachttemperaturen. De druiven worden laat geplukt en fermenteren en rijpen op inox. Hij moet minimaal vier jaar rijpen voor hij op dronk komt. 19,8 euro op het domein.

    Goudgeel en erg schitterend. In de neus nogal gesloten, wat tropisch fruit wel. In de mond bijenwas en gedroogd fruit, soepel, complex en lang. Leek zelfs nog te jong...een koele blondine van 1;95m. ***

    2: Edelmio, Sicilia IGT, 2006:

    Blend van Carricante en Chardonnay van verschillende wijngaarden op de oostelijke en noordelijke hellingen van de Etna. Gefermenteerd en opgevoed op eik. 

    Diep goudgele kleur en een prachtige schittering, echt ongelooflijk. In de neus honing en amandelen. In de mond complex en vol startend, maar dan strak en droog eindigend. Prachtige afdronk. De wijn lijkt je continu op de verkeerde voet te zetten. Als een heel mooie maar ook heel wispelturige dame. ***(*)

    3: Il Drappo, Sicilia IGT, 2005:

    100% Nero d'Avola. 8300 stokken per ha, geen irrigatie. Wijngaarden in Val di Noto, op klei en kalk, en opgebonden in spalliero (double cordon). Lange schilweking en 12 maanden nieuwe eik.

    Zwart bessenfruit, rubber van oude autobanden, mooie ontwikkeling in het glas. Goed evenwicht, veel diepgang maar nooit zwaar. Beetje vlezig, mooi fris en erg lang. Een beetje een MILF, zei iemand... ***

    4: Rovittello, Etna Rosso, 2005:

    Blend van Nerello Mascalese en Nerello Cappuccio, twee lokale druivenrassen. Wijngaard in Castiglione, op de Noordflank van de berg, op 750m hoogte. Vulkanische ondergrond, 9000 stokken per ha, 80 jaar oud. Fermentatie op inox, rijping op eik, één jaar. geen gemakkelijk jaar. 16,2 euro bij Benanti zelf.

    Bloed, vlees, rokerig, hout ? interessant en karaktervol. In de mond al even interessant, wat tertiare toetsen, mist misschien wat fraîcheur... ***

    Iemand anders over Nerello:

    http://youtu.be/nbrufXy8mAM

    www.solvofoti.it

    www.vinicolabenanti.it

  • Salvo Foti

    Pin it!

    Si conosce veramente e intimamente l'uomo attraverso il suo vino...credo che ognano fa il vino che è!

    Salvo Foti, La Montagna di Fuoco.

    (Men kent een man echt en diepgaand via de wijn die hij maakt...ik geloof dat elke wijnmaker de wijn maakt die hij zelf is!)

     

    Het waren de vier flessen van Benanti die in mijn kelder lagen te wachten. Het was een gesprek met Marc van Surlie in Leuven over Danilu Marcucci, een vriend van Salvo. Het was een fles op een avond met goede vrienden, een Cocker Spaniel en een paar uitmuntende wijnen. En het waren de zes cuvées van I Vigneri, Foti's nieuwe project, waarvan de (dure) flessen heel moeilijk te vinden zijn, en die hier, bij Surlie, stonden te blinken. En het was mijn stellige overtuiging dat elke consulterende wijnmaker zijn eigen "stempel" heeft die hem onderscheid van alle andere.

    Salvo Foti werd geboren in Catania, een stad in Sicilië. Begin jaren 80 was hij gefascineerd door de lokale druivenrassen, door de snoeiwijze die waarschijnlijk teruggaat tot op de Romeinen en door de hooggelegen wijngaarden op de hellingen van de Etna, een werkende vulkaan. Hij vond een bondgenoot in Dr. Benanti, een succesvol zakenman in de farmaceutica die zijn voorouderlijk wijndomein in ere wou herstellen. Ze begonnen samen de oude wijngaarden af te gaan, selecteerden er de meest geschikte klonen van rassen als Carricante en Nerello, en plantten ze aan zoals hun voorvaderen dat altijd gedaan hadden: in de alberello snoeivorm, in de vorm van een struik. Dit bleek de beste manier om de extreme weersomstandigheden van de hete droge zomers op de Etna te weerstaan. In de kelders werkten ze zo minimalistisch mogelijk, om het unieke terroir van de Etna te laten spreken. En al in de jaren 90 werd hun Pietramarina, een droge witte van Carricante, uitgekozen door Decanter tot één van Italië's beste witte wijnen.

     

    salvofoti2.jpg

     

    Foti begon vervolgens te werken voor mensen en domeinen als Gulfi, Ciro Biondi, Bonaccorsi, Zenner en zelfs Mick Hucknall van Simply Red, en werd dé specialist voor de wijnen van de Etna. Hij weigert te werken voor mensen die hun druivelaars snoeien in spalliera of Guyot omdat hij vind dat zo het terroir niet het beste naar boven brengt. Sinds 2009 gaat veel van zijn aandacht naar zijn eigen project, I Vigneri. Dit consortium brengt momenteel zeven wijnbouwers samen met wijngaarden op unieke plekken. Enkele daarvan liggen op eilanden voor de Siciliaanse kust als Lipari en Pantelleria, sommigen liggen op 1300m hoogte op de Etna, andere in Caltagirone of het natuurreservaat van Vendicari. Sommige wijngaarden zijn 100 jaar oud, andere zijn jonger en pas recent aangeplant, maar altijd op de oude traditionele manier en met de lokale druivenrassen. Robert V. Camuto, de auteur van Palmento, het schitterende boek over Siciliaanse wijn, noemt hem een man die is beginnen praten met de geesten van de Etna. Salvo is trouwens erg boos op de Italiaanse regering omdat die om hygiënische redenen verbiedt om wijn te maken in de traditionele palmento installaties. Kwatongen beweren dan ook dat hij er zijn voeten aan veegt en het toch doet...

    Wij proefden vier wijnen die Salvo maakte bij Benanti en zes die hij maakte onder de I Vigneri vlag. Alle wijnen waren zo interessant dat ik de proefnota's verdeel over de twee volgende blog's.

    There are people who make 'the wine of Etna', and there are people who make 'their wine' on Etna.

    Salvo Foti, in Palmento door Robert V. Camuto

     

     

  • Château de Peyregrandes, Faugères: een kasteel zonder pretentie.

    Pin it!

    Een paar jaar geleden las ik in een interview met een wijnbouwer dat het maken van een grote wijn eigenlijk gemakkelijk is: het is vooral een kwestie van geld. Het maken van een "kleine", betaalbare wijn van hoge kwaliteit is veel moeilijker. En misschien ligt het aan de naam van onze wijnclub (en van deze blog), maar ik ben altijd bijzonder goedgemutst wanneer ik zo'n wijn vind. En het was dan ook met heel veel plezier dat ik de wijnen leerde kennen van Château de Peyregrandes, waar niet minder dan drie van de vier wijnen die ik proefde een geweldig goede prijs/kwaliteitsverhouding hadden.

    Het 25ha grote domein ligt in Roquessels in de aoc Faugères in de Languedoc. Het is al sinds eind 19de eeuw in handen van de familie Bénézech. Ergens in de jaren 70 begon Pierre Bénézech zelf te bottelen en vandaag is het zijn dochter, Marie-Geneviève Boudal die het domein leidt. De ondergrond bestaat overwegend uit leisteen, en sommige carignan-stokken zijn meer dan 70 jaar oud. Er wordt met de hand geoogst en ze hebben het Terra Vitis certificaat, een kwaliteitslabel voor duurzame wijnbouw (www.terravitis.com).

    peyregrandes.JPG

    Mme Boudal

    Ik sprak met mevrouw Boudal tijdens een degustatie van Wijnen Michel, en het viel me toen al op hoe de wijn die ik proefde leek op mevrouw Boudal zelf: elegant, bescheiden, mooi, maar ook echt en zonder chichi. Ik heb de flessen een half jaartje laten liggen alvorens ze opnieuw te proeven, maar ze bevestigden mijn eerste indruk. Gek hoe wijn soms lijkt op zijn maker...

    1: Tradition, Faugères, 2010:

    6,71 euro (promo). 40% Syrah, 20% Carignan, 30% Grenache, 10% Mourvèdre. Opgevoed op inox. een deel van de Carignan onderging macération carbonique. 2010 was een droog jaar met lage opbrengsten en veel concentratie. Fruitige, zelfs wat kruidige neus, heel aangenaam. Smakelijk en fruitig, maar met voldoende fraîcheur en structuur. Erg lekker. Een dag later nog wat kruidiger en nog steeds zeer mooi en lekker. Uitstekende p/k verhouding, perfecte wijn voor grote feesten. **

    2: Prestige, Faugères, 2010:

    9,8 euro. 40% Syrah, 40% carignan, 20% Mourvèdre. 10 maanden barrique. De neus toont zijn verwantschap met de eerste wijn, maar is veel vleziger. Erg mooie intensiteit. In de mond gewoonweg héél erg lekker, héél overtuigend, en dit is iets dat iederéén lekker vindt, ook als hij niet echt iets van wijn kent. Héél mooi geïntegreerde eik, mooie fraîcheur, veel drinkplezier. Héél zuiver ook, met mooie ingehouden, fluwelen tannines, niet té, maar wel aanwezig. Bevestigde ook dag 2. **(*)

    3: Charlotte, Faugères, 2010:

    8,88 euro (promo). 80% Syrah, 10% Grenache, 10% Mourvèdre. 18 maanden barrique, 1/3 nieuwe eik. Stevige neus, redelijk hard, met overduidelijke eik. Weinig fruit. In de mond ook vooral stevig, een beetje bitter zelfs. Moet misschien nog wat verzachten, maar zeker nu geen favoriet.

    4: Marie-Laurencie, Faugères, 2010:

    12,4 euro. 40% Syrah, 40% Grenache, 10% Carignan, 10% Mourvèdre. 8 weken fermentatie. 10 maanden barrique met een derde nieuwe. De mannelijkste van de vier, indrukwekkende maar krachtige, masculiene neus. In de mond wat bitter, met stevige tannines en geen wijn om los te drinken, een echte eetwijn, maar zéér goed gemaakt en ronduit indrukwekkend voor die prijs. Perfecte restaurantwijn die stevige vleesgerechten aankan aan een héél redelijke prijs. ***   

    Doe de prijzen van deze wijnen maal drie en je krijgt een heel aangename keuze op een wijnkaart.  

    Je kan de wijnen krijgen bij Les Arts d'Artan in Brussel, info@lesartsdartan.eu.

  • Variaties op Pabiot

    Pin it!

     

    jonathandidierpabiot.JPG

     

    Het is uiteraard één van de eerste dingen die je leert wanneer je begint wijn te drinken, maar toch blijft het me af en toe met verstomming slaan hoe een wijn van het ene op het andere jaar zo kan anders zijn. Het is dan ook leuk om geregeld eens twee opeenvolgende jaargangen van een wijn open te doen. De tand des tijds heeft dan nog niet al te zeer het verschil gemaakt en je proeft dan echt het jaar. Een hele lente, zomer en herfst in een glas !

    De laatste keer dat het me overkwam was met twee Pouilly-Fumé's van Jonathan Didier Pabiot ( http://csp.skynetblogs.be/archive/2012/06/05/ondine-edinburgh-een-ontmoeting-met-jong-aanstormend-wijntal.html )

    1: Pouilly-Fumé, 2011

    In de neus eerst citrus, dan limoen en vooral iets heel straks, mineraligs dat snel het fruit op de achtergrond duwt, een beetje de geur van een krijtje. In de mond valt die mooie mineraliteit nog meer op, met het fruit weggestoken, maar de wijn is enorm lekker, lang en vertoont een heel mooie spanning. Vooral in het tweede deel van de dronk welt een heel mooie complexiteit op. Helemaal in lijn met de 2010 die we in Schotland dronken. ***(*)

    2: Pouilly-Fumé, 2012

    13,6 euro. Pas geleverde flessen. Zéér mooie neus, heel complex, heel breed, maar veel fruitiger, vrolijker dan de 2011. In de mond valt dat fruitige nog meer op en was hij ook veel frisser met citrus voorin en limoen daarachter verscholen. Ik proefde hem opnieuw in maart, zonder veel verschil. ***

    Volgens een paar bronnen was 2012 moeilijker en bracht het Pouilly-Fumé's die meer op fruit zaten en jonger te drinken zijn. Het verschil was inderdaad opmerkelijk. Ik heb sindsdien op restaurant wat geëxperimenteerd en de paar flessen die ik al dronk leken dit te bevestigen. Het hele experiment bevestigde ook nog eens hoe belangrijk het was dat de jaargangen op een wijnkaart kloppen. Op één plaats sloeg ik de (combinatie)bal compleet mis toen ik een 2012 kreeg in plaats van een 2011.

    Een paar weken geleden proefde ik toevallig ook de Pouilly-sur-Loire, 2012.

    100% Chasselas, beperkte produktie (maar 800 flessen), 13,5 euro. In de neus nogal lactisch, maar wel een mooie complexiteit, en mooi mineralig. Ook in de mond kwam dat mineralige sterk naar boven. Dag 2 geurde de wijn naar botermelk, kalk en zweempjes honing. In de mond nu mooi vet ook. Lekker en interessant maar niet zo goed als de Pouilly-Fumé. **

    De Pouilly-Fumé's kwamen van Leirovins in Wetteren, www.leirovins.be, de Pouilly-sur-Loire van Quality Wines in Veurne, www.qualitywines.be.

     

  • Drie gezichten van de Elzas: Bott-Geyl, Albert Mann en Marc Kreydenweiss. De proefnota's.

    Pin it!

     

    elzas.JPG

    Rustige Start...

    1: Muscat, Les Eléments, Bott-Geyl, 2011:

    10,6 euro op het domein. Aroma van druiven, maar niet té en mooie finesse. In de mond fijn en elegant, fris en droog **

    2: Pinot Blanc Auxerrois, Albert Mann, 2012:

    10 euro. Snoep en wit fruit in de neus. Start wat flauw, maar heel mooie ontwikkeling en met mooie frisse zuren op het einde. **

     

    3 Rieslings...

    3: Andlau, Riesling, Marc Kreydenweiss, 2011:

    10,5 euro. Goudgeel. Heel reductief in de neus, maar onderliggend okkernoot, peer, heel interessant (en het bleef mooi lang hangen). In de mond erg mooi, redelijk complex, top en met een mooie evolutie en een lange afdronk ***

    4: Burgreben, Riesling, Bott-Heyl, 2010:

    13,9 euro. Goudgeel. Iets minder reductief, vetter, leuk en na een tijdje komt de riesling-petrol op. In de mond complexer, meer restsuiker, maar zeer mooie fraîcheur, heel goed gedaan. Nu misschien op zijn allerlekkerst, geurt als een jong meisje...**

    5: Cuvée Albert, Riesling, Albert Mann, 2012:

    18 euro. Bleekgeel. Heel klassieke riesling-neus, met limoen, natte stenen en petrol. Fijn, elegant en fris, mooi bittertje, iets dunner dan de vorige maar o.i. een mooie bewaarwijn **(*)

     

    3 Rieslings, maar dan Grand Cru... Vooral hier viel het op dat al deze wijnen eigenlijk te jong waren en gekarafeerd hadden moeten worden

    6: Schoenenbourg Grand Cru, Riesling, Bott-Geyl, 2010:

    22,5 euro. Mineralig maar ook wat gesloten. Restsuikers, maar ook mooie zuren achterin, heel mooie evolutie **(*)

    7: Schlossberg Grand Cru, Riesling, Bott-Geyl, 2010:

    23,6 euro. Eleganter maar al even gesloten. Fijner en evenwichtiger, minder restsuikers ? Complexer en mineraliger. Deze twee lijken eigenlijk erg op elkaar, maar dan als zusters, de eerste molliger en ontvankelijker (ze zegt altijd ja, volgens G.), de tweede mooier maar ook wat moeilijker. **(*)

    8: Wiebelsberg Grand Cru, Riesling, Marc Kreydenweiss, 2010:

    20,5 euro. Mineralig en reductief. In de mond echter héél mooi startend, heel complex, een héél mooie riesling met geweldig goed geplaatste zuurtjes. ****

     

    Drie Pinot Gris...

    9: Clos Rebberg, Pinot Gris, Marc Kreydenweiss, 2010:

    12 euro. Marc houdt persoonlijk veel van de Rebberg omdat hij er naar hartelust mee kan experimenteren. Hier waren de druiven al echt gebotrytiseerd bijvoorbeeld. Heel duidelijk malolactisch, maar ook mooie mineraliteit, botermelk ook. Dicht, intens, kruidig en complex, puur plezier en een geweldige prijs-kwaliteitsverhouding. *** en ++ voor de prijs !

    10: Moenchberg Grand Cru, Pinot Gris, Marc Kreydenweiss, 2009:

    20,5 euro. Onafhankelijk van prijs of jaar werd de Kreydenweiss-stijl hier wel echt duidelijk. Neus leek sterk op de vorige, maar rustiger. Ook in de mond wat dunner, strakker, maar ook erg fijn en mooi. ***¨(*)

    11: Furstentum Grand Cru, Pinot Gris, Albert Mann, 2011:

    24 euro. Fijne neus, met een mooie mineraliteit. Rond, redelijk zoet, maar ook héél lang en perfect zuiver. Volgens ons gemaakt voor de volgende 30 jaar. Schitterend ! ***

     

    en nog twee Gewurztraminers...

    12: Furstentum Grand Cru, Gewurztraminer, Bott-Geyl, 2006:

    19 euro. Okerkleurig. In de neus lychee, mooi maar heel intens, kruidig, in een Vendanges Tardives-stijl. Vloeibaar goud. Erg intens. ***

    13: Furstentum Grand Cru, Gewurztraminer, Albert Mann, 2011:

    26 euro. Goudgeel. Kruidiger en lichter dan de vorige. In de mond zéér elegant, veel restsuikers maar nooit vermoeiend, perfect evenwicht en héél mooi. Om op een zomeravond in de tuin te drinken, helemaal alleen of met een schoon madam of een hele goeie vriend. ****