• Cahors in het Wit ?

    Pin it!

    Het zal je wijnregio maar zijn als wijnbouwer... De wijnen waarvoor je regio bekend werd moeten minstens vijf à tien jaar liggen en ze zijn op hun best bij wildschotels, machtige cassoulets en gerechten met truffels, en dat in een tijd waarin niemand nog geduld schijnt te hebben en iedereen bezig is met gezondheidswaan en light. Je traditionele goedkope wijnen waarvoor je de druiven naar de coöp bracht kregen een slechte reputatie dankzij de Carte Noire, een wijn die de supermarkten onveilig maakte aan prijzen van 3 à 4 euro. En de regels van de AOC laten niet toe om binnen de appellatie af te wijken van de traditie. Maar, zoals het spreekwoord zegt, waar de meeste mest ligt groeien ook de mooiste bloemen ! Waar de vorige generatie zich nog concentreerde op vernieuwing in de kelder en de wijngaard om betere, sneller drinkbare chors te maken, is er een jonge generatie opgestaan met meer ambitie en minder vasthoudendheid, en er gebeuren dus interessante dingen in de Cahors. Proef de rosé's en roze schuimwijnen maar eens die er worden gemaakt en die karakter en drinkplezier aan elkaar koppelen, of de wijnen van een jonge, stoutmoedige generatie als Mathieu Molinié (Château Ponzac) en Stéphane Azémar (Le Clos d'un Jour). In het juli-augustus exemplaar van het Revue de Vin de France staat er een uitgebreid artikel over. En in dat artikel stond een kaderstukje over witte wijn in de Cahors.

    rvf chaors blanc.jpg

    Lang geleden had ik een kort gesprek met één van de gebroeders Verhaeghe over hun Cèdre Blanc, een Viognier, een aardige maar nogal machtige witte wijn, en in de regio wordt er wel wat witte gemaakt en gedronken (een Fransman drinkt wanneer hij kan wijn uit zijn regio), maar de kwaliteit is maar gewoontjes. Toch laten de kalkrijke wijngaarden van een deel van de regio het toe, en als het kan in Châteauneuf-du-Pape (5% van de aoc wijn is er wit), waarom dan niet in de Cahors ? Er wordt dus vrolijk geëxperimenteerd, heel flauw en goedkoop met druiven als colombard, veel met viognier en sauvignon (maar zonder veel succes) en steeds interessanter met Chardonnay en vooral met Chenin Blanc.

    Best wel interessant zo'n stukje, maar snel vergeten ook. Wanneer je dan een weekje later één van die wijnen in het glas krijgt, dan krijgt alles ineens een andere dimensie...

    Mas del Périé, Chenin, Vin de France, NV

    Fabien Jouves is één van de jonge wijnbouwers die in het vorig decennium het wijndomein van de familie overnamen, inzagen dat het zo niet verder kon, en begonnen te experimenteren en te zoeken. In het geval van Fabien was dat eerst heel klassiek, door zelf te beginnen bottelen en de druiven of de wijn niet meer naar de coöp te brengen, dan over te schakelen naar bio en vervolgens naar biodynamie. Ondertussen paste hij ook zijn etiketten aan, werd bekend door het gebruik van hippe grafiek en leuke namen zoals "You Fuck My Wine ?", geïnspireerd door een quote uit Taxidriver, of "Omar m'a Abuser", verwijzend naar een beruchte moordzaak, en begon te experimenteren met natuurlijke gisten. Ondertussen beperkt hij het gebruik van sulfiet en in sommige wijnen wordt er alleen nog wat toegevoegd bij het bottelen. Zijn vins de soif zijn krokante, ongefilterde wijnen die en grappes entières worden gevinifieerd, maar hij maakt ook echte terroirwijnen die van welbepaalde percelen komen. En hij is niet vies van een experiment zoals dit.

    Gemaakt met wijnen uit drie jaargangen, de eerste, de 2010, kreeg drie jaar vatrijping, de tweede, de 2011, rijpte op inox, en de derde, de 2012, op glasvezel (kreeg ook schilmaceratie), daarna werden ze samengevoegd (geassembleerd). Het is een 100% Chenin, een druif die wel eens één van de meest geschikte voor de Cahors zou kunnen zijn. In de neus drop, oogstappeltjes, boter, kweeperen en drupjes honing, heel complex en interessant en lang evoluerend in het glas. In de mond fris en zuiver en droog, met een heel mooi elegant zuurtje en mooi herfstfruit. Heel knappe, en intrigerende wijn, nogal in de Jura-stijl maar toch een beetje anders. Heel geschikt voor bij Kip in Vin Jaune. Geen aperitiefwijn, wel eentje echt voor bij het eten.

     

    fabienjouves.jpg

    foto www.wineanorak.com

    http://myblog.skynet.be/admin/posts/post.php?post_id=8312785&evnt=editPost&signature=06cfc2417a3225d96e0229b18602ea05e66ffc98

     

     

  • Ontmoetingen met een druif: Chasselas

    Pin it!

    (Ofte Gutedel ofte Perlan ofte Fendant ofte Dorin ofte Marzemina ofte nog zo'n 200 andere benamingen, zoek maar eens op op Wikipedia.)

    chasselas.jpg

    http://tourisme.moissac.fr/chasselas-moissac/

    Chasselas is een druif met een niet al te goede reputatie. In Zwitserland wordt er Fendant mee gemaakt, een aardige witte wijn die de vele kaasfondues tijdens het skiseizoen begeleidt, in Frankrijk staat ze vooral aangeplant als tafeldruif en in Duitsland (vooral in Baden) is ze verantwoordelijk voor vele literflessen fruitige wegdrinkwijn. Ze heeft de neiging om overproductief te zijn en dan wordt de wijn nogal dun, heel fruitig en karakterloos. Ze houdt van hoogte en heeft een gematigd klimaat nodig. In de Elzas zou het bijvoorbeeld te warm geworden zijn en wordt ze alleen nog gebruikt in Edelzwicker, de simpelste wijn van de regio, een blend van verschillende druiven.

    Maar het is ook een druif met een hoog Sneeuwwitje-gehalte, en een paar wijnboeren hebben relaties met een wijngaardfee die hun druiven omtovert tot zeer interessante en soms ontroerend lekkere witte wijn. De laatste twee jaren heb ik er een paar zeer mooie geproefd, en nog onlangs liep ik er dankzij Mark Longin van Proef de Passie www.proefdepassie.be weer eens één tegen het lijf.

    Lady Chasselas, Vin de France, Mylène Bru

    Er zijn niet veel mensen die het weten, maar ooit was de Chasselas in de Languedoc breed aangeplant als tafeldruif. Vandaag blijven daar nog eilandjes van over, vaak verwaarloosd, en vaak in struikvorm, maar sommige van die stokken dateren uit het einde van de 19de eeuw en zijn vlak na de phylloxera crisis aangeplant. Mylène Bru, in Saint-Pargoire, bij Sète in de Languedoc bezit zo'n wijngaard en maakt er deze prachtige wijn mee. De stokken zijn 120 jaar oud. Het aroma is kruidig, met witte bloemen. In de mond heel aardig, heel droog, zelfs wat uitdrogend, maar met een heel mooie fraîcheur. Ook hier worden de witte bloemen geflankeerd door kruiden en zit er een heel leuk klein fruitje verborgen onder al die droogheid. Heel aangename wijn, heel lekker, en misschien wat te jong gedronken. Mme Rick vond hem eveneens gewéldig. *** 14,9 euro bij Proef de Passie.

    lady chasselas.jpg

     

    Gutedel, Steingrüble, Ziereisen, 2009

    Mijn eerste kennismaking met een écht goede Chasselas. 25 jaar oude stokken. De fermentatie wordt in gang gezet door de eigen gisten. 11 maanden op holzfass, sur lie. Deutscher Tafelwein, te apart om te worden erkend onder de appellatie, maar wijngaard en domein liggen in het Markgräflerland in Duitsland, tegen Basel. Geproefd in september 2012: zeer mooi en complex aroma, kruidig en mineralig. In de mond heel mooi en evenwichtig met veel body en structuur, een mooi bittertje met een mooi zuurtje en een heerlijke smaak, een beetje kweepeerachtig maar ook kruidig. Dag 2: iets versmoltener, nog steeds prachtig. Ook in de mond nog steeds schitterend, interessant en lekker, met een veel langere afdronk en een echt prachtige complexe finale. *** 17 oktober 2014: goudgeel, bijna stroperig. Een rond en versmolten aroma, maar na walsen komt er een prachtige en intrigerende complexiteit naar boven zoals alleen een oude witte wijn dat heeft. Ook in de mond complex en "edel" en zéér lekker, met prachtige fijne zuren, vleugjes exotische kruiden en kweepeer in de afdronk. Pracht van een wijn. Werd na een uurtje of drie licht oxydatief. Op beide dagen ging het over een klein flesje van 37,5 cl. Prijs ? 5,5 euro op het domein...

    Gutedel, Steingrüble, Ziereisen, 2011:

    Een fles van 75cl, deze keer. 6 november 2013: Mooi aroma, duidelijk hout nog, maar ook sinaasappel en mineraliteit. In de mond appelsienzeste, hout, heel mooie zuurtjes, heel zuiver en mooi in balans. **(*)

    Heugumber, Ziereisen, 2012

    Dit is de "simpele" Gutedel van Ziereisen. 50% op inox en 50% op holzfass. 8 maanden rijping. 5,4 euro, op het domein. Bloemekes, lentejurkjes en citrus. In de mond hetzelfde, eenvoudig en fris, maar met net genoeg mineraliteit (complexiteit) om de zaak leuk te houden. Eén van mijn favoriete no frills wijnen. **

    gutedel ziereisen.jpg

    Pouilly-sur-Loire, Jonathan Didier Pabiot, 2012

    Onder deze AOC worden 100% Chasselas wijnen gemaakt op een schamele en nog steeds krimpende 40ha wijngaarden. De neus is echt lactisch en doet denken aan botermelk, maar er hangt een mooie mineraliteit rond. Dag 2 kwamen daar laagje honing bovenop, en steeds weer die mooie minerale toetsjes. **(*) en waarschijnlijk wat te jong gedronken.13,5 euro bij Quality Wines in Veurne. www.qualitywines.be

    Omdat ik vroeger redelijk veel in de luchthaven van Zürich kwam heb ik redelijk veel Fendant's geproefd en die waren meestal aangenaam en lekker, maar vaak wat te mollig en met een gebrek aan zuren. Inderdaad lekker bij Zwitserse kazen, maar geen enkele bleef me echt bij. In de Savoie staat ook wel wat Chasselas, maar ik heb er nog geen geproefd. Proefflessen zijn uiteraard welkom :-) .

     

  • We drinken om te leren: Schellmann, An der Südbahn, 2011

    Pin it!

    Met wijnetiketten is het bij mij een beetje als met voorbladen van boeken: het is niet essentieel dat ze mooi zijn, maar het draagt wel bij tot de geheelervaring. En net zoals het gaat bij boeken is een mooi etiket verleidelijk: zou de inhoud even mooi zijn als de verpakking ?

    Ik ben al lang een fan van de wijnen van Fred Loimer. Eén van de wijnen waarvan ik elke jaargang weer een paar flessen koop is de In Gumpoldskirchen die Loimer maakt met de druiven van het wijndomein Schellmann. Ik schreef er al in 2007 over en ik bespaar u de herhaling (hier http://csp.skynetblogs.be/archive/2007/04/20/in-gumpoldskirchen.html voor het origineel, nu alweer 7 jaar geleden...). Eén van de redenen waarom ik zo gek ben op die wijn is het etiket, getekend door de architect van het prachtige gebouw op Loimer's domein. Ik vind het geweldig dat iemand in de wijnwereld, waar men heel vaak krampachtig probeert zo "klassiek" mogelijk te zijn, aandacht heeft voor hedendaagse grafiek en illustratie. We leven tenslotte in 2014 en niet in 1960.

    Onlangs zag ik bij Leirovins in Wetteren een nieuwe cuvée staan van Schellmann, en nieuwsgierig als we zijn ging die mee naar huis. Ik proefde hem de laatste twee dagen, deels op een hotelkamertje in Bad Säckingen, deels thuis, maar beide keren in een goed glas (een kurkentrekker en een goed glas, basisuitrusting van de wijnliefhebbende zakenreiziger...).

    Schellmann, An der Südbahn, 2011

    Blend van Zweigelt, Sankt Laurent en Pinot Noir. Opgevoed op oude grote holzfass-vaten en gebruikte barriques. Gebotteld met een Vino-Lok, een goed systeem. Geen gemakkelijk jaar, met ondermeer een natte zomer en een koele herfst, maar de druiven (biodynamisch geteeld) waren gezond, met voldoende suikers en een heel mooie aciditeit. Bij het openen heel recht-voor-de-raapse neus, chocolade en kersen en bessen, een beetje wollig, maar een paar uur later veel interessanter en Bourgondischer. In de mond onmiddellijk veel fruit maar met een heel mooie fraîcheur, heel evenwichtig. De afdronk is zéér lang met een mooie mineraliteit. Bijzonder goed gelukt evenwicht, maar ook hier eigenlijk het beste na een paar uurtjes. Dag 2, ongeveel 24 uur later, een beetje gesloten neus, maar na goed walsen heel Bourgondisch, meer pinot noir dan gisteren. In de mond korreliger en complexer. Erg mooie wijn, gedronken los van eten en redelijk laat op de avond. 14,5 euro bij Leirovins www.leirovins.be **(*)

     

    schellman an der sudbahn.jpg

     

    Maar wat is nu die Südbahn ?

     

    sudbahn affiche.jpg

     

    In 1829 ontstond in het Oostenrijks-Hongaarse Keizerrijk het idee om de hoofdstad Wenen te verbinden met de havenstad Trieste. Voor de Eerste Wereldoorlog was Oostenrijk-Hongarije één van de grootste landen van Europa, zich uitstrekkend over het huidige Oostenrijk en Hongarije, maar ook over Bosnië-Herzegovina, Kroatië, Tsjechië, Slovakije, Slovenië en stukken van Italië (Friuli, Südtirol), Servië, Roemenië en Oekraïne. Transport en communicatie was in zo'n land een groot probleem en de spoorweg was één van de efficiëntste middelen om vlot verkeer van van personen en middelen te vergemakkelijken. Tegen 1859 was de verbinding klaar en ze kreeg de naam Südbahn. Zo'n spoorwegverbinding veranderde toen een land fundamenteel. Denk je eens in dat er geen auto's, vrachtwagens en vliegtuigen zijn ? En ga dan eens naar je ouders, naar je werk of naar je vakantiebestemming ? Gek genoeg zou de verbinding vooral populair blijken ter ondersteuning van toerisme en aan de belangrijkste haltes ontstonden dan ook prachtige spoorweghotels (toerisme was toen nog weggelegd voor de bemiddelden). In 1918 kwam Triëste in Italië te liggen, maar de Südbahn ligt er nog steeds.

     

    loimer symbool.jpg

     

    Een tweede weetje is dit: op elke fles van Loimer vind je ergens een klein zwart beestje. Het is een vruchtbaarheidssymbool uit Polynesië dat Loimer adopteerde als zijn "wapenschild", een beetje om de draak te steken met de uitgebreide wapenschilden die je op veel Duitse en Oostenrijkse etiketten vind. Hij zou het hebben gekozen om geen gedoe met copyright te krijgen. De kans dat er ergens in Oostenrijk opstaat die het opeist als hun aloude familiewapen is klein...

      

  • Ontmoetingen met een druif: Bombino Bianco

    Pin it!

    Er zijn van die druiven die niemand kent en die toch verrassend hoge productievolume's halen. Vaak omdat ze alleen worden gebruikt in blends, maar ook omdat ze dienen voor de export en het maken van grote hoeveelheden goedkope wijn zonder identiteit. Nogal wat van die wijnen komen uit de Puglia en worden met grote tankwagens getransporteerd naar Duitsland, waar er ondermeer goedkope sekt mee wordt gemaakt. Eén van die druiven is de Bombino Bianco.

    bombino bianco grapes.jpg

    Bombino Bianco wordt in Italië ook wel eens Debit of Pagadebit genoemd omdat ze zo gemakkelijk de schulden van haar eigenaren helpt afbetalen. Ze is uitermate betrouwbaar en brengt heel veel wijn voort die bij deze overproductie naar zo goed als niks smaakt en ruikt. Voor iemand die op industriële schaal wijn maakt voor een massamarkt is de ze dan ook ideaal. Er wordt tafelwijn mee gemaakt, of vermouth, en de druiven worden in het seizoen zelfs vaak apart verkocht als tafeldruif. In Duitsland wordt ze geblend met de zeer aromatische Morio Muskat om goedkoop volume aan te brengen en zo gebruikt voor onwaarschijnlijk grote hoeveelheden goedkope sekt.

    In Italië zelf staat ze vooral aangeplant in de Puglia, een regio die wijn pist op een schaal die je je bijna niet kan inbeelden. Ze wordt er vaak gebruikt in blends, en ook in de Abruzzi, de Emilia-Romagna en Lazio komt ze voor, eveneens voor gebruik in blends. Ze kan onder andere de relatieve scherpte van vroeg geplukte Trebbiano verzachten, maar ook hier worden er tafelwijnen en schuimwijnen mee gemaakt voor de onderkant van de markt, en wij "wijnliefhebbers" vergeten wel eens dat dit qua volumes veruit het belangrijkste stuk is in landen waar wijn een functie vervult die bij ons voor pils is weggelegd. 

    Wanneer de productie wat in toom wordt gehouden kan de wijn kruidig worden met mooie citrustoetsen, en het was pure nieuwsgierigheid die me ertoe aanzette om op de luchthaven van Brindisi deze fles te kopen.

    bombino etiket.png

    Marese, Bombino Bianco, Castel del Monte DOC, Rivera, 2012

    Rivera is een aardig wijndomein in Andria, binnen de DOC Castel del Monte. Carlo De Corato was de man die ooit nog Chardonnay en Sauvignon Blanc introduceerde in de DOC om een lekkerdere en internationalere wijn te kunnen maken, maar zoon Sebastiano kijkt nu wat meer naar de lokale rassen (en de Bombino Bianco is absoluut een lokale druif, ondanks geruchten dat ze uit Spanje zou komen). Strogele kleur, en in de neus vooral vleugjes citrus en een wel aardige kruidigheid. Een mooi bittertje in de mond, maar heel iel, niet veel body, een fris zuurtje. Ik prefereer zelf wat meer vet, maar Mme Rick vroeg of we er nog een fles van hadden...niet dus. * voor mij, maar ** voor Mme Rick.