• Côtes du Rhône, Domaine Mireille et Vincent, 2005

    Pin it!

     

    DSC_0001.JPG

    Eén van de plezierige dingen aan wijn is dat je soms heel onwaarschijnlijke flessen ontmoet. Eén van de strafste vind ik altijd wijnen die in een eerder kleine appellatie verkocht worden na heel lange rijping op het domein, en waarvan de maker de wijn pas heeft willen lossen wanneer hij klaar is. Vaak rijpt hij dan ook heel lang op vat voor hij gebotteld wordt, en dan krijg je van die onwaarschijnlijke dingen als deze simpele Côtes du Rhône uit 2005 die ik deze zomer kocht bij Oenologic, www.oenologic.be, en die ik 13 euro betaalde.

    Je vindt maar heel weinig informatie over deze wijn of dit domein, en dat is eigenlijk jammer. Over veel flessen wijn wordt teveel gepraat, over sommigen te weinig, en over deze fles en zijn maker had ik wel wat meer willen weten, maar bij gebrek aan informatie hier dan gewoon de proefnota's:

    Kleur van een rijpe wijn. Heel mooi aroma, heel complex, boeiend en versmolten, met toetsen van gedroogd fruit, droogbloemen, een zekere vlezigheid en rokerigheid, heel mooie toetsen van specerijen ook. In de mond mooie tannines en een bijna ongelooflijke complexiteit voor een "simpele" Côtes du Rhône. Mooi fraîcheur. Héél mooie fles wijn, zijn 13 euro dubbel en dik waard. ***

     

  • Een glas geschiedenis: Auxey-Duresses, Comtesse Véronique de Mac-Mahon, 2010, een wijn met een kleurtje

    Pin it!

    Een fles in de uitverkoop in een grootwarenhuis, Mme Rick die een zwak heeft voor Chardonnay, en mijn nieuwsgierigheid, drie ingrediënten voor een volgende blog, en een glas geschiedenis waarin we de familie MacMahon ontmoeten.

    De eerste MacMahon die we voorstellen heeft gek genoeg een band met Leuven.

    De MacMahon's komen oorspronkelijk uit Ierland, uit het graafschap Limerick, en de naam is een verbastering uit het Gaelic . Het waren lokale landeigenaars en aanvoerders. Heber MacMahon. bisschop van Clogher en generaal van Ulster is de man waar we het hier over hebben. Zijn priestervorming had hij gekregen in Douai en Leuven, in het Irish College dat er ook vandaag nog staat (en actief is). Wie in Leuven dan ook graag een glas geschiedenis drinkt kan terecht in de Thomas Stapleton pub in de Stamdonckstraat voor een glas Kilkenny ale en toosten op Heber. Die Kilkenny is ook al een glas geschiedenis op zichzelf want tussen 1642 en 1649 slaagde Ierland er in om een soort onafhankelijkheid uit te bouwen in de Irish Catholic Confederation of Kilkenny, en Heber MacMahon maakt er deel van uit. In 1649 landde Cromwell met een protestants leger in Ierland en er volgde een bijzonder brutale en bloedige campagne die een eind maakte aan elke zweem van Ierse Onafhankelijkheid, zowat alle oude Ierse landeigenaren verjoeg en verving door Engelsen. Heber vond zijn einde in 1650 bij de slag van Scariffholis. Hij ontnapte weliswaar het krijgsgewoel, maar werd een week later gevangen genomen en opgehangen.

    Na het verdrag van Limerick in 1691 vertrokken 20.000 Ierse soldaten en hun bevelhebbers naar Frankrijk en de meedogenloze verdrukking van de Ieren door de Engelsen zorgde ervoor dat er een continue stroom richting Frankrijk van recruten op gang kwam, bekend onder de naam the Wild Geese. Smokkelaars brachten wijn en brandy aan land in Ierland en vertrokken terug met soldaten. In de boeken stonden die als wilde ganzen opgeschreven, en dat was de bijnaam die ze dan ook kregen. Eén van die mensen was een dokter die in 1749 naar Frankrijk kwam en het in 1750 via een huwelijk tot markies van Eguilly schopte. Patrice de MacMahon, markies van MacMahon en hertog van Magenta, is zijn bekendste afstammeling.

     

    patricedemacmahon.jpg

     

    Patrice de MacMahon werd tijdens zijn leven Maréchal de France, Président de la 3ème République, Gouverneur-Generaal van Algerije en hertog van Magenta. Zijn grootste wapenfeit was de overwinning op de Oostenrijkers in 1859 in de slag bij Magenta tijdens de Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog, toen 59.000 Fransen en Sardijnen een leger van 135.000 Oostenrijkers versloegen. Patrice kreeg de titel hertog van Magenta, en indien U zich zou afvragen waarom één van de inktkleuren van uw printer ook zo heet, jawel hoor, de kleur werd uitgevonden in 1859 en is vernoemd naar de veldslag.

    In 1870 had hij minder succes toen hij faalde in het tegenhouden van de Pruisen en de Franse legers werden verslagen in de slag bij Sedan. De republiek werd uitgeroepen, er kwam een einde aan de Frans-Pruisische Oorlog maar in 1871 barstte in Parijs de revolutie uit en werd de Commune van Parijs uitgeroepen. Uiteindelijk zou de Mac Mahon Parijs binnenmarcheren en in 8 dagen kwamen 30.000 Communards om, en de meesten werden ter plekke geêxecuteerd. Van de 40.000 gevangen werden er 7.000 gedeporteerd naar strafkolonies. Door de opkomst van de fotografie bestaan er trouwens veel foto's van de ruïnes van een platgebrand Parijs, en kwam er ondermeer een stroom aan voornamelijk Engelse ramptoeristen op gang. Je kon toen echt gidsjes kopen met foto's van gefusillleerde en verbannen Communards, de bekendste ruïnes en rondleidingen reserveren langs de belangrijkste ruïnes. De Mac Mahon werd later nog president van Frankrijk en stond bekend als een conservatieve monarchist.

    Vandaag leven zijn afstammelingen in het Château de Sully en zijn ze ondermeer bezig met het maken van wijn op het Domaine des Ducs de Magenta Marquis de MacMahon. Deze wijn komt echter van een kleiner domein in Auxey-Duresses, het Domaine Véronique Comtesse de MacMahon, en de Comtesse is een dochter van de derde hertog van Magenta.

    Auxey-Duresses, Comtesse Véronique de MacMahon, 2010

    Gedronken november 2014. Het eerste aroma was dat van botermelk zoals ik dat kende toen ik klein was, daarna kwam er citroen en witte peper door. Ook in de mond iets erg zachts besprenkeld met citrus, iets lactisch ook. Na een tijdje kwamen er ook okkernoten door. Mooie finish. **

    Terwijl ik deze blog schreef popte er plots een andere (wijn)-herinnering aan de Commune op. In 1866 werd een strijdlied geschreven dat een liefde tussen de schrijver en een verpleegster op de barricades van de Commune in herinnering brengt. Het is tot vandaag een strijdlied van links in Frankrijk, en er zijn een paar hele mooie versies van gemaakt, niet in het minst deze, één van mijn favoriete.


     

    Le Temps des Cérises is echter ook de naam van een wijndomein in de Languedoc, van de Oost-Duitser Axel Prüfer, en zijn Avanti Populo is zowal qua etiket als wijn zowat het tegendeel van ons onderwerp.

    le_temps_des_cerises.jpg

     

    http://csp.skynetblogs.be/archive/2012/07/24/slow-tasting-le-temps-des-cerises.html

     

    En dat brengt me bij een interessant gedachte. Als ik kijk naar de Wijncommanderijen, naar de klassieke drinkers van de grote Franse wijnen, en ik kijk dan naar de liefhebbers van vin naturels, zie ik een grote en eigenlijk bijna politieke spanning tussen die groepen die gaat over veel meer dan wijn. De eersten houden van zekerheid en stabiliteit en prestige en zijn vaak eerder rechts, en de tweede zijn bijna altijd rebellen, eerder links, en op zoek naar verandering en avontuur. Zelfs bij hun makers bemerk je dat en wanneer je op Facebook een aantal domeinen volgt merk je soms uitgesproken politieke voorkeuren die bijna altijd ook weerspiegeld zijn in het soort wijn dat ze maken.

    En dan bemerk ik bij veel liefhebbers van klassieke wijnen een bijna irrationele aversie die gaat over veel meer dan wijn alleen, en die ik ook terugvind bij de emotionele afkeer van NVA voor alles wat links is, en dat is een vreemde gedachte; gelukkig behoor ik zelf tot degenen die de twee drinken (met een lichte voorkeur voor bio en naturel weliswaar, maar zonder de aversie voor "de andere".)

    En zo krijgt een glas wijn plots nog een extra kleur...

       

  • Domaine Camille Braun, Orschwihr, Alsace

    Pin it!

    Al tien jaar lang elke maand iets verzinnen voor de CSP wijnclub, 't is niet te doen. Gelukkig zijn er genoeg wijnmensen in de club die af en toe zelf iets verzinnen. Maar toch is het altijd uitkijken naar een nieuw thema, en toen ik onlangs in de file stond richting Freiburg en op de gps de splitsing naar de Elzas bemerkte nam ik resoluut de afslag, grabbelde in mijn auto naar het groene boekje van de Revue de Vin de France en zocht ik op waar het dichtstbijzijnde wijngoed was. Dat bleek het domein Camille Braun et Fils te zijn in Orschwihr, en onmiddellijk beviel alles wat ik las me: "une gamme cohérente et homogène" "bien définis et un très haut niveau" "franchise et équilibre". Snel daarnaartoe dus, en ik had er geen spijt van. Ik had het thema voor de volgende degustatie.

    Met 2 ha rood en 12,5 ha wit is het een typisch domein voor de regio. Tot 1960 was het een bedrijf in polycultuur, maar dan besloot Camille zich op het maken van wijn te concentreren. In 1987 nam zoon Christophe het over en sinds 2005 wordt er biologisch gewerkt. De kelders zijn modern uitgerust, met een pneumatische pers, en sinds kort ook met een mooie reeks holzfass die ze in Duitsland kochten. Ze hebben mooie stukken wijngaard op de Bollenberg, de Pfingstberg en de Lippelsberg. Het gamma is erg coherent en typisch voor de betere wijndomeinen van de Elzas: geen lievelingetjes van de internationale wijnpers, geen hemelbestormers, geen onnozel hoge prijzen, maar een degelijke kwaliteit, een onderzoekende geest zonder te ver te gaan, en van Christophe straalde eigenlijk een grote rust uit, ook al was hij op het moment van mijn bezoek keihard aan het werk. Tijdens ons hele gesprek dwaalden zijn gedachten de hele tijd af naar wat er in het labo en de kelder gebeurde en verdween hij geregeld om zich dan al excuserend terug te reppen voor me een ander glas in te schenken: hij was aan het wijnmaken.

     

     

    camillebraun.jpg

     

    De hele tijd dacht ik, dit is een domein zonder pretentie voor een wijnclub zonder pretentie, en vele "moderne" wijndrinkers halen hun neus op voor de Elzas, maar ooit zijn wij begonnen om dit soort wijnen te promoten: wijnen die niet veel geld kosten en toch reuzelekker zijn. Ik ben de degustatie dan ook schoorvoetend en mij half verontschuldigend begonnen, maar alras werden wij gevangen in de wereld van de Bollenberg en de Pfingstberg, en in de worsteling van Christophe met zijn restsuikers.

    We begonnen met drie crémants:

    Prestige de Braun, Brut, Crémant d'Alsace

    9 euro op het domein. Overwegend Chardonnay. Opgevoed op eik. Mooi parelend. In de neus gist en appeltjes. In de mond niet verkeerd, fris, en ook hier die appeltjes, maar ook een beetje dof. Vond hem wel mooi dorstlessend, een goed aperitief, en dat was 24 uur later ook nog zo (vergeten in de gang met een kurk erop, en dan even gekoeld en geproefd). *(*)

    Emotion, Brut, Crémant d'Alsace

    12,5 euro op het domein. Chardonnay, Pinot Noir en Pinot Blanc. Mooi parelend. Ook hier die gist, maar ook bloesems, en iets mooi mineraligs. In de mond lekker, als verse broodkorst, oude appeltjes ook, complexer dan de Prestige, lekkerder en zachter. **(*)

    Rosé, Brut, Crémant d'Alsace

    8 euro op het domein. Pinot Noir. Fijn parelend, bleekroze. Geurde naar aardbeitjes en de lente, fruitig, plezant en vrouwelijk. In de mond een beetje zoet, richting fruitsap, heel leuk en met een perfecte prijs/kwaliteitsverhouding. Het perfecte glas om een schoon madam snel in de juiste stemming te brengen...als wijn **, als afrodisiacum ***.

    Daarna kwamen er vier Rieslings en maakten we kennis met een paar wijngaarden:

    Luft, Terroir, Riesling, 2012

    9 euro op het domein, uit de Terroir reeks. De Luft is een wijngaard op de Bollenberg met klei en kalk in de ondergrond. De Bollenberg is een heuvel uit kalksteen van 360m hoog. Het is één van de droogste plekken van Frankrijk. Wijngaarden aan de westelijke kant met uitzicht op Orschwihr krijgen vaak de naam Luft omdat er een westenwind tegenopwaait en de druiven ventileert. De ondergrond is zwaar en warm met genoeg waterreserves. In de neus onmiddellijk ananas uit blik, en na walsen kwam er wat petrol naar boven. In de mond zacht, tropisch fruit, zelfs een beetje zoet en toch ook met een wat vreemde scherpte die wat stoorde (zou die nog weggaan ?). *(*)

    Effenberg, Terroir, Riesling, 2012

    9 euro op het domein, uit de Terroir reeks. De Effenberg heeft eveneens klei en kalk maar meer rolstenen. Heel eigenaardig, deze Riesling geurt eveneens naar ananas, maar hier is het verse, bij de Luft was het uit blik. Ook hier zweefde wat petroltoetsen rond alhoewel die ook weer verdwenen. Fijnere neus dan de Luft. Ook in de mond strakker, mooiere petrol, mineraliger en een beetje complexer. **(*) Heel goede prijs/kwaliteit, enthousiast ontvangen door de aanwezigen !

     

    Pfingstberg2.jpg

     

    Riesling, Grand Cru Pfingstberg, 2012

    14,5 euro op het domein. De Pfingstberg is één van de 51 Grand Cru's van de Elzas, 28ha groot, en gelegen in Orschwihr. Het is een helling die tussen de 270 en 370 m hoog ligt, met in de ondergrond mosselkalk en zandsteen. Het is er droog en warm. Prachtig heldere en schitterende kleur (opvallend voor alle wijnen hier, trouwens). In de neus ook hier wat ananas en snel smeltende boter. Vol, intens breed en sympathiek en mooi fris. Veel meer materie dan de Riesligs uit de Terroir reeks. Een heel toegankelijke Riesling. **

    Riesling, Grand Cru Kaefferkopf, 2012

    14 euro op het domein. De Kaefferkopf ligt in buurgemeente Ammerschwihr en is 71,65 ha groot. Het is één van de laatst erkende Grand Cru's, in 2007. De wijngaarden liggen tussen de 240 en 350m hoog. De bovenste percelen liggen op graniet, lager komt er grès bij en helemaal onderaan alluviaal slib. Een klein deel van de Grand Cru bevat meer kalk. In de herfst waait er een warme wind tegen de hellingen op. In de neus wat mineralig, een zweempje petrol ook, maar vooral tropisch fruit. In de mond vol en levendig, een heel veelzijdige en interessante Riesling. Heel mooi. *** en een Coup de Coeur in de Guide Hachette.

    Pinot Gris, Lippelsberg, 2012

    9,2 euro op het domein. Onderaan de Pfingstberg verandert de ondergrond en krijgt hij meer klei. De benaming verandert er in Lippelsberg en de wijngaarden zijn er niet langer Grand Cru en minder geschikt voor Riesling. Hier heeft de familie dan ook Pinot Gris staan. In de neus iets van kauwgom, iets chemisch. In de mond wat zoet, maar ook leuk, met exotisch fruit. Aardig. *(*)

    Pinot Gris, Grand Cru Pfingstberg, 2011

    Velpon en azijnzweem. Iets mis met de fles ?

    Pinot Gris, Grand Cru Pfingstberg, 2012

    14 euro op het domein. Aroma van cake, een mollige maar mooie dame, intrigerend ook. In de mond héél mooi, volwassen, véélbelovend voor de toekomst ook, erg lang, en na een tijd in het glas duikt ook in de mond die cake op. Eén van de lekkerste van de avond, maar je moet voor pinot gris zijn. **(*)

    B de Braun, Camille, Pinot Noir, 2012

    9 euro op het domein. Wat vreemde neus. In de mond fris, met bessen, maar wat teleurstellend. *

    Bollenberg, Rouge d'Alsace, Terroir, 2011

    15,2 euro op het domein. Perceel op de Bollenberg met heel laag rendement. Een donkere, complexe neus met toetsen van roet. In de mond strak en gesloten, wat chocola in de afdronk, redelijk veel tannines. Veel te jong. Heel veel controverse, ik vond hem veelbelovend maar anderen wezen hem volledig af. *(*)

    Tschaumer, Cuvée St Nicolas, Terroir, Gewurztraminer, 2012

    8,4 euro op het domein. Tschaumer is een perceel op de Bollenberg. Mooie, speelse neus. Fruitig, zoet, duidelijk en recht voor de raaps, misschien wat eenvoudig maar een lekkere fles bij bijvoorbeeld Chinees of Thaï. *(*)

    Cuvée Annabelle, B de Braun, Gewurztraminer, 2012

    11,2 euro op het domein. Assemblage van verschillende percelen met 40 jaar oude stokken. Complexe, diepzinnige neus, echt waaw, bijna een VT. In de mond kruidig, intens en lang, zeer lekker, hedonistisch maar dan al een beetje voor intellectuelen. Heerlijk. Thaï, maar kan ook bij foie gras. **(*)  

     

  • Becker's, Trier

    Pin it!

    Het was al lang gepland en eigenlijk moest het ook een schandalig gat in mijn cultuur vullen: een weekendje Trier. Om de één of de andere reden leek er voor mij een onzichtbare grens te bestaan ter hoogte van de Kirschberg in Luxemburg, en de bordjes Trèves / Trier lonkten altijd wel...maar niet hard genoeg. Een te vieren verjaardag, een vriendenclubje met drie historici en een kunsthistorica én vrienden die al jaren de loftrompet bliezen over Becker's, een hotel-restaurant met faam net buiten het centrum, en plots waren er genoeg redenen.

    En het moet gezegd, Trier is de moeite. Treverorum, zoals de Romeinen het noemden, is samen met Worms de oudste stad van Duitsland, en kreeg eind 3de eeuw nog de titel Roma Secunda, toen het de hoofdstad werd van het Westelijke deel van het Romeinse rijk, van Germania tot Brittannia. Voor die tijd was het een zeer grote en rijke stad, een hoofdstad in alle opzichten, en het Washington DC van de Westerse wereld. Lang zou dat overigens niet duren, het Romeinse Rijk gleed al stilletjes naar de afgrond en de Franken waren niet zo'n stadsmensen, maar Trier staat nog vol monumenten uit die tijd omdat velen al heel vroeg werden omgebouwd tot kerken (op bijna alle andere plaatsen werden de oude Romeinse gebouwen gezien als bronnen van bouwmateriaal). De Porta Nigra werd zo bewaard en het was Napoleon die er de religieuze schil terug afpelde om het oorspronkelijke Romeinse gebouw in eer te herstellen.

     

    weinschiff_neumagen_rlmtrier_foto_th_zuehmer1.jpg

    Het Weinschiff van Neumagen, één van de mooiste grafornamenten van het museum.

     

    Je moet er dan ook wat tijd voor uittrekken. Hoogtepunten was voor mij ondermeer het Rheinisches Landesmuseum, waar je je echt rekenschap kan geven van die Romeinse geschiedenis, en zelfs als dat je niet zo interesseert is een bezoek de moeite waard (de gang met grafmonumenten is echt indrukwekkend). De Porta Nigra, de Basilica van Constantijn, de Dom, het Amfitheater, de Thermen, allemaal de moeite voor een city-trip op nauwelijks drie uur rijafstand. Bovendien is het ook nog eens een gezellig stadje, en voor een hapje en een drankje kan ik U de heel klassieke Weinstube Kesselstatt aanraden, waar traditionele gerechten samen gaan met de eigen Moezelwijnen (een brede collectie) of Becker's XO, een restaurant annex winebar in het centrum met een prachtig terras, een hippe bar voor in de winter en lekkere wijntjes, waaronder de XO sekt van het huis zelf, een exotisch geurende en smakende maar zeer lekkere Sekt, droog en voluptueus tegelijk.

    Maar de hoofdreden voor ons bezoek was Becker's, een tweesterrenrestaurant met kamers aan de rand van de stad, waar Wolfgang en Christine Becker een hotel-restaurant uitbaten dat mij één van de top culinaire ervaringen van 2014 bezorgde. Wij hadden er de Chefs table geboekt om een zicht te hebben op de keuken (leerzaam maar warm en wat claustrofobisch, in het restaurant is het eigenlijk gezelliger) en bleven er ook slapen, in moderne en zeer goed uitgeruste en mooie kamers.

    Becker's is ook de naam van het Weingut dat aan de familie verbonden is, en dat samen met het restaurant in kwaliteit gegroeid is.

     

    DSC_0003.jpg

     

    Wij begonnen dan ook met een schuimwijn van het huis, de Cuvée Christine, een blend van Riesling, Chardonnay en Weissburgunder, een extra brut, heel fris en mooi gestructureerd, en met dezelfde herkenbare wat exotische toetsen van de wat zwoelere XO, hun andere schuimwijn. Daar kwamen al onmiddellijk een paar héérlijke hapjes bij, en een bezoekje van Christine Becker, dame des huizes, zoals wij zouden merken een bijzonder getalenteerd sommelier met een heerlijk droge vorm van humor. Aan tafel dronken en aten wij het volgende:

    Riesling, Feinherb, Becker's, 2010

    Het is altijd durven, vind ik, om licht zoete wijnen te serveren aan tafel. De benaming Feinherb ontstond overigens in Trier: http://vriendenvanderiesling.wordpress.com/2012/08/15/feinherb-of-halbtrocken/. We kregen daar dan ook een woordje uitleg bij, maar nog het meest overtuigend waren de gerechten zelf, met de eerste twee voorgerechtjes:

    marinierte sankt jakobsmussel avocado und koriander, een heerlijk en ook visueel prachtig voorgerechtje,en die koriandertoets ging al heel goed samen met dat lichtzoete, en glasiertes herzbries jerusalem-artischocke und herbsttrüffel, ofte hartzwezerik, een superlekker schoteltje waar de wijn ook uitstekend bij paste. De wijn geurde naar zuurtjes (de snoepjes) maar met een mooie minerale toets. Ook in de mond waren die zuurtjes héél aanwezig en was de wijn verrassend fris voor een lichtdroge. Hele mooie afdronk overigens. **

    José Pariente, Varietal Verdejo, Rueda DO, Bodega Dos Victorias, 2012

    Ik ken deze mooie Verdejo al lang, en dronk hem in Kent, in Duitsland en in België, en hij is een heel veilige keuze op restaurant. Het is een 100% Verdejo, mooi kruidig, met toetsen van appel ook, rijpe groene, een heel lekkere wijn voor in het begin van de zomer. **. Absoluut een voltreffer bij het eerste gerecht, de fjordforelle aus dem rosmarindampf feldsalat und röstbrot, een gestoomd en overheerlijk en licht stukje forel. Dat heerlijke én lichte was toch wel een rode draad deze avond...tot aan het dessert toch :-).

    Cuvée Lorenz, Becker's, 2009

    Een blend van Weissburgunder, Grauburgunder en Chardonnay, een resultaat van spontane gisting en een latere selectie van de beste vaten. In de neus exotisch fruit, zwoel en rokerig, in de mond heel boterig maar tegelijk fris en strak. Prachtige blend, echt super ***. Uitmuntende wijn, en hier werd hij geserveerd met de langoustine royal schwarzwürzeln und herbsttrompeten, een prachtige schotel, zeker voor een schorseneren-gek als mij. Wolfgang bracht deze schotel trouwens zelf aan tafel, wat tot een klein gesprekje leidde over schwarzwürzeln ofte schorseneren ofte winter-asperges. Beeld u echter niet de klassieke stronkjes in, maar iets dat hij met de schil had gedaan (wel, het zag toch zwart...). Zeer mooie combinatie.

    Weissburgunder, Grans-Fassian, Mosel, 2012

    Mijn eerste kennismaking met dit erg bekende wijndomein, maar heel atypisch voor de druif en dat was dan ook de reden waarom Christine hem gekozen had. Héél complexe neus, één van de mooiste en speciaalste weissburgunder neuzen die ik al ontmoette. In de mond heel breed en kruidig, echt geweldig, maar inderdaad, heel ongewoon. *** Werd geserveerd bij eigelb-chartreuse spinatcrème, weisser alba-truffel, en weer was het Wolfgang zelve die met de truffelschaaf langs de tafel passeerde. Mocht ik zelf hiervoor een wijn hebben moeten kiezen was het angstzweet me uitgebroken, maar dit was een wonderbaarlijke combinatie van twee speciallekes.

    Alladio, Nebiolo, Az Agr Bera, Langhe Doc, 2009

    Ik had nog nooit van dit domein gehoord maar de wijn paste zeer goed bij de heimischer rehrücken aus dem gewürzsud weinhefe-jus, kürnis und karotte. Hij was kruidig en droog met een eigenaardige geur, als die van bosgrond waaruit alle vocht werd gebakken. In de mond kwamen er kersen, en die bosgrond, en zweempjes van truffel, en een erg mooie nervositeit, en dat paste perfect bij wat zowat de malste en lekkerste reerug was die ik sinds lang had gegeten. Opnieuw een prachtige combinatie, en Oh, wat houd ik toch van een sommelier die écht zijn vak kent en waarbij de som van twee delen een vermenigvuldiging wordt !

    Montecristo, Moscatel Dolce, Bodagas Camillo Castilla, 2012

    Blind geproefd, en op dit moment heb ik gezworen mij naar de telefoonwinkel te reppen en mij een nieuwe smartphone aan te schaffen nadat Christine mij een gezamenlijke selfie met deze fles aanbood en dat oude kreng (de gsm) weer eens dienst weigerde ! Wij dachten eerst aan Zibibbo uit Sicilië (een broertje van de moscatel, dus dat was al ok, en flink in het zuiden, alleen het verkeerde land), maar het bleek dus een Spaanse muscat uit Navarra te zijn. Mooie neus, zomers fruit, en in de mond helemaal niet plakkerig maar fris en zoet tegelijk, mooie zuurtjes, mooie zuiverheid. Ondertussen werd de passionsfrucht gateau kokos und valrhona ivoire voorgesteld en geserveerd door een verlegen reus (wat zijn die dessertkoningen toch altijd aparte mensen), en erna kwam een regelrecht bombardement van chocolaatjes en pralines, de ene al verrassender dan de andere, en plots begreep ik waarom die mannen een eigen keuken leken te hebben. Sommige waren bijna geniaal. Daar kwam nog een topthee bij, een sektbrand van topinambour (vreemd maar lekker), een bier in de bar en een zalige nachtrust.

    Wie zin heeft in een weekendje culinaire verwennerij in een leuke stad kan ik deze trip van harte aanbevelen. Het Weinhaus (waar je 's morgens ontbijt krijgt) is trouwens ook niet slecht voor de lunch en is ouderwetser en Duitser qua interieur. Mijn vrienden, vaste bezoekers, combineren gewoonlijk de twee.

     

    beckerwolfgang.jpg

    Zoals ik boven al zei liet mijn fototoestel mij schandelijk in de steek, maar deze advertentie uit oktober geeft wel goed weer wie Wolfgang Becker is.