• Cadiz 2015: sherry en tapa's in Jerez de la Frontera

    Pin it!

    Wie met het vliegtuig naar de sherry-streek wil landt in Jerez de la Frontera en alleen al daarom was dit de ideale start voor onze trip door sherry-land. Jerez is één van de drie steden van de sherry-driehoek en ze ligt het meest in het binnenland. Het is een grote (200.000 inwoners) en wat stijf-deftige stad waar de grote sherry-huizen hun hoofdkwartier hebben. Ze is ook bekend voor de flamenco en raspaarden. Overal zie je reclame voor sherry, van moderne billboards tot 19de eeuwse pareltjes, maar overal voel je ook het verval dat de regio onderging toen sherry uit de mode geraakte en dat nog verergerd werd door de euro-crisis. Laat dat je echter niet afschrikken, het blijft een erg charmante stad, en je kan er heerlijk eten.

    Want daar begonnen wij mee, zo ongeveer recht van het vliegtuig. Veel mensen denken bij tapa's aan machego en jamon en patatas bravas, maar hier, in de regio waar de tapa's oorspronkelijk vandaan kwamen, ligt de nadruk veel meer op vis en zijn tapa's uitgegroeid tot een culinaire belevenis van topformaat. Ingewikkeld is het verhaal wel, tapasbars veranderen constant van lokatie en eigenaar, en op het internet vind je website na website met beschrijving van wat is hot and wat is not. Sprenkel daar je classics door, en elke maaltijd is een avontuur, en niks is plezanter dan slenteren door Cadiz of één van de drie sherry-steden, links en rechts sherry en tapa's proevend.

    Wij begonnen ons avontuur in een buitenwijk van Jerez waar er drie naast elkaar lagen, en lieten de traditionele in het centrum over voor een volgende reis. La Esparteria in de Calle Paraiso, in een moderne glimmende wijk, lijkt nog het meest op een fritkot met pretentie, maar wie een meer dan toevallige blik op het blackboard aan de ingang werpt, wie op de middag de bezoekers ziet toestromen en wie een beetje zijn trip heeft voorbereid weet dat je hier bij één van de toppers terecht komt. Wij waren hier nog wat sherry-bedeesd, en het werd dus de Fino van Tio Pepe die onze eerste hapjes begeleidde.

    DSC06249.JPG

    Een bordje met kroketjes, mooi op een rijtje, was onze eerste kennismaking, en er bleken dus twee manieren om tapa's te bestellen: als tapa (één hapje) of als racion (vier of vijf hapjes en dus bedoeld om te delen). Het is echter ook perfect normaal om de beide te bestellen en te delen en dat hebben we dan ook zowat de hele reis dapper gedaan. Deze croquetas de chipirones (kleine inktvisjes) con un toque de ali-oli waren heerlijk, en welkom! in het koninkrijk van de inktvis, één van mijn favoriete diersoorten, die hier op zowat elke eetkaart prijkte. Een andere tapa, een overheerlijke van versheid uit het bord springende tartaar van tonijn, gaf aanleiding tot enig culinair gemijmer. Mag je vandaag de dag nog tonijn eten ? Wel, eerlijk gezegd vind ik dat als het mag, het zeker hier nog mag. Atun de Almadraba is tonijn die hier, in de Middellandse Zee, op traditionele manier (almadraba, een van oorsprong Arabisch woord, duidt op de manier van vangen) "geoogst" wordt, en voor een groot deel lokaal wordt verorberd. Het is voor pas wanneer zo iets wordt geïndustrialiseerd zodat ook wij op 1500 kilometer afstand ons (liefst niet te duur) stuk tonijn willen verorberen dat er iets niet meer klopt... Er passeerde voor de rest nog een zéér lekkere risotto, wat eend en een gerecht dat ik alleen al omwille van de naam wou proeven, een bombon de solomillo en dos texturos de queso, ofte een stukje varkensvlees in kaassaus met chips...

    DSC06252.JPG

    Nauwelijks 100m verder, ook in de Calle Paraiso, ligt Val de Pepe, al even modern ingericht als de vorige, maar hier maakten we kennis met onze eerste pracht-sherry, de Amontillado en Rama, Bodegas Faustino Gonzalez. Wat precies een amontillado is leg ik u volgende blog wel uit, maar hier maakten we voor de eerste keer kennis met een nieuw en eigenlijk erg opwindend fenomeen in sherry-land. Een "En Rama" sherry is sherry die maar heel licht gefilterd is (alle commerciële merken filteren heel hard om lang goed te blijven wanneer geopend), en dus veel dichter staat bij het product zoals het uit het vat komt. De internationale markt vraagt lichte, heldere sherries om te drinken bij olijven als aperitief, maar om dit te bereiken moeten de producenten zeer agressief filteren en klaren. En Rama sherries worden wel degelijk licht gefilterd, anders zouden de te grote flor deeltjes de fermentatie terug kunnen in gang zetten op de fles wat ze een veel te snelle evolutie zou geven, maar ze smaken veel "echter" en complexer dan de andere. Dit glas nootbruine amontillado rook naar noten en honing en smaakte heel fijn en complex, mooi droog maar ook intens en lang, en plotseling was onze nieuwsgierigheid niet alleen zachtjes gewekt, nee, ze zat plots rechtop met grote ogen en klaarwakker op haar stoel !! Een goede, meer technische uitleg vind je hier: http://www.sherrynotes.com/2013/background/sherry-en-rama/

    Bij Val de Pepe aten we ook uitermate lekkere albondigas en vooral de lokaal vermaarde Cola de Toro al Estilo de la Mesa Redonda, een gerecht van Pepe Romero Valdespino dat eerst gemaakt werd in het Mesa Redonda restaurant en waarvan een licht vernieuwde versie hier geserveerd word. Het is trouwens een sport om hier naar bepaalde tapas-bars te gaan omwille van één gerecht dat in de lokale pers bejubeld werd en veel plaatsen hebben een echte signature-tapa.

    We sprongen ook nog binnen in een oude waarde, La Tasca, waar ze super-vriendelijk waren en ik leerde dat er twee inktvissen bestaan toen ik een albondiga de choco bestelde. Chipirones zijn wat wij pijlinktvisjes zouden noemen, Choco is zeekat of sepia.

     

    DSC06263.JPG

     

    Het centrum van Jerez is erg mooi en je kan er heel goed zijn hoe die stad is rijk geworden met sherry, en hoe huizen als Pedro Domecq ooit rijk en machtig waren. Er staan prachtige etablissementen en fantastische tapas-bars, maar door tijdgebrek dronken wij een erg lekkere en frisse Fino van La Ina in El Gallo Azul, een prachtige zaak met een kleine, smalle bar maar een fantastisch terras. Ooit moet het geld hier rijkelijk gevloeid hebben.  

     

    DSC06274.JPG

     

    Na een helaas mislukte afspraak bij Faustino Gonzalez reden wij naar Cadiz om er aan den lijve te ondervinden waarom ze in de oude stad rechtopstaande kanonslopen op de hoeken van de straten metselen: opdat de verdwaalde toerist met zijn huurwagen de huizen niet zou beschadigen...

    Wij waren dus enigszins onder de indruk na onze bagage-drop aan het hotel, het werkelijk uitstekende, charmante en goed gelegen Argantonio. www.hotelargantonio.es De oplossing lag in een lange wandeling naar El Faro, onze eerste tapas-bar in Cadiz, waar we de avond aanvatten met een ijskoud bier van het vat, nu misschien minder van toepassing maar in de zomer halen ze hier makkelijk de 40°C.

     

    DSC06284.JPG

     

    Er bestaan eigenlijk twee El Faro's, eentje in Cadiz en eentje in La Puerta, en ze hebben dezelfde eigenaar. Ze hebben een grote faam als restaurant maar dat in Cadiz is ook bekend voor zijn bar en de tapas die ze daar serveren. En net als de echten (sic) waren wij speciaal naar hier gekomen voor de specialiteit van het huis, de Tortillitas de Camarones. Alhoewel dit eigenlijk een traditioneel gerecht is dat terug gaat tot de 16de-17de eeuw werd het de laatste 100 jaar gemoderniseerd en steeds weer verbeterd, en Gonzalo Cordoba maakte er de signature dish van El Faro van, sindsdien nog aangepast door zijn zoon die, wanneer mogelijk, zelfs zou werken met nog levende garnalen. Er volgden nog Acedias, kleine gefrituurde solletjes (heerlijk met een Amontillado Botaina van Lustau, kruidig en noterig in de neus, fris en breed in de mond, maar nogal kort, **), Bocaditos de Bacon, in bacon gewikkelde geitenkaasjes, Albondigas de Rabo de Ternera, gehaktballetjes van kalfsvlees, succulent, en Carillada Iberica, varkenswangetjes die zo mals en lekker waren dat wij dit prompt de lekkerste schotel van de avond vonden.

    Bij dat vlees gingen we toch maar voor een lokale rode wijn, en we kozen de Garum, Bodegas Luis Perez, 2013, een lokale wijn en een blend van 70% Merlot, 10% Syrah, 10% Tempranillo en 10% Petit Verdot. Luis Perez is een professor in food technology en begon in 2002 met deze bodega op wijngaarden die een andere bodemsamenstelling hebben dan de typische sherry-wijngaarden. Hij kreeg fermentatie op inox, 20 dagen schilweking en rijpte 12 maanden op tweedejaars-vaten van Franse en Amerikaanse eik. In de neus mooi fruit met een vleug vanille. Mooi evenwicht, mooi fruit en een fris puntje die de 14,5% alcohol vakkundig verstopte. Mooie wijn **.

     

    DSC06285.JPG

     

    Nauwelijks een paar 100m verder ligt de Taberna Casa Manteca, nog zo'n legendarisch etablissement. De muren puilen uit van de posters en foto's van stierengevechten en de eigenaars zijn dan ook de zonen van een beroemde toreador. Er wordt geen warm eten gemaakt maar de bar is beroemd voor zijn heel simpele koude tapa's die worden geserveerd op keukenpapier. Wij bestelden de drie hoogvliegers: de Lomito de Bellota, schijfjes van het nekstuk van het Iberico varken, 120 dagen gedroogd, mooi gemarmerd en een beetje nootachtig, Chicharrones Especiales, dun gesneden buikspek besprenkeld met zeezout, wat citroen en een paar pork scratchings, een huisrecept waarvoor ze bekend zijn, en vooral, want daar kwam ik speciaal voor, de Mojama de Atùn, gezouten en gedroogde tonijn in plakjes. Zoals zoveel zaken hier komt de naam uit het Arabisch, van het woord musama, dat droog betekent. Erg zilt, maar ongelooflijk lang en complex, besprenkeld met wat olijfolie wat het nog lekkerder en smakelijker maakt. Wij dronken er een palo cortado van Gonzalez Byass, net iets te zoet, een amontillado of een fino was beter geweest (en die ijskoude Cruzcampo in lage brede glazen ging er eigenlijk ook heel goed bij). We eindigden nog met een experimentje, een vermut de grifo, een vermouth van het vat met andere woorden, maar hier was ik even het noorden kwijt, misschien was het al te laat. Naar het schijnt is die vermut een drinkcultuur op zichzelf, maar het zal voor een andere keer zijn.

     

    DSC06289.JPG

    Chicharrones, Lomito en Mojama bij Casa Manteca

    Later wandelden we door een nachtelijk Cadiz dat zich opmaakte voor het carnaval, één van de belangrijkste van Spanje.

    DSC06293.JPG

     

  • Ontmoetingen met een wijnland: Moldavië

    Pin it!

    Het was vanaf het prille begin een rode draad door de geschiedenis van CSP: nieuwsgierigheid. Naar druivenrassen, naar regio's en zelfs naar landen, en wanneer stichtend lid Gert dan ook werd geconfronteerd met de vraag om eens een degustatie Moldavische wijnen los te laten op CSP, vond ik als president dat we dat niet mochten weigeren, en het waren dan ook zéér nieuwsgierige leden die die woensdagavond de verantwoordelijke voor Moldavische wijnen in België ontvingen. Met eerlijk gezegd geen flauw idee wat te verwachten...

     

    Stamps_of_Moldova_001.jpg

     

    Moldavië ligt tussen Roemenië en Oekraïne, tussen de rivieren Dnjestr en Kroet. Er wordt Roemeens gesproken en tot 1991 was het een deel van de Sovjet-Unie. Het is een zeer arm land, en het voornaamste exportproduct is wijn, heel lang vooral naar Rusland, alhoewel dat voor het moment om politieke redenen zo goed als stil ligt. De wijn blijft echter een heel goede reputatie hebben bij de Russen en wordt zeer veel gedronken op alle plaatsen waar ze met vakantie gaan. Het klimaat is gematigd mediterraan, en wijn is goed voor 50% van de export van dit voor de rest zeer arme land, zonder noemenswaardige industrie en zonder toegang tot de zee. De wijngaarden liggen ter hoogte van die van Bordeaux en er is veel aanplant van de Bordelese druivenrassen.  

    We begonnen met twee schuimwijnen en twee witten, en volgden dan met rood.

    C-Gold, Brut, Domaine Cricova

    Tweede grootste keldercomplex van Moldavië en eigendom van de Russische staat. De Russen zijn trouwens heel enthousiaste drinkers van schuimwijnen en behoren tot de grootste importeerders van Europa. De kelders bevatten 1,25 miljoen flessen wijn waaronder historische verzamelingen als die van Göring, maar zo goed als elk Europees staatshoofd heeft er een kelder. Het grootste deel van de productie ging naar Rusland, en schuimwijn is de specialiteit. 7,99 euro. Methode Charmat. Licht goudgeel met fijne lichte belletjes. Wat druivig aroma. Onfris en nogal flets. *

    Cricova Brut, Domaine Cricova 

    10,49 euro. Methode Champenoise. Een vreemd maar niet onaangenaam aroma, vooral gist. Leuk en met goed evenwicht, fijn schuimend. Aangename schuimwijn voor elke dag. **

    Pinot Gris de Purcari, 2011

    10,49 euro. Purcari is het oudste wijnhuis van Moldavië en werd opgericht in 1827. Eind 19de eeuw was het befaamd voor zijn Negru de Purcari die prijzen won op wedstrijden in Parijs, maar oorlogen, phylloxera en het Communisme drongen het de vergetelheid in. Wat wel bleef waren de enorme kelders, de Krasnodarvaten van 20.000 liter, het terroir en de herinnering en in 2003 begon het domein terug wijn te maken. Het leeft van de export, en vooral in het Oosten is het een erg populaire naam en zie je het vaak op restaurantkaarten staan. Strogeel. Leuk pinot gris aroma, kruiden en geel fruit en een wat aparte geur van geklaarde boter. In de mond vol,rijk en kruidig; mooie wijn, prijs ok. **(*)

    Alb de Purcari, 2009  

    19,99 euro. 50% Chardonnay, 25% Pinot Gris, 25% Pinot Blanc. Meer goudgeel. In de neus ook wat complexer, toast, boter. In de mond stevige eik, een beetje vettig, een allemansvriend met een beetje een bittere maar best wel leuke afdronk. ** omwille van de prijs, wat een beetje jammer is, maar voor de verkoop zou dit blijkbaar niet uitmaken... Goede wijn bij vis of kip in een roomsaus.

    Rara Neagra de Purcari, 2010

    Niet langer te koop maar rond de 10 euro. Gemaakt met de Rara Neagra of Babeasca Neagra ("zeldzame zwarte" of "grootmoeders zwarte") die ook in Roemenië veel voorkomt. Nogal licht van kleur. In de neus foxy, zwoel en fluwelig. In de mond zacht en mollig met een licht prikkeltje; fris. Originele en lekkere wijn. **

    Rara Neagra de Purcari, 2009

    Zelfde prijs. Hier werden maar 10.000 flessen van gemaakt. Iets donkerder dan de 2010 met iets roestigs in de kleur. Vleziger en intrigerender, interessant, kersen ook en een erg aparte evolutie in het glas. In de mond goed evenwicht, veel karakter, fris, mooie wijn. **(*) Twee mooie wijnen maar volgens de importeur gaat Purcari veel meer de commerciële weg op en worden deze nochtans interessante wijnen niet meer gemaakt (of geïmporteerd).

    Pinot Noir de Purcari, 2010

    10,49 euro. Onder druk van de markt zou dit de nieuwe stijl zijn, vooral bestemd voor de Oosterse markten die wijn graag wat zoeter hebben. Helder. Kersen met iets rokerigs als een sigaret. In de mond sterk vanille, simpel fruit, tabak, en kort en droog. *

    Merlot de Purcari, 2010

    10,49 euro. Heel simpel fruit. Makkelijke wijn, bijna halfzoet, net genoeg fraîcheur. *

    Cabernet Sauvignon de Purcari, 2010 

    10,49 euro. Sigaren en cederhout. Redelijk wat tannines, stevig hout, goeie fraîcheur maar ook hier dan weer dat zoetje. Niet slecht maar wat ongewoon. *(*)

    Negru de Purcari, 2008

    19,99 euro. 70% Cabernet Sauvignon, 20% Saperavi, 10% Rara Neagra. Foxy neus, paddestoelen. Nogal kort, maar ok, een beetje monolithisch *(*)

    Rosu de Purcari, 2008

    19,99 euro. 50% Cabernet Sauvignon, 40% Merlot, 10% Malbec. Niet slecht, mooi geblend eigenlijk. Fruitig, misschien wat te, maar ook leuk en mooi fris. OK. **

    Amaro de la Valea Perjei, 2004

    24 euro. 70% Cabernet Sauvignon, 20% Merlot, 10% Bastardo. 15%, en een beetje zoals een Amarone. In de neus wat gesloten, kruiden en kersen, nogal agressief. In de mond wel een goed evenwicht, iets van balsamico. Bij eten kan dit erg goed zijn. **

    Cabernet Sauvignon, Vartely, 2010

    9 euro. Zoet. 16%. Aroma van frambozensiroop. Zoet, zeg ! Bij een vanille-ijs ? Zo een ijskoud glaasje. **

    Pastoral de Purcari, Cahor

    9 euro. 100% Cabernet Sauvignon. 16%. Medicinaal, kruidig als een hoestsiroop. Mogelijkheden als dessertwijn. **

    www.moldovino.be  

  • Côtes du Rhône meets Beursschouwburg

    Pin it!

    Af en toe valt er al eens een persuitnodiging in mijn mailbox, en af en toe ga ik daar al eens op in. Niet omwille van de Beursschouwburg deze keer, alhoewel die 50 jaar bestaat, maar omwille van het thema: de wijnen van de Côtes du Rhône.

    Als voorzitter van Chateausanspretention heb ik altijd al een boontje gehad voor deze AOC. Ze is heel groot in oppervlakte, maar qua bekendheid wordt ze weggeduwd door de grote wijnen van de Noordelijke Rhône. Die grote oppervlakte maakt ook de kwaliteit zeer verschillend en door de grote verscheidenheid in ondergrond is het moeilijk om over een echt typische wijn te spreken. Ze is goed voor 80% van de productie van de Rhône maar veel wijnliefhebbers halen er hun neus voor op.

     

    Rhone.jpg

     

    Maar ik heb er altijd van gehouden. Het zijn eerst en vooral vaak eetwijnen,die bij zeer veel gerechten passen. Ze zijn goedkoop en onpretentieus en vaak gewoonweg lekker. Ik houd van Grenache en Syrah, zeker als er wat Mourvèdre aan te pas komt, en het spel tussen die drie rassen kan fascinerend zijn. Het is waar dat de wijnen soms donker en wat zwaar op de hand zijn, en sommigen zijn dan weer wat te fruitig, maar net zoals in de Languedoc hebben verbeterde teelt- en keldermethodes heel veel problemen opgelost. Ik heb er altijd wat van in huis en ik ben altijd nieuwsgierig als ik goede degustatienota's zie. Het is mijn favoriete Guide Hachette wijn...Elke fles is altijd een verrassing...iets middelmatigs ? iets lékkers en leuks ? of iets complexer en uitdagender ? en in zo'n grote vrije AOC wordt ook gespeeld met methodes en met rijping en soms is het resultaat fascinerend.

    Ik proefde er een paar mooie, in het aangename gezelschap van Venne en een hele tros Belgische wijnjournalisten.

    Blanc, Côtes du Rhône, Maison Vidal-Fleury, 2013

    9,5 euro, Hasselt Millésimes. Dit is één van de historische domeinen van de Rhône, gesticht in 1781 en genoemd naar het huwelijk tussen Mr Vidal en Mme Fleury in 1890 toen ze er met het geld van Mme Fleury in slaagden om de door phylloxera verwoeste wijngaarden terug aan te planten. Het domein had ondermeer mooie wijngaarden in de Côte-Rôtie en werd in 1985 verkocht aan Marcel Guigal, een groot handelshuis voor de wijnen van de Côtes du Rhône. Dit is een blend van Viognier en Grenache, gefermenteerd en opgevoed op inox. In de neus is hij fruitig en elegant, in de mond zéér fris, een beetje té zelfs, mooi fruitig wel met een lekker Grenache bittertje waar ik wel van hou. *(*)

    www.vidal-fleury.com     www.hasseltmillesime.be

    Blanc, Côtes du Rhône Villages Laudun, Cave Laudun Chusclan Vignerons, 2013

    9,2 euro, Leymarie. Coöperatieven spelen een belangrijke rol in de Rhône vallei. Het is modieus in wijnmiddens om op ze neer te kijken, en vroeger waren ze inderdaad vooral gericht op kwantiteit en prijs, en veel van hun beste leden zijn de laatste twee decennia zelf beginnen wijn maken en bottelen. Maar ze spelen nog altijd een grote rol in het wijnlandschap, ook sociaal, en de vooruitgang in kelder en wijngaard die geboekt werd dankzij vernieuwing was ook voor hen zeer groot. 85% van de teeloppervlakte wordt hier nu beheerd volgens de principes van de lutte raisonnée en de kelder is bekend voor een aantal mooie en goed gemaakte producten. Grenache, Clairette, Roussanne en Viognier. 6 maanden vatrijping. Mooie neus heeft deze witte, met al wat complexiteit. Ook in de mond is hij mooi vol, redelijk rond, leuk en lekker en met een hele mooie prijs/kwaliteitsverhouding. Bij wit vlees of een vis met een sauzeke moet dit in de zomer erg leuk zijn (en in de tuin onder de boom gaat hij er ook mooi in, denk ik). **

    www.leymarie.be     www.laudunchusclanvignerons.com     

    Les Hauts d'Eole, Crozes-Hermitage Blanc, Cave de Tain, 2012

    11 euro, Cinoco. Deze coöperatieve ligt in Tain L'Hermitage, is goed voor de helft van de totale productie van de Noordelijke Rhône en is de grootste producent van Crozes-Hermitage. 100% van de teelt is in lutte raisonnée. Blend van Marsanne en Roussanne. Fermentatie deels op inox en deels op eik. Opvoeding op barrique met bâtonnage gedurende 6 maanden. Nogal gesloten neus. Ook de mond was eerst nogal gesloten, opende zich wel snel, met heel veel eik, maar niet veel fruit. Miste evenwicht en fraîcheur. *

    www.cavedetain.com      www.cinoco.com

    Château de Bord "Croix de Frégère", Maison Brotte, Côtes du Rhône Villages Laudun, 2012

    9,10 euro, De Clerck Wijnen. Groot en oud handelshuis (°1931) in Châteauneuf-du-Pape, goed voor een jaarproductie van 1,5 miljoen flessen en producent van de meest verkochte Châteauneuf-du-Pape, La Fiole du Pape, elk jaar goed voor 500.000 flessen, een blend van verschillende jaargangen. 60% Grenache, 40% Syrah. Lutte raisonnée. 12 maanden op eik waarvan één derde nieuwe. In de neus wat rood fruit en vanille. In de mond warm, nogal plomp zelfs, met genoeg fruit maar nogal simpel. Een goeie wijn voor een feestje waar de wijn geen rol van betekenis kreeg. *

    www.brotte.com      www.wijnendeclerck.be

    Château Mont Redon, Lirac, 2012

    11,2 euro, Limburgs Wijnhuis / Wijnimport / Klare Wijn / Chateau en Co. Grootste domein van de Châteauneuf-du-Pape en omdat het huis weigert een luxe-cuvée te maken is de basis-cuvée vaak verrassend goed. Mikken niet op grote complexiteit maar op fraîcheur en eerlijkheid. Kortom een huis naar het hart van CSP zoals het ooit startte. 70% Grenache, 20% Surah, 10% Mourvèdre. 15 dagen maceratie, opvoeding deels in barriques, deels in tanks. Mooie, nogal ernstige neus. In de mond mooi evenwicht, mooie tannines, moet een lekkere en aangename maaltijdwijn zijn zonder pretenties maar een goeie keuze op restaurant. **

    www.domaineduboisdesaintjean.fr   www.limburgswijnhuis.be    www.wijnimport.be   www.klare-wijn.be    www.chateau-en-co.be

    l'As du Pique, Domaine Pique Basse, Côtes du Rhône Villages Roaix, 2011

    11,6 euro, Autrement Dit. Olivier Tropet is eigenlijk afkomstig uit Franche-Comté, maar vanaf zijn 16 hing hij rond op het domein van zijn grootvader, en hij studeerde oenologie in Beaune. In 2008 startte hij zijn eigen domein dat ondertussen van een goede repatie geniet. 80% Grenache, 20% Syrah en Mourvèdre. Bio. Parcellaire selectie en manuele oogst, ontsteling maar geen kneuzing, 35 dagen schilweking in betonnen tanks, daarna 12 maanden opvoeding in barriques. In de neus krokant fruit, mooi zuiver. In de mond interessant, beetje uitdrogend wel maar ook krokant en met veel materie, goeie tannines, mooi lang en dit moet een interessante en leuke eetwijn zijn bij de betere bio-vleeskeuken. Maakte nieuswgierig naar de maker, een goede eigenschap voor een wijn. ***

    www.pique-basse.com     www.autrementdit.be

    Château Les Coccinelles, Côtes du Rhône Villages Signargues, 2013

    9,5 euro, The Place To. Grenache en Syrah. Bio. Fermentatie en opvoeding op inox. In de neus fruit en kruidigheid. In de mond vooral kruiden, maar wat plakkerig, een beetje warm. *

    www.chateau-coccinelles.com   www.theplaceto.eu  

    Réserve, Domaine de l'Amauve, Côtes du Rhône Villages Séguret, 2010

    16,63 euro, Sobelvin. De wereld is klein, ook in de vallei van de Rhône, en de eigenaar, Christian Voeux, hier was 25 jaar technisch directeur bij Château Mont-Redon en nu bij La Nerthe, een domein dat ik al evenzeer apprecieer. Christian wil vooral drinkbare wijn maken en houdt niet van overextractie en overdreven fruit. 80% Grenache, 20% Syrah. Vinificatie op tanks, rijping op eiken vaten. Zeer gebalde, gesloten neus, maar geschonken uit een koele fles die net geopend was. In de mond heel intens, heel veel diepgang, wel nog gesloten, maar een mooie elegantie, een mooi evenwicht, en, denk ik, een heel mooi potentieel. Niet de makkelijkste, maar zeer lekker (ik kon mij hier wel iets inbeelden bij een karaf...). **(*)

    www.domainedelamauve.fr    www.sobelvin.fr

    Les Hauts de Montmirail, Domaine Brusset, Gigondas, 2013

    25 euro, Colruyt. Domaine Brusset ligt in Cairanne, waar het het meest aantal ha wijngaarden heeft, maar haar 25ha in de aoc Gigondas liggen onderaan de Dentelles de Montmirail, zeer goed gelegen, en het was één van de vroegere prestige-Gigondas wijnen op basis van 100% nieuwe eik. Vader en zoon Brusset experimenteren trouwens graag, en dit is een interessant domein, alhoewel de keuze voor nieuwe eik vroeger sterk bekritiseerd werd. 55% Grenache, 25% Mourvèdre, 20% Syrah. 30 dagen inkuiping, elk druivenras apart. 30% op tanks, 70% op nieuwe eik (ze zijn dus een beetje teruggekomen van de 100%). Vlezige neus met zwarte bessen, mooi fruit. In de mond véél volume, een brede wijn met mooi zuiver zwart fruit, een mooi eveniwicht, een wat gepolijst mondgevoel met wat balsamico, hoestsiroop en een leuke afdronk. Nogal duur, maar een mooie wijn **(*)

    www.domainebrusset.fr

    Vacqueyras, Maison Vidal-Fleury, 2012

    16,5 euro, Hasselt Millésime. 100% Syrah. 6 maanden opvoeding op inox en foeders. Een echte, vlezige syrah neus, echt vlees. In de mond meer zwart fruit, interessant met veel volume en redelijk lang. Een wijn waar je op kan knauwen, mooie maaltijdbegeleider. **

    www.vidal-fleury.com    www.hasseltmillesime.be 

    Les Launes, Maison Delas, Crozes-Hermitage, 2011

    15,72 euro, Cinoco / Le Palais du Vin. Deze fles was eerst op maar dan bleken Herwig Van Hove, Filip Salmon en Dirk Rodriguez er een fles van opzij te houden om rustig leeg te drinken. Al babbelend geproefd dus...100% Syrah. Vinificatie op beton, opvoeding deels op hout, deels op inox. Mooie, klassieke wijn. Mooie mond, heel fris, mooi uitgesproken, heel goed op dronk. ** 

    Conclusie: een zee van goeie wijnen in de Rhône, en de beste hulp in deze is uw wijnhandelaar...of de pers.