• Cadiz 2015: een bezoek aan Gutierrez-Colosia

    Pin it!

    DSC06354.JPG

     

    Het was Carmen Pou, de echtgenote van Juan-Carlos Gutierrez-Colosia, die ons in eigen persoon ontving voor de rondleiding in deze schitterende Bodega, de kleinste, maar ook één van de beste van de regio. En ze begon met een waarschuwing...zeg nooit dat onze fino wel een manzanilla lijkt omdat hij zo zilt is ! Juan-Carlos wordt daar heel slecht gehumeurd van ! De Fino van dit huis is één van de beste van de regio maar is opvallend zilt, zoals...een manzanilla, juist. Maar volgens de familie is dit gewoon de beste Fino en komt de zilte smaak van hun nabijheid bij het water en van een compleet andere reeks gisten dan in Jerez of Sanlucar. En is dit de smaak van een echte top-fino ! En Manzanilla is een gemeente bij Huelva, op 40km van Sevilla, en is dus eigenlijk niet echt van de regio....

    De bodega Gutierrez-Colosia bestaat al sinds 1838 maar kreeg zijn huidige naam pas tussen 1910 en 1920 toen de familie ze in handen kreeg. Tot 2000 waren alleen echte kenners op de hoogte van de kwaliteit want het was een zgn. almacenista die zijn sherries doorleverde aan andere Bodega's die dan bottelden of ze gebruikten voor blends.

    Wij kregen een eerst een rondleiding door de Bodega, en kregen zo een wat beter zicht op hoe alles hier in zijn werk gaat. Dat solera's soms verspreid zijn over verschillende ruimtes, dat de wijnmaker zich heel goed bewust is van de karakteristieken van elke ruimte en daar naar kijkt wanneer hij beslist waar wat gaat rijpen, dat de vloer en de schimmels op de muren dus een belangrijke rol spelen, dat elke solera dus zijn eigen ziel heeft, dat de sherries van El Puerto véél beter zijn dan die van Jerez (het is daar te warm, mijnheer), etc etc.

     

     

    DSC06360.JPG

    De zwarte vlekken op de pilaren zijn schimmelculturen, essentieel voor het karakter van de wijnen van het huis.

     

    Ondertussen wandelden wij door de vaten en uiteindelijk door de Sacristia waar de oudste en beste sherries liggen te rusten in hun vaten. De oudste zijn meer dan 100 jaar oud en ze zijn de schatkamer van een Bodega. Topchefs uit de hele wereld hebben hier vaten gehandtekend en ze maken daar een sport van. "Als we willen, dan konden we alles in deze gang bottelen, onze vaten verkopen aan whisky-distillerijen en konden we de rest van ons leven rentenieren, en de twee volgende generaties ook. Maar we doen dat niet, want dan verkopen we onze ziel, ons bestaansrecht, en maken we iets kapot dat nooit meer kan terugkomen, en we hebben teveel gezien bij andere Bodegas dat de tweede of derde generatie ten onder gaat aan die luxe en de gemakzucht." En dus hoopte ze dat minstens één van de twee dochters (ongehuwde!) zich met sherry zou gaan bezighouden en dat ze een man zou vinden die haar daarin volgde. Kenden wij misschien iemand ? En je zag de drie heren van het gezelschap plots dromerig voor zich uit staren.

    In de proefruimte kregen wij een leuke maar ouderwetse video te zien over sherry en de trotse mama verwees naar de video die haar dochters maakten (https://youtu.be/mjhEoY3fSNg), en een kleine maar zeer fijne degustatie.

     

    DSC06371.JPG

     

     

    Fino, Gutierrez-Colosia

    Zilt en zeer mineralig in de neus, deed wat denken aan een Jura in de Vin Naturel stijl; ook in de mond erg mooi, heel mineralig en ook met een soort kruidigheid die ook aan zo'n Jura deed denken ***

    Amontillado, Gutierrez-Colosia

    In de neus caramel, torrefaction, strogerige honing, noten. In de mond droog, intens, fris, notig en erg lang, met amandelen in de finish **(*) 

    Oloroso, Gutierrez-Colosia

    In de neus kruidige honing, of een oud potteke Meli, rozijnen ook. In de mond droog, rond en zacht, heel sympa maar met een merkbare alcoholtoets **

     

    Cream, Gutierrez-Colosia

     

    In de neus wijn en sherry in één glas. In de mond zoet, maar met een mooi evenwicht, niet plakkerig; top-cream **(*)

     

    Moscatel, Gutierrez-Colosia

     

    In de neus als een cake van noten en chocolade, in de mond vloeibare taart ! **

     

    PX, Gutierrez-Colosia

     

    Idem maar compacter, meer chocolade, erg zoet ! **

     

    Ondertussen was er een gesprek op gang gekomen en kwam plots deze blog ter sprake, en onze degustatie in de Taberrna der Guerrita, en plots verdween de vrouw des huizes om terug te komen met betere glazen en wat extra-flessen...uit de Solera Familiar reeks, en met bottelingen uit de Sacristia. Deze uitzonderlijke wijnen werden gebotteld "als de familie wat geld nodig had" in heel kleine oplages en ze waren duur. Maar ze waren ook schitterend !

     

     

    DSC06355.JPG

     

     

    Amontillado, Solera Familiar, Gutierrez-Colosia

    Gemiddeld 50 jaar oud. Complexe, rokerige sherry, en de beste Amontillado die ik al proefde. Van een andere dimensie, bijna onwerelds goed. ****

    Oloroso, Solera Familiar, Gutierrez-Colosia

     Gemiddeld 35 jaar oud. Heel droge sherry, maar met een prachtige complexiteit. ***

    Palo Cortado, Solera Familiar, Gutierrez-Colosia

    Meer dan 50 jaar oud. Schitterend aroma, pure klasse, heel complex. De mond is uniek, de beste sherry van het hele weekend, intens, lang, superbe, erg mooie afdronk ****

    PX, Solera Familial, Gutierrez-Colosia

    Het vat waar deze wijn uit komt is ouder dan de Bodega zelf. Zo dik, stroperig en intens gekleurd dat het glas zelf ervan verkleurt (en als je hem lang laat staan krijg je het er zelfs niet meer uit, zei ze). Heerlijke PX, complex, enorm lang, ongelooflijk lang zelfs, een unieke ervaring ****(*)

    Wij zijn hier zwaar onder de indruk buiten gewandeld, de zon in, en een beetje sprakeloos. Gelukkig lag even verder het terrasje van de Taperia Maridaje Tapas y Vinos, waar wij ons lieten gaan en een resem tapas veroberden, de ene al lekkerder dan de andere.

     

    DSC06380.JPG

    DSC06374.JPG

     

    De wijnen van Gutierrez-Colosia worden in België verdeeld door La Buena Vida.

    www.labuenavida.be

    www.gutierrezcolosia.com

     

  • Cadiz 2015: Taberna der Guerrita, Sanlùcar de Barrameda

    Pin it!

     

    DSC06310.JPG

     

    De Taberna der Guerrita ligt in de Barrio Bajo van Sanlucar de Barrumeda, één van de drie sherry-steden en bekend voor zijn Manzanilla. Het is al een bar sinds 1978 maar in 2008 nam een jonge generatie het roer over, constateerde dat er in de Taberna's van de regio geen kennis en vooral geen trots meer was rond sherry, verbouwde de achterkant tot een proeflokaal en een winkel met het beste wat sherry te bieden had, en begon tastings en cursussen te geven rond een wijn die verdwenen leek in de mist die de sherry-industrie zelf gecreëerd had. Wij wandelden hier op een middag binnen als volslagen leken en kwamen buiten met een goed idee rond wat er vandaag allemaal beweegt en gebeurt in sherry-land. Armando Guerra was de man die ons ontving.

    Om sherry te begrijpen moet je eerst en vooral de verschillende verschijningsvormen van de Palomino-druif begrijpen, vond hij. We starten dan ook met een fles anonieme en piepjonge mosto uit de Miraflores wijngaard. Troebel, fruitig en een beetje wild, wat richting vin naturel, maar wel lekker. Deze wijn is de basis voor de volgende stap, maar wordt in de winter ook overal geschonken; zo goed als altijd anoniem. Armando zette daar direct een glas Estero Blanco 2013 Bodegas Williams & Humbert, Vino de la Tierra de Cadiz, 2013,een pas gebottelde Palomino. In de neus was die verrassend kruidig en mineralig, weinig fruit, in de mond eenvoudig en fris, en Mme Rick vond dit wel lekker. ** Interessanter werd het toen de eerste sherry verscheen, een Manzanilla Delicioso en Rama, Valdespino, Saca de Primavera 2014, met een zeer zilte neus, heel complex, en heel fijn en lang in de mond, met diezelfde ziltheid in de finish en afdronk. In de neus een heel aparte vlezigheid die zich doorzet in een nogal vette mond. Veel materie. *** Deze sherry is ongeveer vijf jaar oud en komt van de Misericordia solera, waar de beste Manzanilla's van Valdespino worden gemaakt. Omdat je de leeftijd van een sherry eigenlijk niet precies kan geven, wordt hier de botteldatum vermeld (de saca). Valdespino is een heel goed sherry huis, dat nog voor een heel groot deel met eigen wijngaarden werkt en dit ook heel belangrijk vindt. Het is de laatste producent die nog op eik fermenteert en Eduardo Ojeda is de oenoloog (de man achter het razend interessante Equipo Navazos project). Dit was de tweede sherry deze reis die mij van de sokken blies.

     

    DSC06315.JPG

     

    Maar de derde volgde onmiddellijk (het gesprek werd geanimeerd, de dames gooiden al hun charmes in de strijd en Armando begon leuke flessen open te doen): de Solear en Rama, Saca de Invierno 2014, Bodegas Barbadillo,***(*). Uit een magnum en een kleine tien jaar oud. Barbadillo was het huis dat in 1821 als eerste Manzanilla maakte, en in 1999 waren het de eerste die en rama bottelden (met minimale filtering en klaring dus). Heel complexe neus, nog complexer dan de vorige, deed denken aan hele oude en diepe kelders, zilt en met een koele stoffigheid (het tegenovergestelde van stof in de zomer). In de mond een subliem evenwicht, droog en lang. Echt waw ! Sommige van deze wijnen worden in België verkocht bij Xpertvinum (http://www.xpertvinum.be/sherry/solear-en-rama-saca-invierno-2013-magnum/138/).

    Ondertussen zogen wij kennis op als sponsjes. Waarom is Manzanilla zo zilt, meester Armando ? Omdat de zee de smaak beïnvloed ? Ja, jongens, maar niet rechtstreeks. In feite is het hier in Sanlucar iets koeler dan in Jerez en dat maakt dat de flor zich veel sneller ontwikkeld en actiever is, daardoor wordt echt alle glycerine weggewerkt en wordt de sherry echt kurkdroog en krijgt hij die opvallende zilte toets.

    Ondertussen werden de flessen ouder en kwam er een Amontillado, Taberna der Guerrita, op tafel, een eigen botteling met ongeveer 20 jaar oude Amontillado. In de neus roken we honing, noten, caramel en iets zilts, en in de mond was hij verrassend fris met noten en honing. Les 2 van meester Armando: Amontillado maak je niet door manipulatie maar met geduld. En wanneer is een Manzanilla een Amontillado geworden ? Als de geur van toffee verschijnt !

     

    DSC06311.JPG

     

    Bij de volgende fles werd het helemaal te gek en maakten we kennis met nog een aspect van sherry. Armando was een laddertje op geklommen waar in kleurig papier gewikkelde flessen stonden. Dit waren saca's die speciaal voor de Taberna gemaakt werden, zonder etiket maar gemarkeerd met stift. Flessen als deze hebben een pre-fles geschiedenis die soms behoorlijk ingewikkeld kan zijn maar die uniek is. In dit geval kwam de wijn van een solera van Pedro Romeiro, maar eigenlijk was de echte vader Gaspar Florido, de eigenaar van een veel kleinere bodega die in 1997 kinderloos en bejaard zijn vaten verkocht. Sherry is trouwens de enige wijn die ik ken waar men de geschiedenis van de vaten volgt, en de oudste wijnen van Gaspar Florido kan je vandaag nog altijd vinden in de Sacristia (familiekelder) van Pedro Romeiro. Deze Amontillado Guerrita was ongeveer 80 jaar oud, geurde heel droog en notig, maar was in de mond behoorlijk agressief en fris, heel stevig. **(*)

     

    DSC06316.JPG

     

    Tijdens de hele degustatie vlogen de aangepaste tapas af en aan en kregen wij de tijd om de wijncollectie in de proefruimte te bewonderen. Wat er uit de keuken was gekomen was trouwens ook heerlijk. De degustatie werd afgesloten met een Crema Piñero, een blend van oude Oloroso en oude Pedro Ximenez van Juan Piñero, een gerespecteerde almacenista. En wat is dat nu weer ? Wel, dat lees je hier: http://www.sherrynotes.com/2014/background/almacenistas/