ChateauSansPretention - Page 5

  • When Wine Tastes Best

    Pin it!

    Een tijdje geleden, een opmerking van Peter Leirens uit Wetteren, naar aanleiding van een wat gevoelig liggend telefoongesprek met een wijnmaker die proefflessen had opgestuurd:"Ik vind ze eigenlijk niet zo lekker..." "Ok, wanneer heb je ze geproefd, Peter ?" "Op die en die dag." "Maar, Peter, dat zijin heel slechte dagen om wijn te proeven volgens de kalender, op die basis mag je mijn wijnen niet beoordelen !"

    Ikzelf, tijdens enkele CSP tastings: "wat een degustatie ! Volgens mij is het een fruit-dag, mannen." "Reactie van de (meeste) leden: "onnozelaar ! gij gelooft ook in alles !" ik, heftig op mijn ipad tokkelend: "ja, maar echt, ik denk het er echt één is". Zij: "doe zo belachelijk niet". "Kijk, hier staat het...denk, ik...", maaar iedereen was al afgedwaald naar andere onderwerpen.

    (Later, op een andere CSP degustatie). Mark Longin, van Proef de Passie, naar aanleiding van mijn opmerking over fruitdagen: "wacht, ik kijk even op mijn Iphone...ja, inderdaad, het is een fruit dag". Opnieuw hoongelach aan tafel, tegen mijn triomferende klap op tafel in, en dan even mijn verwondering: "hoe weet gij dat zo zeker, Marc ?". "Omdat ik de app heb binnengeladen, natuurlijk...". Het hoongelach sterft wat weg, en overal flitsen Iphone's en IPad's naar boven.

    "En gelooft gij daar nu zelf in, Marc ? " "Tja, ik ben een ingenieur, en dit is niet wetenschappellijk bewezen, dus, nee, eigenlijk niet...maar ik proef wel een verschil..."

    André Ostertag, van Domaine Ostertag in de Elzas, over biodynamische wijnbouw: "ik geloof er niet in, maar ik proef het verschil, en dus pas ik het toe."

    Tesco en Marks & Spencer's, Engelse supermarkten, organiseren hun degustaties voor professionele proevers uitsluitend op fruitdagen.

    root days.JPG

     

    Even de theorie samenvatten:

    Volgens de proefkalender van Maria Thun, de in 2012 overleden goeroe van de biodynamische landbouw, zijn er vier periodes te onderscheiden, afhankelijk van de stand van de maan tegenover de planeten. Sommige van die periodes zijn beter dan andere om te planten, of om te snoeien, of om te oogsten, en er zijn verschillen tussen wortelgewassen, bladgroenten, fruit en bloemen. Sommige mensen beweren dat ook onze smaak hierdoor beïnvloed wordt en sinds een aantal jaar publiceren de kinderen van Maria dus ook een proefkalender, met vier soorten dagen.

    Fruitdagen of Fruit Days: beste dagen om wijn te proeven. Het fruit komt meer maar boven, maar ook in het algemeen zijn de wijnen levendiger, vriendelijker, meer expressief.

    Bloemendagen of Flower Days: voor veel wijnen zijn dit neutrale dagen, voor sommige heel expressieve witte zoals viognier of torrontès heel goede dagen. Marc toonde ons een fles rode wijn die zich op bloemendagen heel anders uitdrukte dan op fruitdagen.

    Worteldagen of root days: slecht voor het proeven van wijn, de fruitigheid wordt weggedrukt en de wijn trekt zich wat terug in zichzelf. Volgens sommige wijnbouwers beste dagen om het terroir te proeven, althans in de kelder, bij het wijnmaken.

    Bladdagen of Leaf Days: eveneens geen goede proefdagen, maar sommigen beweren dat oudere wijnen op bladdagen zich best laten proeven.

    Mijn opinie ?

    Ik denk dat zowat elke wijnliefhebber het er over één ding eens is. Dezelfde wijn kan soms echt anders smaken op sommige dagen. Vermoeidheid, licht, omgevingstemperatuur, stress, vrienden, plaats, al die dingen kunnen maken dat we "in vorm zijn" bij het wijnproeven of juist niet. Daarenboven is het absoluut zo dat omgevingstemperatuur en atmosferische druk het proeven beïnvloed: ondermeer daarom drink je rosé en lichtere rode als het drukkend warm is en geen zware Bordeaux.

    Klopt deze proefkalender ? Ik weet het niet. Is het plezant om er mee te experimenteren ? Absoluut. Ik twijfel nu nog een beetje over het gebruik. Eerst proeven en dan kijken ? Of hem gebruiken als een soort consumptiebeperking en alleen drinken op "goede" dagen ? Ik weet het nog niet. Maar ik kijk momenteel ongeveer elke dag.

    De app is gratis voor wie alleen de dag zelf wil bekijken. Voor een heel klein bedrag kan je ook in de toekomst kijken (en de proefdagen van je club uitstippelen, bijvoorbeeld). Gewoon even naar de App Store, When Wine Tastes Best intikken, en je hebt hem. Voor de ipad-leken: er bestaat ook een boekje.

    En vandaag ? Ik zou zeggen doe eens een flesje open en waag eens een gokje ! Maar niet spieken !

    whenwinetastesbest.jpg

     

     

     

  • We drinken om te leren: Bonny Doon's Banana Slug

    Pin it!

    Van sommige flessen houd je alleen een duf hoofd over. En van sommige flessen leer je bij. En af en toe is er een fles die zich als een ui laat schillen en waar verhaal na verhaal te voorschijn komt.

     

    bananasluglabel.png

     

    Verhaal 1: Roussanne, wispelturig in de wijngaard, gewillig in de kelder.

    Dit druivenras komt oorspronkelijk uit de Rhône-vallei en wordt meestal gecombineerd met Marsanne. Dat gebeurt ondermeer omwille van de legendarische wispelturigheid van de druif die zeer gevoelig is voor meeldauw en erg onregelmatige resultaten geeft in de opbrengst en kwaliteit. Ze rijpt laat en is gek op zon zodat er grote verschillen zijn tussen trossen die veel en trossen die weinig zon krijgen. In de kelder is ze dan weer makkelijk en ze reageert goed op inox én eik. Zelfs wanneer de druiven erg rijp zijn blijven de zuren duidelijk en veel wijnbouwers blenden Roussanne op eik met Roussanne op inox, zodat ze de rijkdom van de eerste kunnen combineren met de mineraliteit van de tweede. Die combinatie maakt er dankzij de altijd aanwezige zuren ook vaak een bewaarwijn van. In de VS maken heel wat wijnbouwers mono-cépage wijnen met de druif, in Frankrijk gaat men meer voor de blends met marsanne of andere druiven. De naam komt overigens van de wat rossige schijn die de druif krijgt wanneer ze rijp is.

     

    roussanne.png

    afbeelding uit http://avis-vin.lefigaro.fr/connaitre-deguster/tout-savoir-sur-le-vin/

     

    Verhaal 2: Bonny Doon

    Waar ik het persoonlijk altijd licht van op mijn heupen krijg is het gebrek aan relativeringszin en humor bij veel wijnkenners. Bij sommige proeverijen valt het me op dat er soms stevig moeite wordt gedaan om zich vooral niet te amuseren en dat ze meer lijken op een spelletje "zoek de fout" dan op genieten van de wijn. Het is dan ook altijd verfrissend wanneer iemand humor in de zaak brengt én tegelijk een goed wijnmaker is. De jonge 'natuurlijke' garde in Frankrijk heeft dat goed begrepen (soms zijn de etiketten beter dan de wijn), maar Randall Grahm van Bonny Doon is de peetvader van dit fenomeen. Ik ben altijd gek geweest op zijn wijnen die origineel en lekker zijn, en op zijn humor die van het wat meer absurde Angelsaksische type is. Zijn etiketten zijn altijd pareltjes en worden gemaakt door zeer getalenteerde grafisten. De bekendste is waarschijnlijk die van zijn cultwijn, Le Cigare Volant, die een zeppelin-achtige UFO toont boven een wijngaard, en verwijst naar een gemeentelijke verordening in Châteauneuf-du-Pape die UFO's verbiedt om in de wijngaard te landen. Zijn website is prachtig en een schat vol informatie en opinies. www.bonnydoonvineyard.com

     

    randallgrahm.JPG

    https://www.bonnydoonvineyard.com/randall-grahm/biography/

     

    Verhaal 3: UCSC, of de University of California, Santa Cruz en zijn Banana Slugs

    Universiteiten in America hebben hun eigen sportploegen en het niveau van die ploegen ligt vaak heel hoog. Getalenteerde sporters worden aangetrokken met beurzen en universiteiten voeren een bitse strijd om de meest getalenteerde sporters aan hun universiteit te krijgen. Die ploegen hebben steevast een dier als mascotte en het team van de UCSC koos voor de Banana Slug, in de jaren 60 populair geworden toen iemand een logo ontwierp met de slak en de spreuk Fiat Slug (vertaling Laat er Slak zijn). In een in Amerika legendarisch dispuut won de slak het van de zeeleeuw als mascotte van de sportclub van de universiteit, dankzij de massale ondersteuning van studenten en alumni, en tegen de zin in van de rector die de zeeleeuw voorgesteld had. Het logo werd beroemd toen de acteur John Travolta het t-shirt droeg in de film Pulp Fiction in één van de sterkere scènes met Harvey Keitel. Bonny Doon studeerde aan de UCSC en een toevallige ontmoeting met het hoofd van de Arts afdeling zorgde ervoor dat Louise Leong het etiket mocht ontwerpen. Op het etiket vind je de rode Citroën van Randall Grahm, de Banana Slug, de Vliegende sigaar, een verwijzing naar de topcuvée van Bonny Doon, en een bij, een verwijzing naar de Beeswax wijngaard waar de druiven vandaan kwamen.

     

    bananaslugtshirt.JPG

     

    Verhaal 4: de Banana Slug

    De rode draad van het hele verhaal is de Banana Slug zelf, een landslak die voorkomt van Alaska tot California, in de naaldboomwouden aan de Pacific. De kleur kan sterk variëren naar gelang de omgeving en schommelt van wit tot geel en bruin, en vaak is de slak bespikkeld met grote zwarte stippen en vlekken, als een overrijpe banaan. Het is de tweede grootste landslak van de wereld en ze kan tot 25cm lang worden. Ze is tamelijk voedzaam en voor de lokale Indianenstammen was ze een deel van hun dieet, en vroege Duitse immigranten aten ze ook. De slak produceert slijm dat de huid gevoelloos maakt waar je ze aanraakt, wat een erg onaangenaam gevoel is, maar ondermeer de wasbeer lost dat op door ze te paneren met zand zodat hij er geen last meer van heeft. Er bestaat een culinair festival in California waar recepten worden uitgewisseld, maar naar het schijnt zijn de beste diegenen waar de slak geen smaak van zichzelf meer heeft.

     

    bananaslug.jpg

     

    En de wijn ?

    Wel, die was heel lekker.

    Banana Slug, Roussanne, California, Bonny Doon Vineyards, 2010

    20,98 euro bij Tasttoe. Goudgeel met een mooie glans en schittering. Heel mooi, heel interessant aroma, met fruit maar ook iets van hars. Mooi mondvolume, mooie structuur, vettig maar ook fris, heel intens. Interessante smaken, bijna pikant, ook fruit als kweeperen, héél lang en heel stevig. Aangeraden voor bij exotische schotels en dat klopt wel denk ik. ***(*) Dag 2, uit de ijskast: niks speciaals. Weggezet en vergeten en uren later gezien dat er nog een kletske inzat. Wijn nu op kamertemperatuur en goddelijk ! nog beter zelfs dan dag 1. Zelfde aroma maar complexer en vollediger, echt prachtig nu. Ook in de mond vol en zeer complex en zet mij sterk aan het denken over witte wijn en drinktemperatuur. Volgens Randall: "It's a white wine that thinks it's a red wine.". Nu ****. Ben onmiddellijk flessen gaan bij halen. www.tasttoe.be

  • De drie sterren van het Louvre Lens

    Pin it!

    Dit is nu echt eens een uitstapje dat ik U kan aanbevelen ! In 2012 opende het Louvre een nieuw dochtermuseum in het Noord-Franse Lens dat de moeite is om te bezoeken. Het was de regio Nord-Pas-de-Calais die betaalde voor het gebouw, maar de collectie is op semi-permanente basis uitgeleend door het Louvre dat de enorme reserve waarover het beschikt meer en meer gebruikt om ze op andere plaatsen dan Parijs te laten zien. Voor het stadje Lens was de komst van het museum symbolisch. Lens is één van die Noord-Franse stadjes die sinds de sluiting van de mijnen in grijze armoede verzonken zijn, en het museum kadert in inspanningen om toerisme vanuit Vlaanderen, Engeland en Nederland aan te trekken. De collectie is goed en een bezoek meer dan waard, maar voor mij was de eerste ster van dit bezoek het gebouw zelf.

    Het is een creatie van een Japans architectenkantoor, SANAA, en Tim Culbert, een New-Yorkse architect. Het team ontwierp een lang en laag gebouw in aluminium en glas dat zeer goed past bij de site en de grijze luchten van le Nord. Rond een centrale hal met veel glas en daglicht liggen de twee grote museumruimtes. De vaste collectie is opgesteld in één grote witte galerij, zonder scheidingen en chronologisch. Dat geeft een heel apart effect en laat ook toe dat je echt rond de stukken kan wandelen. Absoluut de moeite om te zien.

    De tweede ster behoort toe aan L'Atelier de Marc Meurin, het restaurant van de museumsite. Marc Meurin is een tweesterrenchef uit Lens die zich heel betrokken voelde bij wat er met de streek gebeurt en die dan ook vond dat hij een belangrijke bijdrage kon leveren aan dit vernieuwende project, maar die ook een uitweg zocht om een meer prijsgunstige keuken aan te bieden, een beetje zoals confectie zich verhoudt tot haute-couture binnen hetzelfde merk (zijn citaat). Het erg mooie gebouw, rond en licht, geeft voorrang aan wat er op het bord gebeurt én aan het zicht op het museum.

    Wij arriveerden er zonder te reserveren om stipt 12u en kregen zonder problemen een tafeltje, om het museum pas achteraf te bezoeken. Ik kan u dat trouwens aanraden. Je hebt veel minder stress dan wanneer je het museum eerst doet en het uur in het oog moet houden voor het restaurant. Reserveren is aan te raden, zeker wanneer je met meer dan twee bent. Een driegangenmenu heb je voor 32 euro, maar wij aten à la carte.

     

    DSC_0003.jpg

     

    Mijn eerste gerecht bestond uit ronde schijven rode biet en comté met stukjes roquefort en een overheerlijk Mimosa-ei, een perfect samenspel van smaken en texturen, en één van de lekkerste voorgerechten van dit jaar. Voor het hoofdgerecht koos ik de Vis van de Dag, een lotte in vleesjus en risotto. Naast een heerlijke en perfect gemaakte risotto was vooral die combinatie van de vis met die vleesjus echt een voltreffer, en de rode Sancerre, de les Bonnes Bouches, Sancerre Rouge, Henri Bourgeois, 2010 paste er perfect bij. De fles werd overigens koud op tafel gezet, zonder ijsemmer, en kon zo rustig op temperatuur komen. Toen de hoofdschotel arriveerde was ze mooi fris. Dat zijn details waar ik van houd. De kazen van het dessert kwamen van Philippe Olivier, een affineur uit Boulogne-sur-Mer, en waren perfect gerijpt en zéér lekker. De sommelier kwam erg verrassend uit de hoek toen hij daar een glas van een witte halfzoete wijn uit Gascogne aanraadde, de la Demoiselle de Laballe, Domaine Laballe, Côtes de Gascogne. Ik had het nooit gedurfd maar het was een perfecte combinatie en zeker bij de rijpe Camembert was hij een voltreffer.

    De derde ster van de site is de lucht. Je bent in het Noorden van Frankrijk en hier jagen de wolken over het landschap zoals ze dat doen rond Ieper en Poperinge: laag, snel en continu veranderend. Ze zijn op die manier een doorlopende lichtshow waar ik uren kan naar kijken en dat lage strakke gebouw zorgt voor een perfect kader.

    Doe deze drie samen en je hebt zo ongeveer mijn favoriete plaats. Architectuur, cultuur, geschiedenis, wijn, lekker eten en licht en lucht. Ik zou morgen teruggaan.    

     

  • Parelduiken voor gevorderden: Auchan Kirchberg

    Pin it!

    Ik weet het, ik weet het... Zij die het internet afschuimen gaan nu waarschijnlijk eens hartelijk lachen, maar ik vind het nog altijd gewéldig leuk om winkelrekken af te speuren op zoek naar speciale flessen. Het is een beetje zoals bij paddestoelen: je kan ze kopen in de winkel, maar als je ze zelf in het bos gaat zoeken weet je nooit wat je vind en is de voldoening altijd groter.

    Het is op die manier ook een beetje een geluksspel. Je kan waarschijnlijk zo goed als alles vinden op het internet, maar met mijn methode is het een kwestie van toeval en kans die bepaald wat ik vind en koop en drink. En omdat ik Mme Rick altijd beloofd heb om van haar geen wijnweduwe te maken beperk ik mijn degustaties en proeverijen, zodat ik toch wel het meeste leer van de flessen die ik al gekocht heb.

    De enige voorwaarde voor dit spelletje is een uitgebreide kennis van de wijnwereld, nodig om die speciale flessen ook te herkennen. En er zullen er nog altijd wel aan mij ontsnappen (daarom gok ik af en toe ook eens), maar het begint toch wel mee te vallen !

    Deze keer was het echt een leuke oogst in Luxemburg! Eerst viel mijn oog op een paar flessen van Chateau Musar, de Libanese topper, met ondermeer een hele speciale fles die ik hier niet ga bespreken, ze is voor de volgende blinde degustatie. En in mijn laatste bochtje zag ik een fles die ik hier écht niet verwachtte: de Morgon Côte de Py van Jean Foillard, één van de top-wijnmakers uit de Beaujolais.

    auchan muzar foillard.JPG

    Musar Jeune, White, 2011 

    Gemaakt door het ondertussen legendarische Château Musar in de Bekaa-vallei. Het domein werd in de jaren dertig opgericht door Gaston Hochar. Tijdens WOII leerde hij Ronald Barton (van Léoville Barton) kennen toen die in ballingschap was en begon het domein bewust te mikken op kwaliteitswijn. Tijdens de Libanese burgeroorlog werd het domein beroemd en werd Serge Hochar de Man of the Year van het tijdschrift Decanter omdat hij koppig verder ging met de oogst tijdens de gevechten. De normale witte van het domein wordt gemaakt met Libanese druivenrassen, maar deze heeft een andere samenstelling, met 35% viognier, 35% vermentino en 30% chardonnay. De opbrengsten in 2011 waren erg laag en de viognier komt van een wijngaard met een eerder zilte bodem, de twee andere van wijngaarden met kalkbodems. De druiven zijn organisch geteeld.

    Licht goudgeel van kleur. In de neus eerst boenwas, honing en krenten, wat later, na opwarmen en ademen, werd dat rijpe peer, inclusief het velleke. In de mond erg droog, zelfs met iets uitdrogends, mooi volume. Niet rond, eerder strak en droog, met een klein bittertje en een frisse finish. In de afdronk opnieuw die honing en boenwas. Geen fruit, wat misschien komt door de reizen die deze fles al achter de rug heeft. Maar wel lekker. **

    Morgon Côte du Py, Jean Foillard, 2011  

    Lang geleden waren er vier wijnboeren in de Beaujolais die besloten af te stappen van de commerciële geplogenheden van de regio. Ze begonnen de raad te volgen van Jules Chauvet, die terugkeek naar de traditie en die teveel technologische interventies afwees, en ze begonnen wijnen te maken die terug geurden en smaakten naar de plaats waar ze vandaan kwamen (en niet naar banaan !). Dat waren Marcel Lapierre, Guy Breton, Jean-Paul Thévenet en Jean Foillard. Ongeveer op hetzelfde moment stond er ook een nieuwe groep wijnhandelaren op, waarvan de bekendste Kermit Lynch is (lees het magistrale en grappige Adventures on the Wine Route maar eens). Veel mensen reduceren die strijd vandaag tot het niet toevoegen van sulfiet en noemen het natuurlijke wijnen, maar ik vind de term low-intervention wines veel beter. Dat ze stopten met filteren en chaptaliseren en zich concentreerden op de wijngaard was eigenlijk een veel grotere stap dan het al dan niet werken met sulfiet. Jean heeft 9ha binnen de aoc Morgon, met de meeste daarvan op de Côte de Py. Hij werkt traditioneel, à la Chauvet, maar hij is een trage en voorzichtige  veranderaar die nooit de reuzensprongen van de veel extravertere en ongeduldigere Lapierre maakte. Chaptaliseren doet hij al heel lang niet meer, maar met de conversie naar bio was hij erg laat en hij werkt dan ook nog steeds (voor zover ik weet, corrigeer me als je kan) commerciële gisten die smaakneutraal zijn. Hij werkt met minimale dosissen sulfiet, maar toch zijn zijn wijnen heel stabiel. Hij maakt heel typische Morgon's, bij de beste van de regio.

    Mooie diepe kleur. Heel mooi Morgon-aroma, vol en rijp fruit, zuiver en met een heel mooie mineraliteit. In de mond eerst krokant en zuiver fruit, daarna heel fluwelig en daarna heel complex. Héél mooie finish, en heel elegant en fijn in de erg mooie afdronk. Heel klassiek, heel bescheiden en elegant, maar verbluffend mooi. Alhoewel de Morgon's van Foillard ook echte bewaarwijnen zijn, zijn ze ook jong al zo enorm lekker dat je er moeilijk kan van afblijven ***

    Ander Auchan lekkers in het verleden waren wijnen van Domaine de l'Ecu, de top uit de Muscadet, van Jean Macle, het beste van de Jura of van Domaine de l'A, het privé-domein van Stéphane Derenoncourt. Ik haal er ook mijn witte Planeta en de heerlijke Punk IPA bieren van Brewdog. Een leuke plaats dus om eens te stoppen als u terugkeert uit het zuiden !   

  • Summerhill Pyramid Winery: de "coolste" wijnkelder van Kelowna

    Pin it!

    2 wijndomeinen in Canada, OK, dat zag de familie Rick nog wel zitten, maar meer dan ook niet, en het kon dan maar beter interessant zijn, dacht Rick, zijn tienerdochter in gedachten. Bio dan maar ? Met een extra attractie ? Een piramide in Canada ? En dan nog een "werkende" ? Dat wekte algemene nieuwsgierigheid en dus werd er gereden naar de Summerhill Pyramid Winery, één van Canada's wonderlijkste domeinen.

    In 1986 bezocht Stephen Cipes, een New Yorker, de Okanagan Valley, en hij vond het terroir er uitermate geschikt om om er schuimwijnen te gaan maken. De klonen waren Frans en speciaal geselecteerd, maar geen idee in hoeverre ze gebaseerd waren op de studies bij Gray Monk (zie deze blog http://csp.skynetblogs.be/archive/2014/07/26/ontmoetingen-met-een-druif-rotberger-8242492.html). Vanaf het prille begin werkte hij biologisch, hij wou dat zijn druiven "happy guys" waren en niet naar chemicalieën smaakte, en hij was heel extravert en heel bezoekersvriendelijk. Het is vandaag één van de meest bezochte wijndomeinen van Canada. Cipes zelf is een apart man, heel gedreven en heel begeesterend en de as van het domein is de grote piramide die hij er optrok naar het voorbeeld van de Grote Piramide uit Egypte.

    Je moet die piramide eigenlijk bezoeken om hem te begrijpen en ze zijn de buitenkant nog steeds aan het afwerken, maar binnenin wordt de onderste laag gebruikt om de wijn (vooral schuimwijn) te laten rijpen, terwijl de bovenste kamer wordt gebruikt voor meditatie. Het deed me allemaal wat denken aan de ideeën van Viret en ik ga hier niet uitwijden over de filosofie van de piramide, Cipes doet dat hier zelf veel beter http://www.summerhill.bc.ca/Story/The-Pyramid. Het is echter wel zo dat zo'n ruimte pikdonker is, trillingsvrij en met een perfect stabiele temperatuur en dat is belangrijk bij het maken van wijn (wie in de Okanagan een ondergrondse kelder wil, moet het graniet te lijf gaan met dynamiet).

    Stephen wordt geflankeerd door een erg begaafde wijnmaker, Eric von Krosigk, een derde-generatie Canadees van Duitse oorsprong. Toen hij 21 was keerde hij terug naar Duitsland, studeerde drie jaar aan een wijninstituut, deed twee jaar stages in de Moezel en in 1991 richtte hij samen met Stephen de Summerhill Estate Winery op. Toen alles liep verdween hij terug een tijdje om elders wijndomeinen mee te helpen oprichten, maar in 2006 kwam hij terug, en hij was erg belangrijk in het certifieringsproces als bio-wijnbouwer. Hij ziet zichzelf als een groot liefhebber en specialist in schuimwijnen.

    Zonen Gabe en Ezra zijn ook actief op het domein, Ezra als CEO en Gabe als de man achter de biodynamische kant.

    cipes.jpg

    Van links naar rechts: Gabe Cipes, Ezra Cipes, Ari Cipes, Eric von Krosigk en Stephen Cipes

    We hadden een beetje geluk omdat we konden aansluiten bij de rondleiding voor een Italiaanse wijnmaker-consultant (nee, ik heb zijn naam niet gevraagd, stom eigenlijk), maar het zorgde er wel voor dat het niveau van het gesprek op behoorlijke hoogte kwam (en dat ze ons een paar leuke wijnen lieten proeven in een apart proeflokaal :-)). 

    Cipes Brut NV

    Chardonnay en Riesling. Ik vond dat je het Duitse kon proeven aan dat hele fijne schuimgevoel in de mond dat veel goede sekt's ook hebben. Hij was heel fris en levendig, met vooral appel, fruitsuikers inbegrepen, en pompelmoes. In de mond heel frisse zuurtjes en citrustoetsen, en een heel mooi mondgevoel. Heel aangenaam en uitnodigend. ***

    Cipes Blanc de Noirs 2008

    Dégorgé 2013. Abrikooskleurig. Heel speciale, erg kruidige neus **

    Cipes Rosé Brut

    Op een camping, met een voorbijwandelende elk of eland (ik bood hem een glas aan, maar hij had geen dorst). Pinot Noir. Fijn parelend. Rozenrode rosé. Aroma van framboosjes heel fijn. Heel fijn parelend mondgevoel, opnieuw als een sekt. Mooie finish, mooie zuren, goed evenwicht en heel erg lekker. ***

    Alive, Organic Wine, 2013

    Blend van Pinot Gris, Pinot Blanc, Gewurztraminer, Chardonnay en Viognier. Witte wijn maar met een blush, een heel lichtroze schijn. Mooi fruit met ondermeer manderijntjes, mooie fraîcheur, moet lekker zijn bij vis met bacon. Fles gekocht, en een week later leeggedronken op een National Parks Canada camping. In de neus nu ook bloesems en iets meer richting citrus (de fles op het domein stond al wat open ?), in de mond lekker fris maar ook een klein fruitig, bijna lichtzoet tikje, maar mooi evenwicht. De wijnmaker houdt wel van wat restsuiker naar het schijnt. Heel aardige wijn, zou ik in België ook kopen. Hip ook, iets voor de Bioplanet maar wat te duur voor hen ? In Canada kost hij ongeveer 19 Canadian $, dat is ongeveer 13 euro. Nee, zou hier ook wel lukken, denk ik. ** én Mme Rick was er gek op !

    Rosé, Syrah, 2012

    Héél aardse en interessante neus. Heel mooi droog en mineralig, ik zou hem voor een Franse sans souf wijn gehouden hebben, ik vond dit zeer lekker (maar Mme Rick niet zo...). Het domein sulfiteert overigens licht, ze hebben het geprobeerd zonder, maar hadden teveel problemen met oxydatie. *** 

    Pinot Noir 2010

    Bleekrood. Heel Frans, met een erg mooi pinot noir aroma, en ver verwijderd van de fletse Noord-Amerikaanse stijl (sorry jongens, ik weet het, er zijn uitzonderingen). In de mond zacht maar ook complex, mooi. **(*)

    Naar het schijnt is het restaurant ook uitmuntend, maar dat zal voor een volgende keer zijn. Na dit domein vertrokken we richting Rockies en waren het de Brewing Companies van Jasper en Banff die met mijn degustatieve aandacht gingen lopen.  

  • Mission Hill Winery, Okanagan Valley, Canada

    Pin it!

    Anthony von Mandl is een zakenman. Dat merk je aan zijn tomeloze ambitie, de zucht naar perfectie die heel zijn domein uitstraalt, het dranken-concern dat goed verstopt achter de gevel steeds verder groeit en aan de excellente marketing. Dat maakt het domein ook minder sympathiek en ik merk ook bij mezelf die neiging om veel geïnteresseerder te zijn in de kleine wijnboer dan in de grote jongens. Terwijl het enige dat zou mogen tellen hetgene is wat in de fles zit. Of niet ? Ik ben er hier niet echt uit geraakt.

    Op de familievakanties van Rick wordt er gewoonlijk op voorhand wat onderhandeld. Meestal weet ik één bezoek aan een duur restaurant uit de wacht te slepen, en één dagje wijndomeinen bezoeken, en deze reis was dat niet anders. Het eerste wijndomein was Mission Hill (dat daar toevallig ook een heel goed restaurant bij hoorde was louter toeval :-)).

    Anthony von Mandl werd geboren in Vancouver uit Duitse ouders. Zijn ouders keerden terug naar Duitsland, maar Anthony verkoos Canada en begon aan een carrière als invoerder van fijne wijnen. De stap naar het zelf maken van wijn was snel genomen en eind jaren 70 begon hij aan de uitbouw van een drankenimperium met de aankoop van Mission Hill, een verwaarloosd domein uit de jaren 60. In 1992 nam hij John Simes aan, een Nieuw-Zeelander, en onder diens leiding als wijnmaker won het domein in 1994 zijn eerste internationale onderscheiding toen de 1992 Chardonnay door het ISWC werd verkozen als beste Chardonnay van de wereld. Hij begon ook meer en meer zelf aan te planten om nog meer kwaliteitscontrole te hebben en vandaag liggen de wijngaarden van Mission Hill verspreid over de hele vallei wat veel meer mogelijkheden geeft om te blenden en om bepaalde varianten te laten genieten van het meest aangepaste terroir. Hij gebruikt enherbement in de wijngaard en op sommige percelen werkt hij bio. Hij was ook één van de eersten om te werken met druppelirrigatie.

    Het gamma wijnen dat Anthony beheert is zeer breed. Naast Mission Hill is hij ook de eigenaar van de Artisan Wine Co. die met voornamelijk aangekochte druiven (en dat klinkt pejoratiever dan het hier is) wijn maakt onder een tiental merknamen: Fork in the Road, B3, Mission Ridge, Rigamarole, Painted Turtle, White Bear, Sonora Desert Ranch, Wild Horse Canyon, Prospect Winery en 49North. Ik heb er maar ééntje van geproefd (OK, *(*)) maar een wijnhandelaar vertelde me dat ze allemaal correct zijn, met wat verschillen qua stijl en marketing, maar hij werd er wel nooit wild van. Binnen de Mission Hill portfolio zitten de Five Vineyards reeks, een instapgamma gemaakt met de druiven van de vijf wijngaarden, de monocépages van de Reserve lijn, de SLC reeks met al meer geselecteerde plots, de St Martins Lane micro-cuvées en de toppers als de Oculus of de Compendium, prestigieuze blends. Sinds 2005 is Michel Rollland hier raadgever. Onlangs kocht Anthony nog de Cedar Creek Estate Winery waar hij momenteel kelders aanlegt voor de St Martins Lane wijnen waarvan de Pinot Noir in 2013 volgens Decanter de beste van de wereld (in de klasse onder de 15$) was. Hij maakt ook nog wijn met in het buitenland aangekocht druivensap, bezit ook de Turning Point brouwerij (bier is hot in Canada!) en Mike's Hard Lemonade, een soort alcopop. Hij blijft ook verdeler voor een hele reeks sterke dranken.

    Kortom, dat klinkt allemaal commercieel en ambitieus en groot, maar voelt u nu een warme gloed van sympathie ? Staat u klaar om naar een invoerder te stormen ? Hebt u, wijnhandelaar zijnde, uw ticket al in de hand ? Waarschijnlijk voelt u net als ik een zeker wantrouwen, wat scepticisme en verdringt de geur van geld die van wijn. Maar is dat eerlijk ? Als je ze nooit geproefd hebt ? Als je er niet geweest bent ? Ik wou de proef op de som nemen, en niet als gast maar als anonieme bezoeker / eter / drinker, en me dan een opinie vormen. Ik heb de lunch geboekt, nam de rondleiding met de basistasting en kocht wat wijn om tijdens de reis op te drinken. Dit is het verslag.

    One of the Five Best Winery Restaurants in the World ! vonden ze in het Amerikaanse travel + Leisurre tijdschrift en dat vond ik wel een aardige referentie. Ik had dan ook geboekt voor de lunch, een beetje met het idee dat Mme Rick op die manier wel haar zegen zou geven aan de ongetwijfeld gepeperde rekening. Het was nog beter dan ik dacht...

     

    terrace restaurant mission hill.jpg

     

    Eerst en vooral was er de ligging: een overdekt terrasgebouw bovenop de heuvel aan de kant van het meer met uitzicht op wijngaarden en water, en met individueel regelbare zonneschermen aan de ene kant en een grasveld aan de andere (zodat je je kids kan in het oog houden als ze rondlopen). Ik heb ze zo nog niet veel gezien. Dan was er de service: zo goed als perfect, met een maître die ogen in zijn achterhoofd had en een heel vriendelijke en persoonlijke dienstverlening (Canadees horeca-personeel leeft bijna volledig van fooien). Goed wijnadvies, met uiteraard uitsluitend wijnen van Mission Hill. Zeer lekkere keuken (mijn God! dat voorgerecht ! die inktvis !) en een grote flexibiliteit (twee gerechten voor papa, eentje voor de vrouwen, maar we zullen ze wat brood brengen tijdens uw voorgerecht...brood ? ik was er verdorie jaloers op, zo lekker was dat brood !). Wat lokale kazen als dessert (kunnen ze kaas maken in Canada ? Ja, ze kunnen kaas maken in Canada !). Geweldig. Lekker gegeten, punten gescoord bij Mme Rick, en zelfs de tienerdochter was onder de indruk...

     

    grilled octopus terrace restaurant mission hill.jpg

     

    Dan de gebouwen, de shop en de rondleiding. Professionele rondleiding, weliswaar gericht op de massa, maar een goeie verteller die gids, en goed reagerend op mijn wat dieper gaande vragen. Drie proevertjes, heel correct, goeie temperatuur, uitstekende chardonnay. Grote shop, veel personeel en joepie ! ze verkochten er de steelloze glazen van Riedel, mijn redding dus want de camper die we huurden kwam zonder wijnglazen...ze zouden daar een optie van moeten maken (de Culi-Camper ?).

     

    cellars mission hill.jpg

     

    En de wijnen ? Wel, er waren er een paar mindere (lees die maar in de www.vinopedia.be) maar ook een paar erg mooie.

    Pinot Blanc, Five Vineyards, 2012

    Gedronken op het terras van het Painted Turtle restaurant in Clearwater. Mooie neus met kruisbes, perzik en wat kruiden. Mooi droog en strak met een redelijk lange afdronk. Heel lekker en vrolijk wijntje **

    Martin's Lane Riesling 2012

    Gedronken als apéro en bij het voorgerecht in het Terrace restaurant. In de neus limoen en petrol, in de mond hetzelfde maar met ook iets mineraligs en een heel klein aardig zoetje, heel evenwichtig  en zuiver en lekker in zijn stijl ***

    Martin's Lane Viognier 2012

    Idem, om te vergelijken, en dit was ook het glas dat werd aangeraden bij het voorgerecht. Florale aroma's, maar ook harde witte peer, zeker wanneer hij op z'n koelst (en lekkerst) was. **

    Chardonnay, Reserve, 2012    

    Basis-chardonnay van Mission Hill. Agrumes en appel in de neus. Mooie zuren, rijk en vol, geen hout. Goed gemaakt, en de wijnmaker kent inderdaad zijn druif ! **

    Oculus, 2003 

    Blend van 50% Merlot, 30% Cabernet Sauvignon, 15% Cabernet Franc en 5% Petit Verdot. Icoonwijn van het domein, geproefd in 2007 in België. Briljant en elegant. Mooi zuiver fruit. Zéér goed. Toen maar één * omdat ik hem te duur vond ?   

    En de hamvraag op het einde: zou ik teruggegaan zijn als ik alles op voorhand wist ? het antwoord is een volmondig ja. Het is één van de mooiste domeinen qua architectuur die ik ken. Het restaurant is een ervaring op zich, erg lekker en met een gewéldige ligging. Die St Martin's Lane reeks intrigeert me. Maar ik zou wel ook de toppers geproefd hebben...

     

  • Duiken naar Parels: Muscadet

    Pin it!

    Dat deze blogger altijd al een boontje heeft gehad voor minder pretentieuze appellaties is u waarschijnlijk wel bekend. Vaak heeft zo'n appellatie ergens in het verleden een enorm succes gekend door zeer grote volumes aan zeer lage prijzen te verkopen en te surfen op een marketing-idee dat aansloeg (Beaujolais Nouveau, bijvoorbeeld), en groef het daardoor zijn eigen graf. Dit is immers vooral een model voor grote bedrijven en het maakt de aanzet tot continue vernieuwing en reflectie morsdood. De grote bedrijven zien niet waarom ze zouden moeten en de kleine gaan zo gebukt onder de lage prijszetting dat ze alleen maar vechten om te overleven. 

    Maar net wanneer de wanhoop het grootst lijkt zijn er gelukkig altijd mensen die opstaan en iets proberen te veranderen. In de Beaujolais was dat iemand als Marcel Lapierre die erin slaagde om met zijn Morgon's de Beaujolais terug hip te maken en die tientallen jonge volgelingen heeft, in die mate zelfs dat sommige wijnproevers zich op degustaties eerst en vooral naar de wijnbouwers uit de Beaujolais reppen, en dat het in Brusselse wijnbars heel trendy was om een glas Fleurie of Morgon in de hand te hebben. Iets gelijkaardigs gebeurt vandaag in de Muscadet.

    Tot vandaag blijft het een super-combinatie: zeevruchten met simpele Muscadet-wijn. De frisse zuren en de neutraliteit van deze wijn passen perfect bij deze schotels en ik denk er zelf ook nog nauwelijks bij na: bij de fruits de mer op restaurant in het Noorden van Frankrijk neem ik bij het eten gewoon de Muscadet, altijd super-goedkoop (12 à 15 euro) en altijd weer vind ik de combinatie bijzonder geslaagd. Deze link heeft ervoor gezorgd dat Muscadet ondermeer in Parijs surfde op grote golven van populariteit maar het heeft er ook voor gezorgd dat de producenten alleen nog maar dit type maakten en werden fijngeknepen door de grote producenten en de tussenpersonen: er was immers nauwelijks verschil tussen de verschillende producten en dan telt alleen de prijs.

    Een aantal jaar geleden waren er twee flessen die voor mij plots het verschil maakten.

    Expression d'Orthogneiss, Muscadet, Domaine de l'Ecu, 2006

    7,95 euro, Auchan Kirschberg, in Luxemburg. Parelduiken in de wijnrekken van Auchan, het levert altijd wel iets leuks op, en toen ik deze fles zag staan rinkelde er ergens een belletje. Was Guy Bossard niet één van de beste biodynamische wijnbouwers van Frankrijk ? En was dit niet de wijn die als eerste het begrip terroir onderkende in de Muscadet ? Inderdaad dus, en in juni 2011 ging de fles open. Een neus die droog en fris was, zoals het betaamt voor een goeie Muscadet, maar die ook geurde naar krijt of kalk. In de mond die typische zuren, appeltjes, maar ook opnieuw dat krijtige en iets vaag notigs. ***

    Le Soleil Nantais, Muscadet, Guilbaud Frères, 2010

    Mijn favoriete zeevruchtenrestaurant is het spotgoedkope Le Cap in Escalles, aan de voet van de Cap Blanc Nez, waar ik steevast met vrouw en vrienden een prachtige zeevruchtenschotel met krab deel. Daar gaat altijd de basis-Muscadet bij, maar in oktober 2012 zag ik op de kaart ook een"duurdere" cuvée staan, van hetzelfde huis: 23 euro in plaats van 15. Dat zijn uitdagingen die me wel liggen en wat voor een fles was dat ! Foeilelijk, en alles aan verpakking en etiket schreeuwde kitsch en ouderwetsigheid uit, maar wat een wijn: mooi droog en erg lekker bij de zeevruchten, maar met duidelijker fruit en een heel mooi evenwicht en zelfs wat body. **(*) dus en thuis opgezocht wat hier nu zo speciaal aan was. Dat bleek het terroir te zijn, met druiven uit wijngaarden in Mouzillon en Vallet, en een wijnhuis dat heel duidelijk onderscheid maakte tussen de druiven van de linker- of van de rechter-oever van de Sèvre.

    Even later las ik dat de autoriteiten de eerste drie cru's communales hadden erkend: Clisson, Gorges en Le Pallet. En zo werd het tijd voor één van mijn grootste wijnhobbies: parelduiken.

    Heel veel wijnhandelaars zorgen ervoor dat ze een traditioneel en breed genoeg aanbod hebben. Een communiefeestwijn, een rosé, een barbecue-wijn, bubbles (vrienden-bubbels en feest-bubbels), iets voor bij vis, iets voor rood vlees, iets tegen de dorst, en inderdaad, iets voor bij oesters en zeevruchten. En af en toe merk dat zo'n wijnhandelaar een risico'tje heeft genomen door binnen zo'n klasse iets binnen te doen dat nét iets moeilijker ligt. Is dat om zijn producent of grossist een plezier te doen ? Of omdat hij zélf een wijnliefhebber is ? en soms een beetje een missionaris ? Ik weet het meestal niet. Wat ik wel weet dat het altijd de moeite loont om rond te kijken en te babbelen en te vragen: heel vaak gaan mensen er van uit dat je gaat voor de simpelste oplossing, en pas wanneer ze je interesse merken komen ze met de speciallekes, hun lievelingskes en hun geheimpkes. Ik heb zo al schitterende zoete wijnen gekocht en vreemde en onbekende wijnen in een iets hogere prijsklasse maar met een schitterend verhaal.

    Onlangs (net terug van vakantie in Canada) stapte ik binnen bij Dulst in Blanden bij Leuven (www.dulst.be), eigenlijk op zoek naar wat simpele witte en vlotte rosé voor de zomeravonden en op een zeker moment zei de uitermate charmante Fabienne mij: "en ken je dit al ?". En ze nam een fles Clisson van het Domaine de la Pépière uit het rek...

    Clisson, Domaine de la Pépière, Sèvre et Maine, 2011

    10,65 euro. Kraakdroge en wat mineralige neus, en in de mond strak, niet zuur, maar strak, met toetsen van krijt, en heel zuiver en krokant. Een dag later kwam daar fruit bij (appel en perzik) en werd de wijn ronder en wat vriendelijker maar nog steeds met die strakke zuiverheid. Ik zag daar direct gegrilde inktvis of scheermesjes bij, met wat chorizo en kruiden, en dit was duidelijk een bewaar-Muscadet die volgens mij de volgende vijf à zes jaar alleen maar gaat beteren. ***

    clisson 2011 Muscadet.JPG

    De ondergrond van Clisson bestaat uit kiezel en kleine rolkeien, uitermate drainerend, en zo de druivelaars dwingend om hun vocht en voedingsstoffen heel diep te gaan zoeken. De wetgever verbied het gebruik van te jonge stokken en te hoge rendementen en de wijnen moeten minstens twee jaar sur lie rijpen, wat eigenaardig genoeg ervoor zorgt dat de aanduiding sur lie op de fles wegvalt, want daarvoor is de periode korter en beperkt in tijd. De druiven worden ook rijper geplukt zodat de 11 à 12° alcohol worden gehaald.

    Naast de twee andere cru's zitten er nog een paar in de schuif en er is in de Muscadet een steeds grotere bewustwording dat er veel meer in de AOC zit dan er tot nu uitkwam. Dat maakt het een razend interessante regio om te volgen en er zijn een paar voortrekkers die al absoluut de moeite zijn: Domaine de la Pépière, Domaine de l'Ecu en Domaine de la Louvetrie. Daarnaast duiken er elk jaar nieuwe op die onbekend en onbemind en dus verkrijgbaar en goedkoop zijn. Maar ze gaan u er geen publiciteit rond opsturen en ze staan niet in de boekskes. Parelduiken, dus...een schoon hobby.