2000

  • Klein wijntje, groot plezier

    Pin it!

    Het is een heel typisch verschijnsel voor de beginnende wijnliefhebber. Je koopt al wel wat bij één of twee wijnhandelaren, maar het gros van je initiële nieuwsgierigheid blus je op de plaats waar dat het makkelijkst is: de supermarkt. En zo heeft elke wijnfanaat zich ooit wel eens door de Cordier's, Jacob's Creek's en Chateau Cazeau's van het wijnrek geworsteld alvorens tot de constatie te komen dat voor een beetje meer geld en een beetje meer moeite zich een hele werld van intellectueel en hedonistisch genot kan openen.

    Bij het opkuisen van de kelder (na nieuwjaar hebben veel wijnliefhebbers opvallend propere kelders) stootte ik nog op een flesje uit deze beginperiode. Ik kocht het ooit tijdens een wijnfestival van de Carrefour en het was één van de eerste flesjes waarbij ik mij bewust werd van het belang van een oogstjaar. Op het etiket achteraan stond dat de wijn nog een twee-drie jaar zou bewaren en verbeteren. Ik kocht tegelijkertijd mijn, denk ik, eerste Guide Hachette, en vond daarin, tot mijn vreugde en ook wel wat verbazing, dat de Hachette hem zo goed vond dat hij nog zeker twaalf jaar kon liggen. 

    Het ging over een Cuvée Prestige 2000 van Chateau Cazeau, in december 2002 gekocht aan een onnozele 5,39 euro. Chateau Cazeau is een grote producent in het hart van de Entre-Deux-Mers die vooral bekend is voor zijn dunne, wat onnozele witte en rode Bordeaux, precies het soort wijn dat elke liefhebber snel leert vermijden. Naast die twee basiscuvées maken ze ook een zogenaamde Cuvée Prestige, nog altijd met een productie van een goede 90.000 flessen, die basically niet meer is dan de zwaar geëikte versie. Precies het ding waar elke liefhebber van gruwt (cfr the Oak Monster van Gary Vaynerchuk), dus. Hier komen mijn proefnota's:

    DSC00064

                                                                                                                                                       

    Qua kleur was de wijn al geëvolueerd met een duidelijke rand. In de neus echter een heel aangenaam aroma met toetsen vanille maar ook een heel lekkere rokerigheid, rijp fruit, iets vlezigs, en dit allemaal op een erg elegante manier. De mond ging op dezelfde toon verder: heel fruitig en vlezig, mooi evenwicht, met een frisse en fruitige afdronk. Naarmate de wijn in het glas verbleef werd hij nog beter (hij kwam uit een koude kelder) en kwam het fruit nog meer door. De enige kritiek was een zeker gebrek aan massa, aan volume, meteen de enige factor waaruit zijn identiteit als massaproduct met waarschijnlijk veel te hoge opbrengsten naar voren kwam. Hij kreeg van mij ♥♥.

    Wat is nu mijn punt ? Ik sprak vorige zomer met een wijnliefhebber die iets meer ervaring heeft dan mij (zo ongeveer 10.000.000.000 keer meer...) over de prijzen van de 2005's in de Bordeaux. Hij raadde me aan om me daar niet druk in te maken, de grote namen te laten links liggen en te investeren in de kleine Bordeaux: jaren drinkplezier verzekert voor weinig geld. "Koop in goede jaren kleine namen en in kleine jaren grote...", was zijn advies. 

    Ik heb maar ervaring met één groot jaar in de Bordeaux, 2000, maar ik zie wat hij bedoelt. In de herfst van 2005 nam ik in een Champion supermarkt een fles Grand Vin de Clossmann 2000 mee, een doodgewone generieke Bordeaux. Hij kreeg in de Guide Hachette één sterretje. Hier volgt de proefnota: mooie intense kleur; zeer aanwezig aroma met peperkoek en gerookt spek van heel goede kwaliteit, volledig versmolten hout, mooie cabernet toetsen maar heel zacht. In de mond zacht en vol, tegen het vettige zelfs, goed gestructureerd, mooi versmolten tannines; een heel lekkere wijn met een bescheiden maar mooie afdronk. Ik heb tot de volgende zomer af en toe flessen meegenomen, tot het moordende neonlicht zijn werk had gedaan en de wijn achterui begon te gaan. Ik betaalde 6,39 euro...

    Ik denk dat ik eens ga beginnen aan mijn eerste 2005's.