agrigento

  • Dolfijnvissen en Griekse tempels - Sicilië 2009

    Pin it!

    Na onze tumultueuze maaltijd in Licata raceten we naar Agrigento en ontdekten waarom we ons zo gehaast hadden. De Valle dei Templi licht op een heuvelrug en is een absolute must voor elke bezoeker aan Sicilië. Drie grote Griekse tempels, de ene al wat meer vervallen dan de andere tronen er op hun hoge uitkijkplaats en herinneren aan de tijd dat de Grieken hier de plak zwaaiden. Sicilië zou Sicilië niet zijn als daar dan ook niet wat vroegchristelijke en Byzantijnse geschiedenis door werd gesmeerd, maar wat mij het meeste trof was hun ligging. Ooit waren deze tempels witgeschilderd met een mengeling van verf en vergruisd marmer en fel gedecoreerd. Ze moeten vanop zee van ver zichtbaar zijn geweest, en voor vriend en vijand een zeer indrukwekkend baken van beschaving, maar voor de inlanders vooral een teken van bezetting. Ik moest plots denken aan Gianni's opmerking over de Italianen: hij zag ze als de meest recente bezetters van het eiland en waarschijnlijk als de ergsten...Wij hadden het grote geluk om de tempels nog te zien in de ondergaande zon, een zeer apart spektakel.

                                                                                                                                     

    DSC00917

                                                                                                                       

    Sicilianen gaan 's avonds, als de winkels terug opengaan, winkelen en een verplaatsing van A naar B kost echt uren. De dames werden dan ook verplicht om zich op een kwartier op te knappen (een bijna bovenmenselijke opdracht), maar het was nodig want wij zouden uit eten gaan in het aan het hotel verbonden restaurant, Don Serafino, vlakbij de Duomo van Ragusa Ibla. Het was de enige keer dat de wijnkaart op zijn Belgisch geprijsd was met een veel hogere factor dan elders, maar ook hier was de keuken zeer goed. Van degustatiemenu's hadden we ondertussen onze buik wel vol en we gingen dus à la carte. En ik ging voor de meest politiek niet-correcte beslissing uit mijn gastronomisch leven. Bij het doorlezen van de kaart viel mijn oog op het woordje Dolphin. Dolfijn op de kaart ? Dit werd op algemeen afkeurend gegrom onthaald bij mijn disgenoten, maar het prikkelde mijn nieuwsgierigheid zo dat ik het niet kon laten. Het is pas nu dat ik, enigszins tot mijn opluchting, ontdek dat de correcte vertaling voor lampuga dolphin fish is, in het Nederlands goudmakreel. De Strisce di grano duro con tochetti lampuga e vellutate di broccoli (zie de foto) was overigens heerlijk ! Wij namen ook wraak op onze eerste dag en het gemiste speenvarken door de gastronomische variant te bestellen, de Maialino nero dei Nebrodi con salsa al ciocolato e marsala, ofte speenvarken in chocoladesaus. Uitermate lekker !

                                                                                                                         

    DSC00116
     

                                                                                                                            

    De wijnen die dit maal vergezelden waren mooi en kwamen uit een reusachtige kelder die we na de maaltijd ook mochten bezoeken. Uit nieuwsgierigheid startten we met de Brut van Tasca d'Almerita, mooi parelend, mooi gestructureerd en met een fijn mondgevoel. Bij de volgende fles, de Baccante 2006 ©(©) van de Abbazia Sant'Anastasia, had ik nog eens geluk: bij het proeven riep hij herinneringen op, zodat ik spontaan opperde dat het een blend van grillo en chardonnay was (het etiket was er al afgevallen, ze hebben er een mooie maar erg vochtige kelder). Het was toch wel juist zeker ! Ik bouw traag maar zeker mijn smakencataloog uit: geen zak aanleg, maar wel véél oefenen... De wijn mengde rijpe witte peer met pompelmoes en ananas en had een frisse afdronk met een Italiaans bittertje in de finish. De getatoueerde sommelier overtuigde ons dan om te gaan voor oud: de Tancredi 1997 ©© van Donnafugata, een blend van 70% nero d'avola en 30% cabernet sauvignon. Heel tertiair aroma dat al verwees naar een goede aceto balsamico. In de mond heel rijp, nog evenwichtig maar al op het randje: toch wel een wijn met al wat rafels, maar interessant en een goede begeleider van het speenvarken. Onze eerste kennismaking met een oude marsala was interessant en lekker, maar moeilijk: een gebrek aan referentiekader ? De Marsala Vecchio Sampieri De Bartoli Riserva 20 Anni ©© refereerde wat naar noten en was heel fris, maar deze beschrijving doet hem onrecht aan. De tafel was al wat te vrolijk voor een contemplatieve wijn als deze (of het lag aan mij...).

    's Nachts door de straten van een stad als Ragusa wandelen heeft iets, zeker op een frisse januari-avond wanneer het er zo goed als verlaten is...tot we plots rockmuziek hoorden. Op zoek naar de bron (een dancing? een café) kwamen we er plots achter dat het uit de basiliek kwam, waar een soort jongerenmis werd beëindigd. Erg apart hoor, de geloofsbelevenis van de Sicilianen. Of zijn wij het die zo'n koude kikkers zijn ?

    DSC00880