all you can eat

  • All you can see, all you can eat: Sicilië 2010

    Pin it!

    Aan alle schone dingen komen een eind en dit was dan ook onze laatste dag in Palermo. Maar de weg naar de luchthaven is lang en bochtig en leidde ons eerst naar het klooster van Monreale.

    William II was de kleinzoon van Roger II, die van de Palatijnse kapel waarover ik het in het begin van dit reeksje had. Hij wou zijn grootvader naar de loef steken en bouwde in Monreale een gigantische kerk annex klooster dat één van de mooiste en grootste reeksen mozaïeken ter wereld bevat, met niet minder dan 6340 m² mozaiek. Wij woonden er het begin van de zondagsmis bij, indrukwekkend met die pantocrast die vanuit de koepel op je neerkijkt en vreemd ouderwets omdat de priester zich afwendt van de gelovigen, en keerden na een wandelingetje terug om de mozaïekenreeksen te bekijken die niet minder zijn dan de bijbel in prentenboek-versie...maar dan wel een heel groot prentenboek...

    DSC01482
     

                                                                                                                                 

    Terwijl wij de kathedraal bezochten regende het pijpestelen, maar in het aanpalende klooster brak de zon door en dat leverde erg mooie zichten op de 228 dubbele zuilen die deze kloosterkoer omzomen. Elk van de zuilen heeft zijn eigen beeldhouwwerk, varierend van afbeeldingen van fabeldieren en ambachten tot fragmenten uit legendes. Ze werden vervaardigd door werklui uit heel Italië en de mooiste werden gemaakt door Venetiaanse beeldhouwers.

    Omdat we ons nu al doorwinterde Palermitanen voelden, volgden we ook de rest van een typisch zondagmiddag programma en we reden naar de zee, of beter gezegd naar het kustplaatsjes Mondello voor een aperitiefje. Het was het seizoen nog niet, maar het was er al lekker druk en gezellig, met wat kermistoestanden, een markt in opbouw en alle prutserijen die je kan verwachten op zo'n zondag wanneer stadsmensen in massa zich verplaatsen naar de kust. Wij dronken hier ons laatste glas schuimwijn, een anonieme prosecco, en vertrokken naar één van de meest populaire restaurants van Sicilië.

    DSC01486

     

    Toen J op zoek was naar een restaurant tussen Palermo en de luchthaven was hij bij de woordjes all you can eat for 25 euro snel doorgebladerd. Maar toen de woordjes culinary orgasm, Bib gourmand en extremely popular with Sicilians achtereenvolgens opdoken liet hij alle reserves varen en werd er geboekt voor een culinaire belevenis zoals ik er nog niet zo veel heb meegemaakt. Il Delfino in Sferracavallo is een restaurant zonder spijskaart. Je gaat zitten, en in ons geval waren de jassen nog niet uit, of er stonden al schotels antipasti op tafel. Die blijft men aanbrengen tot je ze niet meer opeet, en vervolgens gebeurt hetzelfde met de primi piatte en de secondi. Het dessert is hier, heel terecht, klein en koud en absoluut nodig om even te bekomen. Dit alles gebeurt aan grote tafels, met grote en lawaaierige Siciliaanse families, onder een stortvloed van erg lekker eten en met witte wijn (van de coöperative uit Corleone) à volonté. Het barretje naast het restaurant zorgt voor een ristretto en een digestief, waar het restaurant niet in voorziet, je moet immers plaats maken voor de volgende groep (die ondertussen al een hele tijd buiten stond te wachten). De taxi zorgde voor het vervoer naar de luchthaven...

    DSC01492

    DSC01496