américain

  • Steak Frit

    Pin it!

    steakfrit.jpg

    Ik keek er eigenlijk naar uit en het eerste excuus dat voorbij kwam was goed genoeg om Steak Frit, de nieuwe restaurantketen in wording, te testen. Het is immers een gebeurtenis wanneer er iemand opstaat die beweert gespecialiseerd te zijn in al die ouwe trouwe Belgische goodies waar ik zo verlekkerd op ben. Ik stapte dan ook vol hoop binnen in de vestiging in de Predikherenstraat, een zijstraat van de Beenhouwersstraat in Brussel.

    Het interieur van SteakFrit is ruim en licht en nodigt uit. De bediening was van het begin snel en vlot en de nogal beperkte spijskaart had genoeg van mijn favorieten om echt te kunnen kiezen. Om mezelf te tracteren begon ik met een glas champagne, niet echt een hoogvlieger, maar we waren nog zeer vergevingsgezind, en dat beterde nog toen het broodmandje op tafel kwam. Dat was immers vergezeld van een potje reuzel of smout, en zelfs van hele goeie en heel goed gekruide. Het is één van de dingen die ik geweldig vind aan Duitse restaurants en die ik echt mis in België. Politiek correct is het niet meer, het gebruik van dierlijk vet als broodsmeersel, en je cholesterol hikt er waarschijnlijk stevig van naar boven, maar lekker ! En het werd nog beter door het voorhapje, dikke schijven jambon persillé van superieure makelij, vergezeld van een potje uitstekende mosterd.

    Tot daar echter het goede nieuws. Ik houd van garnaalkroketten. Ik houd zelfs veel van garnaalkroketten en ik ben een gemakkelijke mens, en of de inhoud ervan nu vast is of lekker smeuïg is als het verschil tussen bruin en blond: een kwestie van goesting. Maar een correcte garnaalkroket is vergezeld van gefrituurde peterselie en wanneer die wordt aangeleverd als een samengekoekte klomp olie is de lol er wel een beetje van af. En als die garnaalkroketten dan ook al niet uitblinken door smakelijkheid voel ik me wat bekocht.

    Een Brussels/Belgisch gerecht dat mij altijd bijzonder kon bekoren is een echte américain préparé en salle. Ik houd van de hele ceremonie, van de consistentie van rauw rundsvlees, van het smakelijke binnenglijden, en als het gerecht dan ook nog eens vergezeld is van lekkere versgesneden frieten en goeie mayonnaise, dan is het echt genieten geblazen. Laat me beginnen met het goede nieuws: correcte verse mayonnaise, sterk naar mosterd smakend, maar ook dat is een kwestie van goesting, en frieten à volonté, niet te groot, en van een correcte kwaliteit en krakendheet opgediend. Maar de américain zelf: grof gehakt en daarom eigenlijk de essentie missend van dit heerlijke gerecht: je moest hier op kauwen om het te verwerken en een echte moet binnenglijden. Afgekeurd !

    De wijnen waren correct, met een rode Vin de pays d'Oc van Bernard Magrez, de Domaine Tranquillité 2006, een fruitige en leuke wijn die de keuken eer aan deed. De koffie was zeer correct en plaats voor een dessert was er helaas niet meer. Maar nu komt de hamvraag...ga ik hier nog terug ?

    Het antwoord is neen. Ondanks de werkelijk zeer goede bediening, de correcte prijzen en het aantrekkelijke interieur ging ik hier buiten met één groot schreeuwend gevoel: tourist trap ! Eén van de betere weliswaar, misschien zelfs één van de beste, maar toch een restaurant voor toeristen, en niet voor Belgen die zich storen aan die details: nét niet goed genoeg, en dat is iets wat in die eenvoudigere belgische gerechten als garnaalkroket of américain moet. Ik kan me levendig inbeelden dat een Nederlander of een Duitser hier tevreden buitenkomt (de prijzen zijn ook erg ok) en ik zou het ze zelfs aanbevelen. Maar waarom iemand met culinair verstand voorbij zou gaan aan een etablissement als Vincent, of Aux Armes de Bruxelles, en hier dan zou opteren voor de kopie, is mij een raadsel. En plots leken mij zelfs de wat norse kelners van Vincent of de Armes te behoren tot een grote Belgische traditie.

    Ik zal het zo uitdrukken: met een Nederlandse vriend ga ik naar SteakFrit. Hij zal blij zijn dat hij niet te veel betaald, vriendelijk wordt behandeld, in het Nederlands, en buitengaan met de illusie dat hij echt Belgisch gegeten heeft. Maar in het gezelschap van een Fransman zou ik niet durven...Het is dan ook opvallend dat je in het restaurant vooral Hollands, Engels, Spaans, Russisch etc etc hoort. En als alle toeristen naar hier komen is er misschien wat meer plaats bij Vincent...Kinderen tot 8 jaar eten hier trouwens gratis, tot 12 jaar aan 50%. Er zijn nu drie SteakFrit's, de andere adressen vind je op hun website www.steakfrit.be

    Voor de rest ben ik van mening dat België niet gesplitst mag worden (naar Cato).