and goodbye to all that

  • Afscheid van een Vriend

    Pin it!

    goodbye1

                                                                                                                                          

    Soms lijkt het alsof deze blog een forum voor Bordeaux-bashing aan het worden is, maar met mijn laatste glas Château Larcis-Ducasse 2001, een Saint-Emilion Grand Cru, overviel mij een groot gevoel van weemoed. De 2001 was het laatste jaar voor de meester-tovenaars Stéphane Derenoncourt en Nicolas Thienpondt werden aangetrokken en wordt in zowat alle bronnen beschouwd als het laatste jaar waarin deze cru zijn oude karakter behield: een beetje moeilijk, een beetje dun, een beetje ouderwets. Vanaf 2002 stijgt de rijpheid en concentratie van deze wijn, tegelijk met zijn puntenscore bij Parker en tegelijk met de prijs, en dat zou voor liefhebbers en eigenaars een reden tot juichen moeten zijn. Of niet ? 

    Het is nu ik bezig ben met het aanvullen van mijn Bordeaux-kastelen op de Vinopeda een bijna deprimerende constatatie. Vanaf 2000 gebeurt er bij heel veel kastelen hetzelfde: ze staan tot een bepaald jaar bekend als klassieke St-Emilion's, eerder elegant en fris en keldergeduld-eisend, dan worden er consultants aangetrokken, die gooien er meer nieuwe eik tegenaan, verlaten het oogstmoment, trieren beter en gebruiken allerlei keldertruukjes om de wijn meer concentratie en meer fruit te geven en om hem vroeger drinkbaar te maken. Slagen ze in hun opzet ? Jawel, de punten bij Parker stijgen, de prijzen volgen, de wijnen vertrekken naar Rusland en China, en de kasteeleigenaar is een tevreden man (of concern).

    En ik, ik kan het niet helpen, ik voel me wat verweesd achtergelaten. Ik kan en wil de nieuwe Larcis-Ducasse niet betalen (40-50 euro voor een minder jaar, tot 200 euro voor de 2005), maar dat is eigenlijk nog niet het ergste. Ik ben momenteel mijn Bordeaux-referenties van de Vinopedia aan het opkuisen en er valt me iets enorms op, nu ik al die kastelen één voor één de revue laat passeren. Met de uitzondering van Parker zelf, zie ik andere wijncritici als de Winedoctor of Jancis Robinson, telkens weer teleurgesteld reageren wanneer er zo'n nieuwe wind door zo'n kasteel jaagt: plots verdwijnt alles waarom ze van zo'n kasteel hielden, de fraîcheur, de elegantie, het klassicisme, en wordt vervangen door suiker, fruit, en Parker-points.

    Voor ons, verarmde consumenten, is het dus tijd voor Afscheid. Ik heb naar alle waarschijnlijkheid mijn laatste glas Larcis-Ducasse gedronken, en als ik de evolutie van de prijzen zie is mijn afscheid van zowat alle Bordelese appelaties vlakbij. Ik las onlangs een artikel over "Bordeaux 2004: the last affordable year" en mijn enige troost is deze: ik kan ze niet meer betalen, maar ik vind ze waarschijnlijk ook niet meer lekker.

    Hier komen mijn laatste proefnota's van Larcis-Ducasse: 

    1997: september 2005.Aroma met zeer mooi fijn fruit en verse kruiden. Hele mooie kruidige attaque, zachte omfloerste tannines, een mooi fris mondgevoel, een lichte bittere toets in de afdronk. Heel mooi. ***

    1998: december 2005, 15,4 euro. Mooie frisse neus met fruit en mooi gebalanceerd hout. Ook in de mond erg aangenaam, eerder fruitig en elegant dan complex. Erg aangenaam. **(*) 

    2001: ongeveer 22 euro. december 2009: diepe neus, niet breed, mooie vlezigheid rond mooi fruit en veel kruiden. In de mond een mooie structuur, fijn en duidelijk, met een mooie fraîcheur, ook hier dat vlezige; erg lekker, versmolten tannines. Er zit wat cassis in de mond, tegen het bittere aan (de cabernet franc?). Door dat vlezige en getoaste eerst heel open, heel lekker, maar toch ook wel streng en droog. Mist misschien wat breedte en complexiteit maar veel drinkplezier. **(*)