anderlecht

  • Bacchus & Cupido in Anderlecht: La Paix

    Pin it!

    la paix
     

    Ik bezocht na een lange tijd (ongeveer 12 jaar, foei!) nog eens het restaurant La Paix in Anderlecht, aangelokt door een zeer positieve recensie in een Vlaamse kwaliteitskrant. Ik kwam er vroeger geregeld toen het nog vol veeboeren zat in grijze schorten die met rode koppen enorme steaks naar binnen ploegden en het was één van mijn favorieten omdat ze er liver & bacon hadden, mijn favoriete Engelse schotel (hier toepasselijk foie de veau à l'anglaise genoemd). Het restaurant ligt recht tegenover de twee stieren van de ingang van het slachthuis van Anderlecht en is alleen 's middags open (met uitzondering van vrijdagavond). Vroeger kon je er ook 's morgens warm eten (een steakske in the morning, een aparte culinaire belevenis!). La Paix is één van de beste vleesrestaurants van het land, zonder pretentie, mét geschiedenis en karakter en met een onwaarschijnlijk goede samensmelting tussen klassieke ingredienten en een moderne keuken. Hier wordt dan ook uitsluitend gewerkt met topprodukten. Geen gegoochel met schuimpjes en roe maar magie met varken en koe. Sinds de zeer getalenteerde en ervaren Fransman David Martin de scepter zwaait in de keuken is deze eerlijke, wat klassieke brasserie langzaam een trapje (allé, nogal heel wat trapjes ondertussen) hoger gegaan en ik at er deze week de lekkerste maaltijd van het jaar. Ondertussen blijft de traditie echter eveneens overeind: een groot deel van de oude kaart bleef bestaan (je kan er nog altijd de meest lekkere steaks van Brussel eten) en ook het personeel (tweetalig maar van oorsprong duidelijk nederlandstalig, da's ook eens leuk in Brussel) is nog altijd grotendeels hetzelfde, met mama aan de toog, dochterlief aan de kassa en papa in de zaal, nog steeds met zijn beminnelijke persoonlijkheid opnemend en links en rechts informerend of alles goed was.

    Ook de wijnkaart ligt op hetzelfde niveau: klassieke Bordeaux en Bourgogne flessen, maar ook spannende Spanjaarden, leuke Languedoc's en interessante Italianen. En niemand kijkt er op van een fris pintje als afsluiter…Bij de maaltijd dronken wij een mooie wijn van Sarda-Malet, de L'Insouciante 4, een vin de table de France met 15% alcohol en gemaakt met de druiven van oude grenache stokken uit de jaren 30. Na 12 maanden op franse eik, ongefilterd en ongeklaard gebotteld. Rijk, kruidig, fris en licht; zeer rijk en geconcentreerd maar ook fris en luchtig; gebottelde zon; de 15% alcohol is bijna onmerkbaar; zeer verteerbaar en een heel mooi voorbeeld van de mogelijkheden van oude grenache stokken ♥♥♥(♥)

    In mijn bord lag: als voorgerecht de Boudin Basque poêlée et tête pressée die mij en Georges, mijn eetpartner, deden terugdenken aan de bloedworst van onze jeugd, iets dat maar heel weinig bloedworsten nog kunnen. Mijn hoofdschotel was Joues de Porc Belge "Certus" servi avec lard de Colonnata aux truffes de Carpentras, braisées au consommé de légumes, huile d'argan, een schotel die mij bijna de tranen in de orgen bracht van ontroering…bovenaards lekker. De kaart is in het Frans (en de chef ook, vandaar) maar het personeel is zeer behulpzaam bij vragen.

    In het weekend is dit restaurant toe en wie niet tijdens de werkuren kan gaan (of geen bereidwillige klant of leverancier vindt ;-)) kan vrijdagavond gaan, de enige avond dat ze open zijn; reserveren moet je dan echter wel wat weken op voorhand. Naar het schijnt is de Fransman David Martin hier na een indrukwekkende culinaire carrière terecht gekomen omdat hij verliefd werd op de dochter des huizes. Altijd al geweten at Cupido en Bacchus vriendjes zijn...