antica marina

  • Antica Marina, Catania, Revisited - Sicilië, januari 2011

    Pin it!

    Ik moet in alle eerlijkheid bekennen dat we deze scenes niet gezien hebben, wij wandelden 's avonds door de buurt toen die zich aan het opmaken was voor het feest van de heilige Agatha, de patrones van Catania, dat begin februari plaatsvind. Wij waren echter vooral geïnteresseerd in het Antica Marina restaurant dat in deze buurt ligt en dat wij vorige keer pas na uren wachten (geen reservatie toen) konden betreden. Deze keer waren we vastbesloten niet tevreden te zijn met de restjes en we arriveerden vol verwachting en mooi op tijd. 

    Net zoals in La Grotta wordt je onmiddellijk door de baas meegetroond om de vis te kiezen en wij pikten er naast wat klein grut een uit de kluiten gewassen pijlinktvis en zeebrasem uit. Terwijl de ploeg van chef Giovanni Leonardi aan de slag ging arriveerde het eerste bord carpaccio van vis aan tafel, vergezeld van de eerste fles, een Contea di Sclafani M.Classico Brut schuimwijn van Tasca d'Almerita, een goed gestructureerde, lekkere schuimwijn. Een carpaccio als deze is alleen lekker als de gebruikte vis bij wijze van spreken recht uit de zee komt maar het restaurant ligt pal naast één van de bogen van de Marina, waarop de vismarkt plaats vind, en in de zomer biedt het terras slechts één nadeel: je zit er met de voeten letterlijk in de geuren en kleuren van de vismarkt en neemt er de aroma's van mee naar huis. Ons sloeg deze kleine introductie al met verstomming, eigenlijk is het ongelooflijk hoe lekker dit was en hoe simpel.

    DSC02333.JPG

    Antica Marina heeft geen spijskaart maar de formule is heel eenvoudig. Antipasti va bene ? Pasta va bene ? Vis gekozen ? Aan de slag dan. Een wijnkaart is er al evenmin en ook hier moet je even discussiëren maar ons had men alvast goed ingeschat. Na één fles van een aardige Val Cerasa Etna Bianco 2008, een 100% carricante van Alice Bonaccorsi, **(*), die droog en strak en toch ook mooi fruitig was, had de man al door wat voor vlees hij in de kuip had, en werd de wijn vervangen door de NOIR 2008 van hetzelfde huis, de beste witte wijn die ik dit weekend dronk. Alice Bonaccorsi is de dochter van Dr Vincenzo Bonaccorsi die op een klein landgoed wat wijn voor de familiekring maakte (heel wat Sicilianen doen dit, vaak half-legaal in palmenti zoals die van Benanti die je in vorige blogs zag). Zij en haar man Rosario Pappalardo besloten in 1996 om van papa's hobby hun beroep te maken en ze deden beroep op Salvo Foti, dé Etna-specialist, om hun te helpen. Ik vond de ValCerasa Bianco leuk, vooral bij de antipasti, maar de Noir blies ons uit onze sokken. Deze troebele witte (vandaar de naam) deed qua neus sterk denken aan sommige vins naturels uit Frankrijk of Vini Veri uit Italië. In de mond was hij ongelooflijk lang, zeer breed ook, met heel veel karakter. Hij paste perfect bij de fijne maar uitgesproken smaken van de pasta's en de hoofdschotel en kreeg van mij ****, een score die ik zelden geef.

    DSC02342.JPG

    Na de carpaccio kwam er een batterij schoteltjes met antipasti tevoorschijn, het ene al lekkerder en origineler dan het andere, een waarlijk eetfestijn waarbij elk hapje tot kreetjes van verrukking leidde. De (zeer snelle) bediening had ons in het begin wat aarzelend gevraagd of we voor de full monty gingen. Nu kan ik u verzekeren, als je dit elke dag tweemaal doet in Sicilië, kan je het woordje honger al snel definitief uit je woordenboek schrappen, maar ondermeer schrijver dezes had al eens iets gehoord over de primi van de Antica Marina en was dus niet van zijn stuk te brengen. Pasta ! En daar kwamen na elkaar een bordje Pasta Alla Trapanesi met visbroed (zie de foto), één van de beste pasta's die ik ooit at, en een bordje pasta alle mandorle i gamberi, idem!  

    DSC02343.JPG

    Wij werden ondertussen dikker en dikker en vrolijker en vrolijker terwijl operazangers aria's ten beste gaven in het restaurant en de sfeer werd behoorlijk luidruchtig tot het hoofdmaal ons weer tot verstomming sloeg: de pijlinktvis was gearriveerd. Op zijn eentje was hij voldoende reden om terug het internet af te schooien op zoek naar goedkope tickets naar Catania...

    DSC02345.JPG

    Aan dessert waren wij al lang niet meer toe, maar een fluks aangevoerde sorbetto con fragoline schiep net genoeg plaats voor een gemeenschappellijk schoteltje dolci, aangevraagd door de gourmets onder ons, onder luid geweeklaag van de dames (die er echter wel van genoten hebben, met hele kleine maar hele snelle hapjes...). Wij wandelden naar huis door de nacht die zwanger was van de voorbereidingen voor het grote volksfeest en zagen later vanuit onze kamer de flitsen van het vuurwerk. Of het nu de ouderdom was of de keuken die ons onderuit haalde, of het vooruitzicht vroeg te moeten opstaan, dat laat ik in het midden, maar wij dronken nog een old fashioned in de hotelbar en doken onder de lakens.

    Eén enkele opmerking nog: wij betaalden 490 euro voor het eten met 7 personen, naar Belgische normen een habbekrats, maar voor de jonge budgetreiziger wat meer dan in vele andere Siciliaanse restaurants, en eigenlijk weet je niet echt op voorhand hoeveel je gaat betalen. Laat dat u echter niet weerhouden, je kan op vele andere plaatsen super goedkoop eten, en de Antica Marina is een belevenis die je je niet mag onthouden. Reserveren is echter wel een noodzaak, ook voor de lunch. Dit is hun website.