antipasti

  • Antica Marina, Catania, Revisited - Sicilië, januari 2011

    Pin it!

    Ik moet in alle eerlijkheid bekennen dat we deze scenes niet gezien hebben, wij wandelden 's avonds door de buurt toen die zich aan het opmaken was voor het feest van de heilige Agatha, de patrones van Catania, dat begin februari plaatsvind. Wij waren echter vooral geïnteresseerd in het Antica Marina restaurant dat in deze buurt ligt en dat wij vorige keer pas na uren wachten (geen reservatie toen) konden betreden. Deze keer waren we vastbesloten niet tevreden te zijn met de restjes en we arriveerden vol verwachting en mooi op tijd. 

    Net zoals in La Grotta wordt je onmiddellijk door de baas meegetroond om de vis te kiezen en wij pikten er naast wat klein grut een uit de kluiten gewassen pijlinktvis en zeebrasem uit. Terwijl de ploeg van chef Giovanni Leonardi aan de slag ging arriveerde het eerste bord carpaccio van vis aan tafel, vergezeld van de eerste fles, een Contea di Sclafani M.Classico Brut schuimwijn van Tasca d'Almerita, een goed gestructureerde, lekkere schuimwijn. Een carpaccio als deze is alleen lekker als de gebruikte vis bij wijze van spreken recht uit de zee komt maar het restaurant ligt pal naast één van de bogen van de Marina, waarop de vismarkt plaats vind, en in de zomer biedt het terras slechts één nadeel: je zit er met de voeten letterlijk in de geuren en kleuren van de vismarkt en neemt er de aroma's van mee naar huis. Ons sloeg deze kleine introductie al met verstomming, eigenlijk is het ongelooflijk hoe lekker dit was en hoe simpel.

    DSC02333.JPG

    Antica Marina heeft geen spijskaart maar de formule is heel eenvoudig. Antipasti va bene ? Pasta va bene ? Vis gekozen ? Aan de slag dan. Een wijnkaart is er al evenmin en ook hier moet je even discussiëren maar ons had men alvast goed ingeschat. Na één fles van een aardige Val Cerasa Etna Bianco 2008, een 100% carricante van Alice Bonaccorsi, **(*), die droog en strak en toch ook mooi fruitig was, had de man al door wat voor vlees hij in de kuip had, en werd de wijn vervangen door de NOIR 2008 van hetzelfde huis, de beste witte wijn die ik dit weekend dronk. Alice Bonaccorsi is de dochter van Dr Vincenzo Bonaccorsi die op een klein landgoed wat wijn voor de familiekring maakte (heel wat Sicilianen doen dit, vaak half-legaal in palmenti zoals die van Benanti die je in vorige blogs zag). Zij en haar man Rosario Pappalardo besloten in 1996 om van papa's hobby hun beroep te maken en ze deden beroep op Salvo Foti, dé Etna-specialist, om hun te helpen. Ik vond de ValCerasa Bianco leuk, vooral bij de antipasti, maar de Noir blies ons uit onze sokken. Deze troebele witte (vandaar de naam) deed qua neus sterk denken aan sommige vins naturels uit Frankrijk of Vini Veri uit Italië. In de mond was hij ongelooflijk lang, zeer breed ook, met heel veel karakter. Hij paste perfect bij de fijne maar uitgesproken smaken van de pasta's en de hoofdschotel en kreeg van mij ****, een score die ik zelden geef.

    DSC02342.JPG

    Na de carpaccio kwam er een batterij schoteltjes met antipasti tevoorschijn, het ene al lekkerder en origineler dan het andere, een waarlijk eetfestijn waarbij elk hapje tot kreetjes van verrukking leidde. De (zeer snelle) bediening had ons in het begin wat aarzelend gevraagd of we voor de full monty gingen. Nu kan ik u verzekeren, als je dit elke dag tweemaal doet in Sicilië, kan je het woordje honger al snel definitief uit je woordenboek schrappen, maar ondermeer schrijver dezes had al eens iets gehoord over de primi van de Antica Marina en was dus niet van zijn stuk te brengen. Pasta ! En daar kwamen na elkaar een bordje Pasta Alla Trapanesi met visbroed (zie de foto), één van de beste pasta's die ik ooit at, en een bordje pasta alle mandorle i gamberi, idem!  

    DSC02343.JPG

    Wij werden ondertussen dikker en dikker en vrolijker en vrolijker terwijl operazangers aria's ten beste gaven in het restaurant en de sfeer werd behoorlijk luidruchtig tot het hoofdmaal ons weer tot verstomming sloeg: de pijlinktvis was gearriveerd. Op zijn eentje was hij voldoende reden om terug het internet af te schooien op zoek naar goedkope tickets naar Catania...

    DSC02345.JPG

    Aan dessert waren wij al lang niet meer toe, maar een fluks aangevoerde sorbetto con fragoline schiep net genoeg plaats voor een gemeenschappellijk schoteltje dolci, aangevraagd door de gourmets onder ons, onder luid geweeklaag van de dames (die er echter wel van genoten hebben, met hele kleine maar hele snelle hapjes...). Wij wandelden naar huis door de nacht die zwanger was van de voorbereidingen voor het grote volksfeest en zagen later vanuit onze kamer de flitsen van het vuurwerk. Of het nu de ouderdom was of de keuken die ons onderuit haalde, of het vooruitzicht vroeg te moeten opstaan, dat laat ik in het midden, maar wij dronken nog een old fashioned in de hotelbar en doken onder de lakens.

    Eén enkele opmerking nog: wij betaalden 490 euro voor het eten met 7 personen, naar Belgische normen een habbekrats, maar voor de jonge budgetreiziger wat meer dan in vele andere Siciliaanse restaurants, en eigenlijk weet je niet echt op voorhand hoeveel je gaat betalen. Laat dat u echter niet weerhouden, je kan op vele andere plaatsen super goedkoop eten, en de Antica Marina is een belevenis die je je niet mag onthouden. Reserveren is echter wel een noodzaak, ook voor de lunch. Dit is hun website.     

  • 13 gangen, amaro alpino, landwijn en liters water: Bar Noemi in Gallodoro. - Sicilië, januari 2011

    Pin it!

    Er zijn betere manieren om een weekendje Sicilië te beginnen dan in de moeder aller stortbuien. Er zijn echter ook slechtere manieren om een weekendje Sicilië te beginnen dan in de erg mooie hotelbar van het Excelsior in Catania met een glaasje Maximum Brut van Ferrari, één van de beste schuimwijnen van Italië. Mooi aroma van toast en hazelnoot, in de mond mooi droog maar ook met structuur en een mooi volume, kortom een lekkere en goed gemaakte schuimwijn, ** waard en de eerste van vele goede flessen (het enige slechte glas van het hele weekend Sicilië was ook het laatste, op de luchthaven vlak voor het vertrek naar Rome).  

     

    excelsior-grand-hotel-catania-bar.jpg

    Versterkt door dit glaasje bubbles vertrokken wij met onze gehuurde Fiat naar ons eerste restaurant, Noemi in het bergdorp Gallodoro, vlakbij Taormina en ondermeer bekend voor zijn prachtige uitzicht vanuit de eetzaal, waarvan wij helaas alleen mist, wolken, water en af en toe een stukje berg te zien kregen. Wij concentreerden ons dan maar op wat ons bord terecht kwam en dat was behoorlijk lekker en veel.

    Achtereenvolgens verschenen de volgende antipasti op ons bord: lardo & piadini (in grotten gerijpt rugvet van een varken dat wordt gemengd met zout; piadini is een heel dun brood, een beetje zoals een wrap, maar hier dan zonder vulling), brokken heerlijk verse en smaakvolle ricotto con miele (een ricotta overgoten met honing), een bord funghi (in al zijn eenvoud superbe), tuma fritti (een soort vingers van gefrituurde geitenkaas), cime di rape con salsiccio (huisgemaakte venkelworstjes op een bedje van raapstelen, een heel aards gerecht dat sterk naar drop en anijs maakte), ceci con maiolino (kikkererwten met kleine reepjes speenvarken, om duimen en vingeren af te lekken), polpetti con polenta (gehaktballetjes met polenta), sgombro (makreel) en een schoteltje salami, kaas, prosciutto en olijven. Waarna het tijd werd voor het betere werk...Fettuccine ai Funghi en Pasta alla Nonna als primi en een gigantisch bord arrosto als hoofdgerecht (met ondermeer fantastische kleine andouillettekes, geen idee hoe dat in het Italiaans heet). Dit alles werd begeleid door grote kruiken landwijn, een blend van nerello mascalese en nero d'avola, aanmoedigende adviezen van de chef, en afgesloten met een zeer lekker sorbetje van mandarijn, een ristretto en een limoncello, grappa of amaro naar keuze (de laatste een Amaro Alpino, zeer bitter maar erg lekker). Wij betaalden voor deze culinaire lawine 230 euro voor 7 personen...

    sicilië,gallodoro,taormina,italiaanse keuken,antipasti

    DSC02228.JPG

    Na de maaltijd reden we terug naar Catania en het hotel en skipten Taormina omdat zowel bergweg, autostrade als stadsstraat ondertussen waren veranderd in redelijk woeste bergriviertjes, maar het drastisch toegenomen gewicht van ons autootje hielp onze baanvastheid sterk vooruit ;-) We kregen een uurtje extra om te verteren voor we vertrokken naar ons volgende culinaire avontuur.

  • Piccolo Napoli: Sicilië 2010

    Pin it!

    Zoals U vorig jaar wel hebt gemerkt, waren we zwaar onder de indruk van onze eerste kennismaking met Sicilië, en er werden toen dan ook al snel plannen gemaakt om de andere kant van het eiland eens te bezoeken, en met name Palermo, de hoofdstad, waarover wij de meest uiteenlopende dingen hadden gehoord. 

    Omdat we werkelijk afschuwelijk vroeg vertrokken waren (er zijn geen rechtstreekse vluchten in de winter), vonden wij dat we alvorens een stap uit het hotel konden zetten we een aperitiefje verdienden. Zoals dat hoort in Palermo, gebeurde dit op het dakterras, kunstig overdekt door een soort plastieken tent, genoeg om hier de winter door te komen (probeer dat maar eens in te denken in Brussel). Ons hotel lag trouwens erg goed, in het oude, Arabische stuk van Palermo, de Kalsa wijk, was modern en comfortabel, heel geschikt om alles te voet te doen en heel betaalbaar. Een glas van een alleraardigste Rosa d'Avola van Lanzara later, waren wij genoeg versterkt om op zoek te gaan naar ons eerste restaurant.

    Rosa d'Avola, Spumante, Lanzara: Lanzara is een jong wijnbedrijf (2005) dat werd opgericht door een uit Silicon Valley teruggekeerde Siciliaanse prof die heimwee had en zijn droom wou najagen door een boerderij te kopen, wijngaarden aan te planten en een jonge oenoloog aan te nemen, Alessandro Giarraputo. Deze schuimwijn met rosso antico kleur was aardig en verfrissend en een goede aperitiefwijn die ook wel een wat steviger aperitiefhapje aan kan dankzij zijn 100% nero d'avola. *(*)

    DSC01337

    Piccolo Napoli (Piazzetta Mulino, a Vento, géén website) is een klein restaurant zonder veel poeha, in een wat arme en slonzige buurt, maar heeft ons allemaal gecharmeerd en betoverd, heel sterk in de lijn van ons bezoek aan Antica Marina in Catania, vorig jaar. Onmiddellijk als je binnenkomt, en dat doe je beter vroeg, rond 1 uur, wanneer het opent, zie je een uitstalling van de vissen die de eigenaar die morgen kocht en van de antipasti die die voormiddag werden klaargemaakt. Voor zover ik weet heeft het restaurant géén kaart, wel een goede wijnkaart, en de sympathieke baas komt aan tafel wat dingen voorstellen. Gewoon jaknikken volstaat... Wij aten, genoten, en leerden !

    De antipasti van de dag bestonden uit een bordje olijven waarvan ik niet wist dat die dingen zo lekker konden zijn en een bordje pannelle, gefrituurde kikkererwtenbeignet's, simpel maar verschrikkelijk lekker en een lokale specialiteit met Noord-Afrikaanse roots. De nabijheid van Afrika merk je trouwens heel vaak in de Siciliaanse keuken. We lieten ons ook een fles wijn aanraden, een witte Piano Maltese van Rapitala, een wat commerciële allemansvriend...aan 10,5 euro de fles...op restaurant...op sommige plaatsen betaal je dit voor een gas schuimwijn...

    DSC01326
     Pannelle

    Als primi piatti worden hier pasta's gegeten, héérlijke pasta's, en hier was dat een klassieke pasta alla sarde. Nu maak ik dat thuis ook wel eens, maar hier waren de sardienen vers, de pasta zelf gemaakt, het broodkruim (dat de kaas vervangt, zo hoort het bij pasta met vis) van topkwaliteit, en dat maakte van dit eigenlijk heel simpele gerecht een topper. De wijn werd vervangen door een Damarino 2008 van Donnafugata, een instapwijn van dat huis en een blend van cataratto, grillo, chardonnay en viognier.

    DSC01329

     

     

    Die pasta was goed, héél goed zelfs, maar de volgende schotel sloeg me helemaal onderuit: simpel, scorfano of rouget in wat de baas krankzinnig water noemde (agua pazza), cq een mengeling van olijfolie, look, kappertjes, tomaatjes en wat makreel (denk ik). Om te huilen zo goed, waarom, o waarom, vind ik dit niet in België, dacht ik, en toen deponeerde hij een portie neonati op onze tafel...dus het ligt ook wel een beetje aan de beschikbaarheid van de ingrediënten. Neonati zijn pas uit het ei gekomen, nog half doorzichtige visjes die samen worden gemengd tot een soort kleverige massa en dan gefrituurd in een bol. Je krijgt een hele intense vissmaak maar met een heel aparte structuur, en het is ook wel grappig wanneer je bedenk dat al die zwarte puntjes eigenlijk oogjes zijn. Simpel, maar succulent.  

    DSC01330

    Ondertussen zat de zaak eivol, stonden er mensen aan te schuiven (op een donderdagmiddag...) en was ook de broer van de eigenaar opgedoken om een handje bij te steken. Tussen al dat gestress vond die toch nog de tijd om af en toe met ons te praten en vroeg hij ons hoe we bij hem terecht waren gekomen. Johan, organisator, beste vriend en gedurende die vier dagen één van de Goden, vertelde hem over het boek van Mary Taylor Simeti, On Persephone's Island, waaruit hij heel wat inspiratie boekte voor het plannen van deze reis, en die het restaurant vermeld. Ah ja, zei de patron, die kennen we, die komt hier vaak, het zijn vrienden...en tot onze stomme verbazing bracht hij ons een telefoontoestel met aan de lijn niemand anders dan de schrijfster zelve. Ze vertelde ondermeer dat we nog goed gingen eten in Palermo, maar niet meer zo goed als hier...en dat klopte eigenlijk wel.

    Omdat we hier van de ene verbazing in de andere vielen konden we ook het dessert niet aan ons voorbij laten gaan. Dat bestond uit schijven sinaasappel ingestreken met maraschino-suiker en een stuk taart dat mij (alweer) de tranen in de ogen deed krijgen. Ter ere van Mary Taylor hebben we nog een fles van haar zoete Zibibbo opgedronken, van de Falconeria Bosco, het domein van haar man. Wij betaalden 325 euro voor zeven personen, cq voor vier flessen goeie wijn en een viergangenmenu met koffie. Dit wordt een leuk weekend...

    DSC01335

    Wij dronken:

    Piano Maltese, Tenuta Rapitalà, 2008:  een blend van grillo, cataratto en "internationale druivensoorten", chardonnay, vermoedden wij, aan een onnozele 10,5 euro. Dit wijngoed is zeer groot en onlangs kocht het concern GVI zich hier in. Citrus en sinaas in de neus, in de mond fruitig en droog, goed gemaakt in een wel erg commerciële stijl. *(*)

    Damarino, Donnafugata, 2008: wij zijn nieuwsgierige jongens die de vorige wijn wat te makkelijk vonden en pikten er op de wijnkaart deze wijn uit omdat we de repuatie van Donnafugata nog kenden van vorige reis. Een blend van cataratto, ansonica, chardonnay en viognier, en een instapcuvée. Wij hielden van de naast elkaar liggende fruitige en florale tonen in neus en mond en vonden hem net iets beter, iets origineler. ** dus, en de prijs was dezelfde.

    Zibibbo, Bosco Falconeria, 2007: dit is het domein van Mary Taylor en dus alle sympathie voor deze vino de meditazione, heel fris en uitgepuurd, wat Sauternes achtig, maar helaas ook met een storend vleugje lijm. Hij had ** kunnen zijn...