awenne

  • Koken met klompen: de Auberge du Sabotier

    Pin it!

    Diep in de Ardennen ligt een huisje waar ik graag vertoef...en liefst in het gezelschap van sympathieke lui die graag met mij de salon induiken om de Rochefort 10 populatie uit te dunnen ! Het was de tweede maal dat ik in de Auberge du Sabotier verbleef en ik weet nu weer waarom ik er de vorige keer zo'n heimwee naar had. Het is zelden om zo'n mooie combinatie te vinden van topgastronomie en gemoedelijke gezelligheid, van toerist zijn en toch ook het gevoel hebben om een beetje thuis te komen. Voor een groot deel is dat het gebouw dat prachtig ingericht is met grote haardvuren en met allerlei memorabilia volgeplakte muren, maar nog meer is dat het gevoel dat je binnentreedt in iemands eigen wereld waar elk voorwerp ook een betekenis heeft, ver van alle commercie, ver van alle fake Flamant toestanden en vooral ver van de wereld van gastronomische huichelarij die Vlaanderen soms lijkt te overspoelen.

    sabotier

                                                                                                                                 

    Luc Dewalque is de verpersoonlijkheid van de gastvrijheid (en zo goed als perfect tweetalig) en verstaat de kunst om iedere gast de indruk te geven dat hij zijn allerpersoonlijkste aandacht krijgt en tegelijk bijna mystiek afwezig te zijn als je hem niet nodig hebt. Dat is zeldzaam en omdat dat bijna een full time job is verdween hij al een aantal jaren geleden uit de keuken om Olivier Accinindus de vrije hand te geven. Olivier is een terroir-king en werd nog onlangs verkozen tot Beste Ambachtelijke Kok van België. Luc is ook Maître-Sommelier, in de jaren 90 één van de beste van België, en beschikt over en wijnkelder die aan het waanzinnige grenst (een deel van zijn voorraad ligt onder de dorpskerk). Combineer nu maar eens die drie dingen: een gastronomische terroirkeuken, perfecte gastvrijheid en intimiteit én een schitterende kelder, je zou voor minder in je wagen springen. En voor ik het vergeet, het huis geeft je dan ook nog eens stafkaarten mee om alle overbodige vet er terug af te wandelen in de schitterende omgeving.  

    Het begon met drie heerlijke hapjes in het salon, waarvan ik mij een ongelooflijk lekker mini-quichke en een superbe soepje herinner. Daarna kwam een zeer origineel en lekker gerecht met een oesterschelp op een torentje kalfstartaar, gevuld met een ravioli van oester met wat details die mijn culinair frans te boven gingen maar die mij sprakeloos lieten. Een combinatie van gemarineerde en gekarameliseerde paling en foie gras werd begeleid door een kervelsausje dat enkelen onder ons even melancholisch deed worden (er waren nogal wat herinneringen aan mama's kervelsoep). Deze schotels werden subliem begeleid door een Cheverny 2006 van Benoit Daridon *(*), complex genoeg om weerwerk te bieden en zelfs iets toe te voegen, dankzij zijn blend (sauvignon, chardonnay), zijn mineraliteit en een beetje eik.  

    luc        Luc Dewalque

                          olivier     Olivier Accindinus      

                                                                                                                                    

    Het werd nog indrukwekkender...een kalfszwezerik is maar een kalfszwezerik, maar als hij van topkwaliteit is en begeleid wordt door boontjes met truffelvinaigrette, beenmergbolletjes en parmezaanijs dan springen al mijn smaakpapillen een halve meter omhoog. Tot groot jolijt van de aanwezige heren bleken sommige dames vies van zaken als oesters of beenmerg of zwezerik zodat wij schoteltjewissel konden doen (zij minder, wij méér caloriën, en beiden gelukkig? Mars en Venus zeker ?). Een subliem (ik zit bijna door mijn superlatieven) stukje duif werd begeleid door groentebereidingen die Frank Fol zouden doen blozen en ook deze keer (eikes ! ik lust geen duif !) viel ik dubbel in de prijzen. Drie kaashapjes brachten mij vervolgens de tranen in de ogen. De begeleiding werd hier verzorgd door de Caractère 2005, een Côtes de Bourg en de topcuvée van het Chateau de la Grave. Hij was kruidig, fruitig met een zweem wierook en erg expressief, wat hem de perfecte gesprekspartner voor die duif maakte. Ik was ondertussen zo euforisch dat ik vergat de dessertwijn te noteren. Mea Culpa, ik zal nog eens moeten teruggaan ;-)

    Super-dessertjes sloten de maaltijd af, een sloot Rochefort 10's sloot de avond af. Alhoewel Luc ook een hele mooie kaart met soms stokoude digestieven heeft, met ondermeer een verzameling Madeira om u tegen te zeggen, laat ik mij hier elke keer weer verleiden door de bieren...laat iemand anders daar maar eens over bloggen. Het was een tijdje geleden dat ik nog zo'n lekker-gezellige avond had (zie hier). O ja, de officiele naam van het restaurant is Les 7 Fontaines. De Auberge ligt in Awenne, vlakbij Saint-Hubert.