barolo

  • CSP goes Stappato III

    Pin it!

    Nu het verplichte zonder pretentie stuk achter ons lag leek het enthousiasme bij de inrichters te stijgen: de koning der druiven betrad het toneel ! Nebbiolo, de naam zou komen van de herfstnevels die hangen op de hoger gelegen wijngaarden waar hij het best aardt, en is de druif waarmee één van 's werelds topwijnen wordt gemaakt, de Barolo. De druif heeft een dikke schil en dus veel tannines en jong is hij vaak zo goed als ondrinkbaar, maar wanneer een goed gemaakte Barolo drinkklaar is is het een unieke wijn, zeer zinnelijk en van een buitenaardse schoonheid, maar helaas ook meestal met buitenaardse prijzen, zodat u, beste lezer, en ik, arme schrijver, het vooral van horen zeggen gaan moeten hebben...

    Het CSP gezelschap had echter besloten om Stappato uit te dagen en een paar nebbiolo's bij elkaar te krijgen die nog min of meer betaalbaar zijn en omdat de penningmeester er deze avond niet bij was en de kas goed gevuld, mocht er zelfs een redelijk duur exemplaar bij zijn (een dure fles wijn of een goedkope Barolo, het ligt in dit geval dicht bij elkaar). We begonnen echter met drie Langhe's, een vuilbak-appellatie waaarin zowat alle nebbiolo terechtkomt die om de één of de andere reden buiten de Barolo of Barbaresco regels valt. Of zo klinkt het toch...in feite zitten tussen die Langhe's heel vaak uitstekende wijnen die nog wél betaalbaar zijn, en de drie scoorden meer dan behoorlijk deze avond.

    We startten met een Einaudi, Langhe DOC, 2009,pas gebotteld en dus nog zeer piep, en eigenlijk een gedeklasseerde barbaresco om de idiote reden dat Einaudi geen postbus in de geklasseerde zone had. Hij wordt gemaakt met de druiven van jonge stokken en kreeg 12 maanden vatrijping. CSP houdt van dit soort wijnen, ze zijn wat ondergewaardeerd en zijn dan ook vaak én lekker én betaalbaar. In de neus kregen we onmiddellijk fruit (aardbeien), maar ook iets dat wat aan geuze deed denken. Onze twijfel werd echter weggeblazen door de mond: mooie complexiteit, veel diepgang, lekker vlezig, mooie tannines, breed en heel lang. Een zeer genereuze, héél mooie wijn, die met zijn 18,33 euro, absoluut zijn geld waard was. ***, en niet geschikt om a/20 jaar te laten liggen, b/ermee te stoefen tegenover uw onwetende maar rijke vriendjes en collega's, en dus bij uitstek een CSP wijn !

    nebbiolo.jpgEen jaartje ouder was de Nebbiolo, Langhe DOC, Roberto Voerzio, 2008, die één jaar op botti verbleef. Roberto maakte hem vroeger ook op barrique, maar kwam daarvan terug. Ik heb persoonlijk ook een voorkeur voor de smaken die die grote oude vaten (botti in Italië, holzfass in Duitsland...) meegeven. Deze fles vertoonde een heel intense, klassieke neus en was in de mond zeer complex, heel zacht en beschaafd, heel goed gestructureerd, met prachtige bittere toetsjes. *** en twijfelend over ***(*), en met 29,76 euro al wat duurder maar wel nog zijn geld waard !

    Waarom Voerzio met deze nebbiolo een Langhe maakte en geen Barolo, zijn we vergeten te vragen, maar voor de volgende fles, de Nebbiolo, Langhe DOC, Mascarello, 2008, zou het gaan om druiven waarvan Mauro Mascarello de druiven net niet goed genoeg vond voor zijn top-barolo (het was eigenlijk interessant geweest om ze naast elkaar te zetten). De neus was fluweelzacht en elegant, met aardbei en een mooie mineraliteit, heel complex en interessant. Ook de mond was zacht en heel complex en interessant, hele mooie afdronk met drop, een intrigerende wijn die in het glas sterk veranderde.  Ik proefde een tijdje ervoor de echte Monprivato, één van de betere Barolo's, aan 75 euro de fles, maar deze kreeg van ons toch ook ****, en kostte 28,65 euro. Is de Monprivato drie keer zo lekker ? Hij is perfecter misschien, en unieker, en als geld voor u geen probleem is, laat u dan vooal gaan...maar ik vond deze Langhe zéér de moeite.

    De nebiolo zou echter pas echt op zijn tenen staan in Barolo en Barbaresco, en alhoewel het prijsgewijs voor ons op het randje was, mochten ze toch niet ontbreken. De eerste fles was de Terlo, Barolo DOCG, Einaudi, 2005, afkomstig van een 3,2ha grote wijngaard waarvan de oudste stokken dateren uit 1962. Hij rijpte 30 maanden op barriques en botti, met zowel Sloveense als Franse eik (er worden zo verschillende wijnen gemaakt die nadien worden geassembleerd). In de neus bloemen, gestoofd fruit, pruimen, mooi zuiver. In de mond stévige tannines, maar ook rijp en rijk, en intens fruitig. Ik hield deze fles een paar dagen bij en hij werd stoffiger, met meer chemische toetsen, en vooral uitdrogender. Persoonlijk denk ik daarom dat het geen echt mooie bewaarwijn is. 42,81 euro, en ***. U betaalt 22 euro voor de wijn, en 20 voor de naam Barolo...maar 30 maanden vatrijping kost ook geld, natuurlijk.

    De DOCG Barbaresco ligt in wijngaarden die droger en warmer zijn dan die van Barolo, wat meer naar het oosten, maar in dezelfde heuvelketen. Hij kan jonger gedronken worden maar heeft vaak eveneens véél tannines en moet liefst toch ook een vier, vijf jaar kelder gekend hebben. Sommige wijnmakers maken zowel Barolo als Barbaresco, anderen hebben zich gespecialieerd. Piero Busso is zo iemand en wij dronken zijn Mondino, Barbaresco, Piero Busso, 2007, die 18 maande rijpte op grote botti. Deze vlezige wijn had een mooie bittere toets, met iets van zwarte chocola, en met mooie tannines, heel mooi fris en met mooie zuurtjes en een lange afdronk. Dit moet een hele mooie maaltijdwijn zijn, en met 30,67 euro nog fatsoenlijk geprijsd voor een aparte gelegenheid. Vertel als u hem serveert over de zwijgzame Piero (zie vorige blog), het maakt het verhaal nog leuker. ***(*)  

    Na afloop gaven wij allen volmondig toe dat er in de Piemonte zeer schone wijnen gemaakt worden. Wij vonden echter ook in blok dat veel wijnen te duur waren en dat je je echt moet concentreren en goed zoeken om qua prijs/kwaliteit niet te erg te verdwalen. Maar we hadden een zeer leuke, leerzame avond en ik ben geschrokken van de kwaliteit die Stappato in huis heeft, en de gedrevenheid waarmee ze zoeken naar nog betere flessen. Omdat ze zich ondertussen ook een klienteel hebben uitgebouwd voor al dat dure lekkers van grote namen kunnen wij ervan profiteren om van diezelfde halfgoden de kleinen wijnen te kopen, meestal met evenveel serieux en enthousiasme gemaakt als de grote. Een paar weken later kwam er nog wel een terechte opmerking van één van de leden die mij recht in het hart raakte. Als wij zo overtuigd zijn van het eigen gelijk (hoe pretentieloos !), hoe komt het dan dat er zoveel wijncommanderijen zijn, en maar zo weinig CSP's ?

     

     

  • No Berlusconi, no Barriques !

    Pin it!

    In deze moeilijke politieke tijden wil ik U deze mooie anekdote niet onthouden. Gigi Marchisio is een boekhandelaar in Alba, in de Piemonte, die op een mooie ochtend zijn rolluiken omhoog haalde en prompt twee politievoertuigen voor zijn deur zag staan. Zes carabinieri bestormden de winkel, arresteerden Gigi en namen een fles Barolo, de 1999 van Bartolo Mascarello, uit de etalage in beslag. Omdat het etiket een anti-Berlusconi slogan droeg, werd hij onmiddellijk in beschuldiging gesteld van ongeoorloofde verkiezingsreclame. Later op de dag werd hij vrijgelaten, met fles en al, maar hij moest beloven ze niet meer in het openbaar te vertonen en de aanklacht bleef behouden.

    berlusconi

    Een storm van verontwaardiging brak los. Een dag later stond het bericht in (bijna) alle kranten (mét een afbeelding van het gewraakte etiket) en van alle kanten werd Gigi gecontacteerd door advokaten die hem gratis wilden verdedigen. De rechter zou uiteindelijk de aanklacht ongegrond verklaren, maar tegen dan was het domein al uitverkocht. Verzamelaars wierpen zich op de voorraad en vandaag zijn ze dure verzamelobjecten.

    Bartolo Mascarello overleed in 2005. Hij was één van de meest traditionele wijnmakers van de Barolo, radicaal gekant tegen alle vernieuwingen als korte schilweking of het gebruik van nieuwe eik, en een grote tegenstander van de rechtse politiek van Berlusconi. Zijn dochter Teresa heeft het domein overgenomen en grote vernieuwingen doorgevoerd: een telefoon en een nieuwe tafel...

    Ik heb nog niet het genoegen gehad om één van zijn wijnen te proeven, maar ik vond het verhaal te mooi om er over te zwijgen.

    Bron: WeinGourmet 4/2008.