biscari

  • Palazzo Biscari, Catania: rococco, nero d'avola en snoep - Sicilië, januari 2011

    Pin it!

    Na afloop van ons Benanti bezoek spoedden wij ons met enige vertraging naar het gereserveerde restaurant om er voor een gesloten deur te staan. Januari is toeristisch niet echt een topmaand voor Sicilië en veel restaurants blijven dan toe om de hele zomer 100% open te zijn. Maar J zou J niet zijn als hij niet nog steeds een fantastische neus zou hebben voor leuke plaatsen en die vond hij dan ook in de stallen van het paleis dat we zouden bezoeken. De dames hadden na de culinaire krachtpatserij van gisteren nog niet echt honger en lieten ons in de steek voor de zoetigheden van I Dolci di Nonna Vincenza op de Piazza San Placido, waar deze straat op uit komt, één van de mooiste snoepwinkels die ze ooit gezien hadden, en voor de winkels in de omgeving.

    Ondertussen leidde J.'s instinct ons regelrecht naar de Fiaschetteria Biscari, winebar en restaurant in de voormalige stallen van het Palazzo Biscari dat we later die dag zouden bezoeken. Door de ligging had ik een beetje schrik en het woordje tourist trap sloop al rond in mijn notities, maar haast onmiddellijk werd ik gerustgesteld: in de wijnkast stond een mooie collectie van Benanti, en na vijf minuten kwam de patron laten zien wat voor vis hij die dag kon serveren.

    DSC02285.JPG

    Wij gingen die middag echter voor kaas en wijn en vooral omdat we, opmerkzaam als we zijn, in de wijnkast de twee nero d'avola's van Benanti hadden zien staan.  Over dat bordje kan ik kort maar uitbundig zijn: een in nero d'avola gerijpte kaas, geweldig lekkere lardo (mijn god, ik eet hier puur varkensvet...) en een geitenkaas met honing die zo vers is dat je de beesten nog hoort mekkeren...Daarbij dronken we, toastend op de gezondheid van Lisa Sapienza,  de Il Drappo, Benanti, 2003, een op nieuwe eik gerijpte 100% nero d'avola uit wijngaarden in Val di Noto, op een ondergrond van klei en kalk. Nu ben ik niet zo'n grote nero d'avola fan, ik vind ze erg vaak lomp en te zoet, maar dit exemplaar bracht me weer terug naar waarom de druif eigenlijk zo'n reputatie kreeg: een frisse neus met pruimen en nieuwe verse autoband en in de mond appelsienen, pruimen en rubber, maar dan verse. Hij had ook een heel mooie structuur en was erg lang. ***, dus.

    DSC02290.JPG

    Uiteraard moest nu ook die tweede Benanti in het rek er aan: de Majora, Benanti, Sicilia IGT, 2002, is een blend van nero d'avola, syrah, tannat en petit verdot uit ongeïrrigeerde wijngaarden in de Val di Noto in de buurt van Siracuse, die 18 maanden nieuwe eik krijgt. De gestoofde aroma's (imand heeft een stuk buitenband in de pruimenconfituur meegekookt), en het mollige, wat overrijpe van deze wijn, kon ons minder bekoren. Het was dan ook de minst-Siciliaanse van alle Benanti-wijnen, en van ons kreeg hij slechts **. Ik moet echter ook toegeven dat een last-minute change in het menu een zwarte risotto met inktvis had gebracht, misschien niet de ideale begeleider. We sloten af met een grappa die werd gemaakt met de marc van de Pietramarina oogst, lekker, zacht en fruitig.

    Ondertussen stonden onze dames al voor de poort van het Palazzo Biscari en kwam onze gids niet opdagen. J. wist echter dat de poortwachter ook een sleutel heeft en we kregen dus, na een tijdje chambreren op de binnenkoer, de kans om enkele van de grote zalen te zien.  

    DSC02293.JPG

    Wij waren niet echt de eerste toeristen hier en ondermeer Goethe was ons al voor in 1787 wanneer hij in zijn dagboek beschrijft hoe de moeder van de prins heer zoon dankt dat ze de rariteiten en pronkstukken in haar appartement heeft laten staan zodat ze ze aan bezoekers kan laten zien. Wij hebben vaak het idee dat de paleizen van de rijken toen hermetisch afgesloten waren voor bezoekers, maar het tegendeel is vaak waar. In reisgidsen uit die periode vind je heel vaak informatie over de toegankelijkheid van hun kunstcollecties, de prijs voor een rondleiding en zelfs opmerkingen over de kwaliteit van het te bezichtigen goed. Voor kunsthistorici zijn dit trouwens waardevolle bronnen om een kunstwerk te traceren.

    Ook vandaag wordt het Palazzo Biscari, nog steeds in handen van de Paterno Castello familie wiens voorvader Ignatius het in 1702 liet oprichten, voor een hele waslijst functies gebruikt. De familie woont er uiteraard nog steeds, maar de 700 kamers herbergen achtereenvolgens ook de Sporting - Unione club van Catania, een restaurant, de Rotary, het Cultuurdepartement van de stad, privé-vertrekken van de familie en een aantal huurders, een concertzaal, een banketzaal en enkele studio's voor toeristen. Al vanaf het begin bevatte het een voor het grote publiek toegankelijk museum voor archeologie waarvan de collectie nu in het Ursino kasteel zit.

    Het Palazzo maakt eigenlijk deel uit van de 15de eeuwse omwalling van Catania, iets dat je goed kan zien als je Catania langs hier binnenrijdt of met de trein komt, en de barokke versiering langs de buitenkant valt aardig op. In 1991 werd het opnieuw beschadigd door een aardbeving maar een paar van de grote zalen werden toen gerestaureerd. De grote trap die naar de ingang leidt is gemaakt uit basalt afkomstig van de Etna. Hij geeft toegang tot een zaal met 17de eeuwse schilderijen van de verschillende bezittingen van de familie. In de volgende zaal is de maiolica, beschilderd aardewerk dat typisch is voor Sicilië nog intact maar zijn de schilderijen al lang verdwenen en in de derde zaal, die met de familieportretten, kan je de vader van Ignatius, Vincenzo, nog zien, poserend in een hoek van het paleis.

    DSC02293.JPG

    Het pronkstuk van het Palazzo is echter de grote balzaal. Dit rococo-spektakel is een explosie van kleur en krullen, helemaal in de toen zeer populaire stijl en is schitterend bewaard. Familieportretten, schilderijen en voorstellingen van goden wisselen elkaar af en in de koepel zie je een voorstelling van de god Vulcanus die de familie Paterno Castello looft. Je ziet er ook een gang waarop de muzikanten stonden zodat het leek dat de muziek uit de hemel kwam. Ik heb de onderstaande foto van een site geplukt (de mijne was mislukt).

    palazzobiscari.jpg

    In een hoek van de gang naast de balzaal staat de trap die de muzikanten naar de volgende verdieping bracht. Hij deed ons allen terugdenken aan die golf van gisteravond en wij merkten enige schroom bij één van ons, een omhelzing in steen is wellicht droger maar ook definitiever... Een kleine anekdote nog: in de tweede wereldoorlog vonden de Britten de ligging vlakbij de haven ideaal voor een luchtafweerbatterij. Hiervoor wilden ze de bovenste verdieping verwijderen,iets waar het lokale bestuur gelukkig nog een stokje voor kon steken. De balzaal werd dan maar gebruikt als overdekt tennisveld voor de officieren van de RAF.

    DSC02308.JPG

    Wij keerden nu terug naar het hotel, maar in de onmiddellijke omgeving ligt het Teatro Bellini in wat de universiteitswijk is, met veel levendige terrasjes en cafeetjes en veel ambiance. Ook de vismarkt en de Dom liggen hier vlakbij, en ja, zelfs in januari kan je hier een terrasje doen !