bordeaux

  • The Billionaire's Vinegar

    Pin it!

    billionaire.jpg

    Een boek over wijn dat je in één ruk uitleest ? Zo zijn er niet al te veel, denk ik... Maar dit boek is razend interessant en heeft de spanningsfactor van een goede detective én het is goed geschreven: vandaar dus deze blog, en als je het ergens kan vinden lees het dan.

    In 2006 was ik uitgenodigd op een kennismakingsproeverij bij BelgiumWineWatchers, www.belgiumwinewatchers.com , België's specialist in het opkopen van oude wijnkelders, en de eigenaar leerde ons aan de hand van een tiental flessen de basisbeginselen van het proeven van oude wijn. Het was een fascinerend gesprek over een heel ander aspect van wijn als hobby en ik heb er een diep respect aan over gehouden voor oude Bordeaux wijnen. De heel andere smaakpatronen die zo'n oude knakkers vertonen hebben mij toen veel bijgeleerd en wanneer ik (helaas zeer zelden) nog eens zo'n oudje mag proeven bekruipt mij nog altijd die spanning van die dag. In zo'n fles zit immers "iets" waarvan je pas na het openen weet of het nu de hemel dan wel de hel vertegenwoordigt. 

    Dit boek gaat over wijnen die nog een pak ouder zijn dan wat wij proefden (de oudste was toen een l'Evangile uit 1952). Het schetst een fascinerend beeld van een internationale groep zeer gefortuneerde maar vooral zeer nieuwsgierige wijnliefhebbers in de jaren 80 die collectief de jacht openden op "oude wijnen", in een tijd dat, en het is vandaag moeilijk in te beelden, oude Mouton Rothschild's en Yquem's nog te vinden waren en nog redelijk betaalbaar, en elke nonkel pastoor of Vlaamse industrieel nog over een rijk gevulde kelder vol oude Bordeaux beschikte (de tijd dat veel Bordeaux ook effectief tien jaar kelder nodig had om drinkbaar te worden).

    Deze wijnkoorts culmineerde in recordbedragen bij Christie's en andere wijnveilingshuizen, maar vooral in het opduiken van de Jefferson bottles, flessen die volgens de eigenaar waren teruggevonden in een Parijse kelder, en die ondermeer flessen Lafite uit 1787 bevatte. In een fascinerend verslag vertelt de auteur hoe Michael Broadbent, de wijnkenner van Christie's, de flessen erkende, en hoe er plots de meest waanzinnige prijzen werden geboden. Het boek gaat als een echte detective-roman achter de feiten aan, achter de langzame ontwikkeling van het besef dat deze flessen meer dan waarschijnlijk vervalsingen waren en geeft een fascinerend inzicht in de wereld van internationale wijnveilingen en fanatieke verzamelaars. Het is echter vooral een boek over hebzucht en trots en dat maakt het nog fascinerender.

    PS de eerste fles van de Jefferson kelder werd verkocht voor het astronomische bedrag van 105.000 Britse Pond en zette een nieuw record én een nieuwe standaard voor oude wijn. Zo'n prijzen zijn uiteraard een beetje buiten ons bereik, maar toch raad ik iedere wijnliefhebber aan om eens één keer een écht oude Bordeaux te proeven: zeer leerzaam. Indien je samenlegt met wat andere liefhebbers overigens best betaalbaar vandaag.

    PS2 ik herinner me van de proeverij nog de verhalen over Belgische importeurs die de wijnen van soms redelijk grote namen in een slecht jaar wat corrigeerden door middel van het bijgieten van andere wijnjaren of flessen porto, en dit schijnt één van de fascinerende elementen van deze hobby te zijn: vaak kan je maar aan de kurk zien wie de fles ooit bottelde (en dan is het te laat uiteraard). Ik heb er toen geleerd hoe relatief veel zaken rond oude wijn zijn en ik heb het zelf al wel eens gedaan: een tegenvallende oude Bordeaux die ik anders zou weggieten gebruikt om er mee te experimenteren: heel interessant.

     

  • "Old fashioned" Bordeaux: when tradition becomes rebellion

    Pin it!

    As I mentioned at the end of my previous blog, we did include in our New Wave Bordeaux tasting two bottles that were a bit different. As our tasting method was half-blind, we hoped they would stand out enough to be recognised. That they did, and in fact so much that everybody after the first sniff and the first snip immediately recognised them. We talked about them as "different", "rebellious" or "einzelgänger", but in fact they ar far more traditional than all the other wines we tasted. And what was really interesting that despite being so traditional, they  were also very different. Both were absolutely meant to age and reach their top a long time from now, but each in a very special way. Two different answers to the same question...

    The first wine was the Emilien, Chateau le Puy, Côtes de Francs, 2009. Château Le Puy became instantly famous when one of its cuvées starred in the Japanese manga Les Gouttes de Dieu, but its winemaking history goes back to 1601. It is one of the pioneers in biological viticulture and started experimenting in the thirties, and completely stopped using chemicals in 1945. To protect their vines against diseases they use only natural methods, and they trust on the cosmic energy of a stone circle dating from 3500 BC. They also use field blends, or "complantation", which means that different varietals are planted on the same parcel, extremely unconventional for Bordeaux, but a great thing for biodiversity and for the health of the plants. In fact they blend from the beginning, when harvesting, and not when the wines are ready, and this is highly unusual in France (it is also done in the Douro).  The fermentation is done on neutral ciment, the vinification in big foudres. They neither filter nor clarify and use no or minimal doses of sulfite. The average age of the vines is 50.

    The work in the cellar is very traditional and at the same time highly unconventional, as they use no tricks and no chemicals to improve their wines. They started experimenting in 1990 with wines without added sulfite and did this for 8 years until they were convinced that it worked and only then started commercialising them. They are not rigid in it, for some cuvées they still use very small quantites of sulfite when bottling. They don't chaptalise (adding of sugar), the only use natural yeasts that come from the vineyard and don't use enzymes. There is in the end no filtration or clarifying of the wine, because the regular batonnage according to the lunar calendar makes it unnecessary. 

     

    lepuy.jpg

     

    When the 2003 starred in the Japanese manga comic, phones immediately started ringing, faxes started spitting out orders and prices in Japan for a bottle of Le puy 2003 rocketed to 1000 euro. Father and son resisted temptation, kept on selling their wines at 18 euro, in restricted quantities so that their old customers could keep on buying them, and kept their heads cool. They still have stocks of their old wines, and even today you can find Le Puy in your country if you look hard enough (you probably will have to be very friendly with your wine-merchant though...).

    The Emilien was a field blend of 85% merlot, 14% cabernet sauvignon and 1% carmenère. Though a so-called "natural wine", it does come out under the Côtes de Francs appellation. We tasted it after decanting (about an hour) and it was immediately recognised. Very typical "wild" tones from a non-sulfited wine, some wood, and after a while the very friendly aroma's of a freshly made fruitcake. In the mouth this wine is fresh, with very active acidity (and this might shock some more traditional Bordeaux-drinkers), but it is also soft and restrained. You can not really taste the character of the different varieties, and they seem allready melted together, very typical for a field blend. It is drinkable now, but will be far better within 5 or more years, and will improve for a few decades. To do this, it needs a good cellar with low and constant temperatures, I think it will in a too warm environment quickly deteriorate.

    Our second wine was different, but had at least two things in common. The winemaker finds it as important that his wine remains affordable for Europe's traditional winelover and regulates the market himself as much as is possible. Every year you will find sufficient quantities in the shops and prices now circle around 35 euro. If he charged more it would probably sell as well, but the owner apparently gets very angry with wine merchants that try to pull that off and excludes them for the next vintage. Secondly it is, just like the Le Puy, a wine made to keep at least the next ten years in your cellar, and that will improve for a few decades. This is the way Bordeaux was traditionally made: great aging power, but not so pleasant when drunk young, and this is still the philosophy of this château.

    We are talking about the legendary Château Sociando-Mallet, property of Jean Gautreau, one of the best Haut-Médoc's. Jean started in 1969 with a small dilapidated vineyard and some crumbling buildings, but had found out when ploughing some disused parcels that the soil contained gravel in very nice quantities, just like some of the leading left-bank châteaux of that time. He started buying parcels around him, ending up with a 95ha vineyard on one of the nicest "croupes" here. In 2003 he sold his négociant business to concentrate on this property. He still refuses any classification as Cru Bourgeois, never sends samples to the organisation and stays out of the petty politics of the area.

     

    sociando-mallet-haut-mc3a9doc.jpg

     

    Just like Le Puy, the work in the vineyard is very important, though the varieties (48% cabernet sauvignon, 47% merlot and 5% cabernet franc) are vinified separately, as everywhere else here, and the blending only happens after the elevage. Jean experiments a lot with the planting of the varietals in  the vineyards (higher or lower, more sun meaning also higher risk for frost in the winter), and uses a very dense planting, with 8333 vines per hectare. He refuses to practice the widely spread of deleafing and green harvesting, and just prunes in spring to control the quantity. In the cellar he works with 95% of new oak which is a lot (but, hey, he likes that!) and sells his barrels after use. The wines are brilliant representatives of their terroir and differ strongly from year to year.They need a decade and often more to soften and become enjoyable (the second wine, La Demoiselle de Sociando-Mallet, is also very good, more fruit-driven, and can be drunk earlier). 

    I'll give you a tip: buy 14 bottles of these wines every year. Let them wait in your cellar. Within 10 years you open one to enjoy. Not ready yet ? Wait another five years. Taste again ? Like it ? OK, open the crate and start enjoying and sharing. Don't like it ? Sell it, you'll have made a profit. But I'm telling you, very few people go for the profit...

    We tasted the 2001, a classic year, undecanted. Everybody immediately recognised it as an older Bordeaux, and it was allready slightly discoloured. Very complex and noble nose, beautifully classic, with dominant lead-pencil shavings on top of the rest. Almost perfect structure, like a wine that has reached its peak, very well balanced, interesting and with a fresh touch that keeps it so drinkable. During the next half hour it saw brilliant evolution in the glass, a magnificent wine, that can keep for at least another ten years, until a nice pieace of redmeat and some very good friends come together in my or your kitchen.

    Currently this is one of the nicest aspects of Bordeaux. In an acceptable price range you can find easy to drink, well-made wines that are perfect for your sunday lunch, but you can also find (looking a bit harder) very traditional wines that will demand patience and effort before you can harvest your reward. Some winelovers get stuck in this region. I am not one of these, there are too many beautiful wines in the world, but I admit it is not an unpleasant position...

     

  • Ceci n'est pas un rosé: blindproeven en nederigheid in rood

    Pin it!

    Ook in rood was er deze keer gestuntel maar dat druiven als de Chatus of de Jaén niet onmiddellijk herkend worden is misschien wel des mensen. Maar er waren een paar verduiveld interessante wijnen bij !

    1: Natur, Château Penin, Bordeaux, 2010: Kijk, hier ben ik nu eens blij mee. In het veelgeplaagde Bordeaux zijn altijd mensen geweest die voor relatief weinig geld uitstekende wijnen maakten voor elke dag, echte maaltijdwijnen waarvan de prijs/kwaliteitsverhouding buiten kijf staat en die in elke kelder thuishoren. Dat die regio nu zo in crisis is beland heeft ze zogezegd aan zichzelf te danken, maar eigenlijk vooral aan een groep zeer hebzuchtige enkelingen of instellingen die de boel voor de rest verzieken. Wij waren dan ook meer dan verheugd om deze fles te proeven. En daar heeft het feit dat schrijver dezes er als eerste de druif herkende (100% merlot) niks mee te maken ! Eerst zette de uitgesproken kruidigheid van het aroma wat mensen op het verkeerde been, maar dat bittertje en die structuur verwezen toch naar iets frissere regionen dan de Languedoc. Een zekere monotonie verwees naar een monocépage, maar het dient onmiddellijk gezegd dat het wel een heel lekkere monotonie was. Wij waren dus zeer blij met deze niet gesulfiteerde Bordeaux, een bewijs dat er voor weinig geld (9 euro) prachtige wijn kan worden gemaakt. Gert bracht hem mee en baadde de rest van de avond in het warme licht van onze waardering. Wij danken trouwens de heer Anton Roobaert voor de sponsoring ! **, en een geweldige zomerwijn. http://www.chateaupenin.com/fr/index.php?option=com_content&view=article&id=43&Itemid=32

    2: Nero d'Avola, Noto DOC, Marabino, 2009: Er zijn van die clichées waaraan je als wijndrinker moeilijk ontsnapt, en het aroma van rubber voor nero d'avola is daar één van. De chocolade en het frisse rode fruit van deze wijn zette dus iedereen op de verkeerde voet en we zijn er nog nit uit of deze wijn al dan niet iets mankeert. Leker was hij wel, stevig en pittig en met een mooie afdronk. ** en van bij Pasqualinno.

    3: Gestad, Syrah, Deutscher Tafelwein, Ziereisen, 2009: Meegebracht door de schrijver die toen hij de fles zag liggen bij de wijnmaker een ideale BYOBB fles zag. Tot mijn verrassing eigenlijk zeer herkenbaar als Duits en zeker in de neus, met die karakteristieke geur van holzfass (16 maanden), maar dan moest de druif worden geraden en dat was een ander paar mouwen. Koffie, chocola, heel lang en rond maar toch met frisse zuren (typisch voor Ziereisen) en in de neus ook met een zekere rokerigheid (toch ook 25% barrique gehad) en vlezigheid (het enige element dat echt naar het ras verwees). De stokken werden in 1999 aangeplant. Een **** wijn en de president-fondateur had met de Pabiot en deze Syrah goed gescoord ! In september gaan we nog eens naar Ziereisen, wie wil bestellen mag (er komt nog een blog aan hun gewijd). Wel 22 euro maar hij is het waard.

    4: Cuvée Palaio, Côtes de Provence, Château de Palayson, 2004: Syrah en cabernet, en met de verzamelde inspanningen vna de groep werden de twee min of meer geraden. Jaar of regio was al moeilijker, alhoewel iedereen wel erg zuidelijk dacht. In de neus vleesjus, zadelvet, leder en munt. Zacht en afgerond maar ook nog hevig en karaktervol. Mooi strak met een mooie afdronk. Proeft nog heel jong (alleen de neus gaf de leeftijd wat weg). *** 

    5: Quinta das Maias, Dão, 2003: Dat niemand hier de Jaén herkende mag niet echt verbazen, tot slot van rekening zijn wij ook amateurs, maar Dão was eigenlijk wel herkenbaar. Tot onzer verdediging misschien wel dat een wijn moeilijker wordt te herkennen naarmate hij ouder word en dit exemplaar was vermoeid en dof, alleen in de mond nog min of meer ok met een leuke afdronk.*(*)

    6: Chatus, Vignerons Ardechois, 2007: Chatus is een bijna verdwenen druif uit de Ardèche, en de kans dat iemand dit juist zou raden is zo groot als de kans dat u wordt getroffen door een meteoriet. In de hele lichte neus komen zweempjes chocola en karton naar voren, en in de neus is de wijn kort en karakterloos. De Chatus zou familie van de nebbiolo zijn...

    7: Celebratory Blend, Margaret River, 2005: Gemaakt ter gelegenheid van de 10e verjaardag van Ad Bibendum. Heel typisch Aussie Shiraz, heel kruidig; in de mond confituur en kruiden, een BBQ wijn van niveau, niet enorm complex maar wel stevig. Een dag later was de wijn nog intenser, maar ik zou hem graag jong geproefd hebben. Ik weet niet of deze cuvée gemaakt is om te ouderen. **

    Ondertussen waren wij weer al eens overtuigd van onze onkunde en werd een nieuw en wereldschokkend initiatief onder de doopvont gehouden door uw aller president. Enthousiaste leden sprongen onmiddellijk op de kar, maar net zoals Syeve Jobs dat deed, houden wij alles nog supergeheim...

     

  • Bordeaux Apéro: u ook een staafje wijn ?

    Pin it!

    Soms doen artikels in tijdschriften mijn haar krullen van verontwaardiging, en heel af en toe kan ik het niet meer houden. En dan komt die verontwaardiging op deze pagina terecht.

    In het door mij zeer gewaardeerde wijntijdschrift Le Rouge & Le Blanc, www.lerougeetleblanc.com, het enige wijntijdschrift zonder reclame, en trots op zijn onafhankelijkheid, stond onlangs een artikel over de Médoc: Bourgeois et Artisans entre Modernisme et Tradition. En ondanks mijn erg eclectische smaak weet ik een goed glas Bordeaux nog steeds te waarderen, en ik ben zelfs een onvoorwaardelijke fan van hun rosés de saignée en hun clairets, mijn favoriete begeleiders van bijvoorbeeld hespenspek.

    In het artikel laveert de schrijver tussen bewondering en terughoudendheid. Le Rouge et le Blanc is een groot voorstander en verdediger van de vin naturel en/of de biodynamische wijnbouw en in de Bordeaux worden nog steeds, zelfs door de betere domeinen, truukjes toegepast die niet echt bio zijn, maar het artikel is respectvol, interessant en deed me zelfs zijn hebben om op zoek te gaan naar een paar van de geciteerde Châteaux. Het was echter één van de kleine kaderartikeltjes die me deden opkijken.

    De Bordeaux-crisis slaat hard en gemeen toe binnen de Crus Artisans en de Crus Bourgeois, bijna allemaal familiale domeinen. De prijs waartegen heel wat producenten vandaag hun Bordeaux verkopen aan de négociants is ... 1,3 euro per liter, een prijs waartegen het onmogelijk is om echte wijn te maken, zonder het gebruik van een batterij moderne oenologische helpmiddelen. Gelukkig (en hier ben ik even sarcastisch) schieten de authoriteiten hen te hulp, en deze keer met een "geniaal" idee waarover zedig gezwegen wordt. Ervan overtuigd dat de consument dom is, en dat hij dus valt voor de uiterlijke tekenen van een Grote Wijn, laat de Franse staat sinds 2005 het gebruik van eikschilfers (copeaux de chêne) en "staves" toe, dit zijn platte lamellen in eik. Beiden worden toegevoegd aan de wijn tijdens het rijpingsproces en vervangen de dure eiken vaten die deze wijnboeren niet langer kunnen bekostigen. Ze geven een eiksmaak af, maar dan zonder het lange en dure rijpingsproces dat de Bordeaux beroemd maakte. Het zijn fel opgemaakte dames van plezier die er goed uitzien in berookte lokalen, na middernacht en onder invloed, maar die u liever niet 's morgens ontmoet, als de maquillage is uitgelopen en de zwaartekracht zijn werk deed of met andere woorden, indien u het onzalige idee zou hebben om zo'n wijn te bewaren.

    Ik zweer het u, indien ik in België was geweest, zou ik naar de Leuvense Apéro Bordeaux gegaan zijn. Er is in mijn grote wijnhart geen plaats voor misprijzen voor een wijnregio, en wie weet had ik er wel een leuke frisse witte gevonden of een mooie clairet of rosé, en ik heb bewondering voor marketing, en er is echt wel goede Bordeaux aan heel schappelijke prijzen, maar, beste Heren van de Wijn, door dit soort zaken toe te laten liegt en bedriegt u, en wat voor vuile truukjes past u nog toe om gemakkelijke wijn te maken tegen weinig geld ? En ondertussen vernietigt u uw eigen imago en vervangt u het door een modieus laagje geblaas. De echte wijnliefhebber jaagt u verder en verder weg en uw wijnregio schuift dieper en dieper de afgrond in.

    Nog twee laatste opmerkingen, en dan is mijn emmer weeral leeg. Het lukt u aardig om te profiteren van de onwetendheid van jonge wijnliefhebbers en zo, zeer enthousiaste gebruikers van de Nieuwe Media als ze zijn, veel internet en twitter en facebook geruis te krijgen, handig om al die kleine wijnboeren die u in leven houden rustig te krijgen. Wat mij echter al jaren zo vreemd lijkt is dat Vlaanderen's grootste en ongeveer ook oudste blogger, een échte Bordeaux-liefhebber, http://wijnliefhebbers.skynetblogs.be, eentje die meer voor uw regio heeft gedaan dan al dat jonge geweld samen, door u vakkundig genegeerd wordt. Het betreft dan ook een kenner, die wat moeilijker te manipuleren is, maar ik geef u een advies: nodig hem eens uit en luister eens, hij is momenteel nog één van de weinigen die ons eraan herinnert dat er in Bordeaux ook nog goede wijn gemaakt wordt.

    Ongetwijfeld zullen de woordjes Bordeaux-basher weer richting Rick sluipen en in dat opzicht lijkt u wat op de NVA. U bent de Calimero van de wijnwereld geworden, maar wie veel liegt wordt ook veel betrapt. Om te eindigen met een positieve noot, hier een paar namen van kastelen die aan de Bordeaux-crisis ontsnappen door het maken van goede wijn: Château Garance Haut Grenat, Château Tour Haut-Cassan, Château Pontoise Cabarrus, Château Hortin-Ducasse. En zoals men altijd zegt, het plezier van de jacht is vaak de jacht zelf, en er zijn er zo nog veel. Probeer maar eens een fles Le Puy (Leirovins in Wetteren), en google dat eens terwijl u ze drinkt. Interessant én hip...en naar het schijnt ook nog eens eerlijk en lekker.

  • Thienpont Wijn

    Pin it!

    Ondertussen zat de helft van het zaaltje al op zijn stoel te wippen in afwachting van de "grote" wijnen, en terwijl ik het schrijf sla ik een mea culpa: ik was ook zeer benieuwd, het zou niet mogen voor een PrésidentFondateur van CSP, ik weet het, maar goed flessen met deze reputatie sieren mijn proeftafel maar zelden. Een mengeling van scepticisme, nieuwsgierigheid en toch ook wel wat ontzag maakte zich van mij meester.

    Clos des Quatre Vents, Margaux, 2006: het is me wat voor een wijnmaker als Luc Thienpont. Steek je je halve leven in een kasteel als Labégorce-Zédé en dan komt er een rijkaard voorbij die het onder je wegkoopt ! Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en Luc concentreert zich voorlopig op zijn nieuwe, nog erg kleine aanwinst in Margaux die hij al even bekend wil maken. 1,2ha wijngaard, maar de stokken zijn 65 jaar oud, en een aanplant met 55% cabernet sauvignon, 45% merlot en 5% petit verdot, daar kan een mens mee beginnen werken. En zeker wanneer dit met de hulp van Jacques Boissenot, oenoloog en druivenfluisteraar, leerling van Emile Peynaud, even mediaschuw als Rolland mediageil is, gebeurt. Boissenot (ik wijd nog eens een blog aan hem) vindt het belangrijk dat je de stem van de wijn hoort, niet van de maker en het is tekenend voor mijn gebrek aan fundament dat ik nu pas van hem hoor. Eigenlijk zitten wij vaak conclusies te trekken en punten te geven terwijl we eigenlijk niet weten waar we het over hebben...maar goed, eigenlijk is dat geen probleem. Deze Margaux was heel mooi geëikt, met koffie en rook in de fijne, lekkere, erg expressieve neus. In de mond heel zacht, soepel en evenwichtig, fijne tannines, duidelijk hout. Na een tijdje komt het fruit erdoor en wordt hij nog beter. 33,2 euro, en dat is niet niks, maar een klein stemmetje zegt mij dat het laatste woord over deze cru nog niet geschreven is. Nu al heel drinkbaar en voor mij ***

    La Gravette de Certan, Vieux Chateau Certan, Pomerol, 2007: dit kasteel is al sinds 1924 in handen van de familie Thienpont en behoort tot de grote namen van de appellatie Pomerol. Het wordt omringd door grote namen als Pétrus, la Conseillante en l'Evangile en beheerd door Alexandre en Luc Thienpont. Het 14ha grote domein wordt uiterst professioneel geleid en men doet er alles wat hoort om een grote wijn te maken. La Gravette is de tweede wijn en hij kost nu 21,5 euro. Mooie kleur. Heel ernstige neus, met potlood, ceder, heel recht voor de raaps. Ik zag hier eigenlijk vooral cabernet in, of vergis ik mij nu met de smaak van hout, maar ik vond hem erg mannelijk en agressief, een beetje zoals een macho met dure kleren en een sportwagen die achter u zit op het derde rijvak. Veel potlood en cederhout, tegen het bittere aanschurend, in de finish dan weer wel een vleugje champignons. Veel mensen vonden dit lekker, en ik kan daar in komen, maar ik werd er niet echt warm van. ** dus.

    Vieux Chateau Certan, Pomerol, 2004: en dit is dus een grote Bordeaux...een vlotte 108 euro waard. Met 50% nieuwe eik, een cuvaison van drie weken, volledig met de hand geoogst en getrieerd, kan je hier niet zeggen dat ze geen inspanningen hebben gedaan. De cepages worden apart gevinifieerd en geblend om de typiciteit van het "merk" te bewaren. De neus is ernstig en nogal ingetogen, met vleugen cederhout, munt en roet. Heel mooie elegante wijn, fris én zacht én stevig gestructureerd, intens en lang, een heel klassieke Bordeaux. Mooi evenwicht en een lange afdronk. ***

    Kan je van deze wijn iets verkeerds zeggen ? Neen, vonden wij (en we willen niet aan BB doen (Bordeaux Bashing). Maar toen zei een bevallige dame aan het naburig tafeltje in sappig Leuvens "dit is geen wijn voor gewone mensen" en was de betovering verbroken. Voor sommige mensen is 100 euro geen geld, maar voor mij en de meeste mensen die ik ken wél, zélfs als ze ze vlot kunnen missen (ik heb goed opgevoede vrienden). Ik gun de familie Thienpont hun succes en VCC zijn reputatie maar het één ligt niet in verhouding met het andere en 100 eur is te veel geld voor een fles wijn.

    En toen gebeurde wat wijn zo boeiend maakt. Nog maar pas glijdt je mooie opinie rustig over de wijde wijnzee of daar komt de torpedo die hem naar de kelder jaagt.

    Trilogie 0708: Vieux Chateau Certan is een mooie naam met een mooie reputatie, maar Le Pin behoort al meer tot de wereld van de legendes. Het is één van de duurste wijnen ter wereld en elke wijnliefhebber kent hem, maar zo goed als niemand heeft hem geproefd. Dat deden wij ook niet deze avond, maar we proefden de officieuze tweede wijn van Le Pin, een blend van de afgekeurde cuvées van 2007 en 2008, voornamelijk bestemd voor de familie en vrienden. Venne proefde hem hier al, en ik ga het hele verhaal niet herhalen, maar hier komt mijn opinie. Deze fles was nog maar veertien dagen geleden gebotteld en was intens en donker gekleurd. In de neus vond ik kruidnagel en wierook maar hij was gesloten, een beetje als een grote grot waarin je meer vermoedt en voelt dan ziet. In de mond een heel mooi breed volume, opnieuw wierook en iets als sandelhout. Eigenlijk nog erg gesloten maar ongelooflijk lekker, nu al, een beetje zoals een wat hautaine, afstandelijke mooie vrouw (Kristin Scott Thomas comes to my mind) waarvan je euh...van alles vermoedt. 60 euro waard ? Dat was wat Venne schatte dat hij kostte als je hem kon kopen ? Jazeker. En is Le Pin dan 500 euro waard ? Ik weet het niet, ik zal het nooit weten, het zou niet mogen, eigenlijk wil ik het niet weten, maar als deze tweede een aanduiding is...zou het wel eens kunnen... 

    lepinpinetrees

                                                                                                                                   

    De boompkes...

     

     

      

  • Thienpont Klasse Thienpont Jacques, Thienpont Charme blijft de Baas !

    Pin it!

    In het leven van de wijnliefhebber zijn er periode's waarin hij heen en weer wordt getrokken door een veeleisende job die helaas niks met wijn te maken heeft en "buitenkansjes" die in je richting waaien omdat ergens iemand weet dat je een wijnliefhebber bent. De cryptische uitnodiging van Stéphane van Convento bleef dan ook wat ondergesneeuwd liggen, een beetje zoals deze blog de laatste weken. Traag maar zeker sijpelde het echter door dat het hier geen doordeweekse uitnodiging was en tussen twee trips naar Zaventam Airport wist ik, vergezeld door Venne, toch tijd te maken om kennis te maken met één van de grote mijnheren van de Bordeaux, zo groot zelfs dat het feit dat we nauwelijks drie uur later alweer uit de veren moesten van generlei belang werd.

    Bordeaux ? hoor ik nu enige vaste bezoekers van deze blog vragen en snel het http adres checken of ze niet per ongeluk bij één van mijn Bordeaux-minnende collega's zijn terecht gekomen. Op deze website wordt immers al wel eens aan Bordeaux-bashing gedaan... Maar hoe je het ook bekijkt, de geschiedenis van wijnminnend Vlaanderen is onlosmakelijk verbonden met de wijnen van deze streek, en wie iets wil verwerpen moet het eerst kennen, en dus gingen wij fluks en toch ook wel vol verwachting richting Convento. Deze avond was immers gewijd aan één van de grote figuren van Vlaanderen in Bordeaux, het boegbeeld van een grote Vlaamse wijnfamilie en een bijna symbolische vertegenwoordiger van een generatie.

    Jacques Thienpont is een uitermate charmante heer vol Brits flegma en Britse humor. Toen hij vertelde dat hij op latere leeftijd huwde met Fiona Morrison, een bevallige Britse, excuseer Schotse, (én een Master of Wine, het enige vrouwelijke exemplaar in België), die hij had leren kennen op een receptie "echt iets voor u, Jacques!" kwam ook mijn eigen eilandgevoel weer boven drijven en de eerste punten waren binnen. Want alleen wie zichzelf niet al te serieus neemt is in staat om overeind te blijven in een orkaan van lof en bewondering zonder zijn ziel te verliezen, en daar slaagt Jacques heel goed in. Op sommige momenten vergat je dat je voor de eigenaar van Le Pin, één van de grootste wijnen van Pomerol, stond, en dat vond ik eigenlijk zeer leuk. Mooie droge humor heeft ie !

    De Thienpont's, al heel lang actief als wijnhandelaar (1842), kochten 80 jaar geleden ook een prestigieus kasteel in de Pomerol, Vieux Chateau Certan, vandaag een referentie in deze aoc. Labégorce-Zédé was ook lang in hun handen, maar werd onlangs verkocht. In beide was Jacques mede-aandeelhouder, de domeinen zijn of waren echt van de familie. Zelf kocht hij in 1979 het legendarische Le Pin, waarover later meer. Deze avond praatte Jacques ons door een tiental flessen, allemaal van eigendommen van de familie. De foto van Jacques komt van dé website voor de liefhebber van Bordeaux, The Winedoctor, waar Chris Kissack al heel lang héél minutieus informatie en proefnota's verzameld.

    jacquesthienpont
                                                                                                                             

    Rosé, Le Roc de Pellebouc, 2008: Om ons palet aan te scherpen, aldus Jacques, en dus beginnen we niet met de witte maar met de rosé. Dit domein ligt in de Entre-Deux-Mers en werd in 2006 door Pascale en Baudouin Thienpont aangekocht als verblijfplaats. Ludovic Roussillon beheert het domein, met Nicolas Thienpont als adviseur, en sinds de aankoop startte men met een reeks renovaties. Er worden eenvoudige wijnen gemaakt aan leuke prijzen. Deze rosé kost 6,25 euro bij Convento en heeft de kleur van een rosé uit het Zuiden. Het aroma verwijst naar neuzekes, ananassnoepjes, met een klein tikje van een medicijn dat snel verdwijnt. In de mond is hij fris en fruitig en lekker lang, een perfecte begeleider van een zomers slaatje of als aperitief. **, ook vanwege de prijs/kwaliteit.

    Blanc, Chateau les Charmes Godard, 2008: Ik heb altijd gevonden dat Bordeaux een regio is met drie snelheden: één met de grote klassieke bewaarwijnen, de Bordeaux van onze ouders die deze flessen nog konden betalen, één met een zee van absolute brol, de goedkope pinard van de bar-à-vin, de flessen van twee of drie euro in de supermarkt, en één met een hele grote reeks wijnen die goed gemaakt zijn, heel goed de ziel van de regio weergeven, maar die sneller drinkbaar en toegankelijker zijn dan de grote namen. Veel van deze flessen komen van de "kleinere" appellaties zoals de Côtes de Francs, en dit kasteel is daar een goed voorbeeld van. Het is sinds 1988 eigendom van Nicolas Thienpont. Deze blend van sémillon, sauvignon gris en muscadelle is strogeel en in de mond heel evenwichtig en mooi geëikt. De brede mond is evenwichtig en goed gedefinieerd, very Pessac eigenlijk, heel correct en evenwichtig. **, dus. Je betaalt hem 15,8 euro. De rode van dit huis schijnt ook erg goed te zijn.

    Chateau Puygueraud, Côtes de Francs, 2004: Een goed voorbeeld voor bovenstaande theorie is deze rode, eveneens van een domein van Nicolas Thienpont (en al sinds 1946 in de familie). Al sinds de jaren 70 is dit een vaandeldrager voor de appellatie met een heel regelmatige kwaliteit, sympathieke prijzen (zo rond de tien euro) en eigenlijk heel goed aangepast aan onze Vlaamsche keuken, een goeie wijn voor bij een stuk rood vlees op zondagmiddag. Voor wie klaagt over de kwaliteit van de wijn bij ouders en schoonouders een goede tip: geef ze geregeld zo'n kratje cadeau, je garandeert je zo een goed glas wijn op zondag zonder je blauw te betalen en je wordt er warschijnlijk nog populair door ook ! Eigenaardig genoeg was ik van deze specifieke fles niet zo'n fan. Mooie jonge kleur, erg helder. In de neus strak en kruidig, maar ook met een flard karton (filter?) naast het donkere fruit en een snuif grafiet. In de mond strak en tanninerijk, bijna uitdrogend, heel streng en waarschijnlijk beter tot zijn recht komend bij hogergenoemd vlees. Nu te drinken, denk ik, dat uitdrogende gaat niet meer weg gaan. 11 euro en één *.

    Z, Bordeaux, 2008: De familie Thienpont was van 1979 tot 2005 eigenaar van Château labégorce Zédé, tot de steenrijke Hubert Perrodo het kocht om het samen te voegen met Chateau Labégorce. Jacques vertelde ons hoe de familie de eerste pogingen afsloeg omdat het kasteel voor geen enkele prijs te koop was, maar dat hij het zinnetje "alles heeft een prijs" leerde kennen toen Perrodo een bod deed aan een prijs die ze niet konden weigeren. Ik vond persoonlijk dat hij dat wat weemoedig vertelde, maar de geschiedenis van de Bordeaux is doorspekt met dit soort verhalen, en het was tenminste niet "van de moetes"...Vroeger was deze fles bekend als de Z de Zédé, een naam die ze nu niet meer mogen gebruiken. De druiven, vooral merlot met een beetje cabernet, komt van een 9ha grote wijngaard met 25 jaar oude stokken onder de aoc Bordeaux Supérieur. Aan 6,95 euro is dit een mooi voorbeeld van wat een basic-bordeaux zou moeten zijn, en wat je eigenlijk als basiskwaliteit zou kunnen eisen op restaurant. Heel heldere kleur, heel jong. Uitbundige merlot neus, niet complex maar leuk. Een eenvoudige, fruitige passe-partout wijn, jong te drinken, zowel licht gekoeld op het terras bij wat charcuterie als in de winter bij eenvoudige, niet te vette gerechten. *, maar hier ligt misschien de toekomst van de kleine Bordeaux.  

    In volgend blogbericht ga ik in op de wat meer prestigieuze cuvées van deze avond.

     

     

     

     

  • Afscheid van een Vriend

    Pin it!

    goodbye1

                                                                                                                                          

    Soms lijkt het alsof deze blog een forum voor Bordeaux-bashing aan het worden is, maar met mijn laatste glas Château Larcis-Ducasse 2001, een Saint-Emilion Grand Cru, overviel mij een groot gevoel van weemoed. De 2001 was het laatste jaar voor de meester-tovenaars Stéphane Derenoncourt en Nicolas Thienpondt werden aangetrokken en wordt in zowat alle bronnen beschouwd als het laatste jaar waarin deze cru zijn oude karakter behield: een beetje moeilijk, een beetje dun, een beetje ouderwets. Vanaf 2002 stijgt de rijpheid en concentratie van deze wijn, tegelijk met zijn puntenscore bij Parker en tegelijk met de prijs, en dat zou voor liefhebbers en eigenaars een reden tot juichen moeten zijn. Of niet ? 

    Het is nu ik bezig ben met het aanvullen van mijn Bordeaux-kastelen op de Vinopeda een bijna deprimerende constatatie. Vanaf 2000 gebeurt er bij heel veel kastelen hetzelfde: ze staan tot een bepaald jaar bekend als klassieke St-Emilion's, eerder elegant en fris en keldergeduld-eisend, dan worden er consultants aangetrokken, die gooien er meer nieuwe eik tegenaan, verlaten het oogstmoment, trieren beter en gebruiken allerlei keldertruukjes om de wijn meer concentratie en meer fruit te geven en om hem vroeger drinkbaar te maken. Slagen ze in hun opzet ? Jawel, de punten bij Parker stijgen, de prijzen volgen, de wijnen vertrekken naar Rusland en China, en de kasteeleigenaar is een tevreden man (of concern).

    En ik, ik kan het niet helpen, ik voel me wat verweesd achtergelaten. Ik kan en wil de nieuwe Larcis-Ducasse niet betalen (40-50 euro voor een minder jaar, tot 200 euro voor de 2005), maar dat is eigenlijk nog niet het ergste. Ik ben momenteel mijn Bordeaux-referenties van de Vinopedia aan het opkuisen en er valt me iets enorms op, nu ik al die kastelen één voor één de revue laat passeren. Met de uitzondering van Parker zelf, zie ik andere wijncritici als de Winedoctor of Jancis Robinson, telkens weer teleurgesteld reageren wanneer er zo'n nieuwe wind door zo'n kasteel jaagt: plots verdwijnt alles waarom ze van zo'n kasteel hielden, de fraîcheur, de elegantie, het klassicisme, en wordt vervangen door suiker, fruit, en Parker-points.

    Voor ons, verarmde consumenten, is het dus tijd voor Afscheid. Ik heb naar alle waarschijnlijkheid mijn laatste glas Larcis-Ducasse gedronken, en als ik de evolutie van de prijzen zie is mijn afscheid van zowat alle Bordelese appelaties vlakbij. Ik las onlangs een artikel over "Bordeaux 2004: the last affordable year" en mijn enige troost is deze: ik kan ze niet meer betalen, maar ik vind ze waarschijnlijk ook niet meer lekker.

    Hier komen mijn laatste proefnota's van Larcis-Ducasse: 

    1997: september 2005.Aroma met zeer mooi fijn fruit en verse kruiden. Hele mooie kruidige attaque, zachte omfloerste tannines, een mooi fris mondgevoel, een lichte bittere toets in de afdronk. Heel mooi. ***

    1998: december 2005, 15,4 euro. Mooie frisse neus met fruit en mooi gebalanceerd hout. Ook in de mond erg aangenaam, eerder fruitig en elegant dan complex. Erg aangenaam. **(*) 

    2001: ongeveer 22 euro. december 2009: diepe neus, niet breed, mooie vlezigheid rond mooi fruit en veel kruiden. In de mond een mooie structuur, fijn en duidelijk, met een mooie fraîcheur, ook hier dat vlezige; erg lekker, versmolten tannines. Er zit wat cassis in de mond, tegen het bittere aan (de cabernet franc?). Door dat vlezige en getoaste eerst heel open, heel lekker, maar toch ook wel streng en droog. Mist misschien wat breedte en complexiteit maar veel drinkplezier. **(*)