bourgogne

  • A League of Gentlemen

    Pin it!

    Ik denk dat iedere hard werkende wijnclubvoorzitter dit moment wel herkent: binnen drie dagen is het weer zover en ik heb nog geen thema... Gelukkig bevat onze bedrijfswagen echter ook een kleine collectie adressen van goede wijnimporteurs en hun openingsuren en tussen twee bezoeken door werd er naar Heusden gereden, deze keer niet voor Portugal, maar voor Bourgogne. En we hadden geluk, Kris was er weliswaar niet, maar Thieu was in de buurt, en laat het nu net de papa zijn die de Bourgogne man is ! Binnen de kortste keren zat die op een blad papier namen te noteren, door elkaar te schuiven of aan te passen, en na twintig minuutjes lag ze daar: een Bourgogne degustatie om U tegen te zeggen. Geen echt grote appellaties (het Sans Pretention lastenboek werd in het oog gehouden), maar een zorgvuldige selectie van kleinere namen die de moeite zijn om te leren kennen.

    CSP heeft eigenlijk zelden zo'n beschaafde, aangename proefavond gehad. Glas na glas verschenen er wijnen die met ons een rustig en goed opgevoed gesprek aangingen, allemaal met een heel ander karakter. Ik was de enige die met Thieu Jeuris gepraat had, en dus de enige die de opmerking kon maken, maar ik vond de selectie heel typisch voor de man. Rustig, intelligent maar ook zeer interessant en sterk. ik denk dat je als jonge snaak zo'n selectie niet kan maken, en ik proefde jaren ervaring en vakkennis door elkaar. Het leek alsof wij acht keer na elkaar kennis maakten met een gentleman die ons kwam vertellen over zijn leven, elke keer anders, maar elke keer een gentleman.

    1: Aligoté, Domaine du Comte Armand, 2010: "ik ga u laten beginnen met een specialleke", zei Thieu, en dat was het: een aligoté op onderstokken uit Meursault, gemaakt door Benjamin Leroux. In de neus kwam na walsen onmiddellijk heel rijpe citrusvrucht (ik had er pas een twintigtal gekregen uit een tuin in Turkije), pré-walsen was er in het begin vooral sprake van vuursteen, alhoewel dit redelijk snel verdween. In de mond heel droog, mooi fris, maar ook volumineus voor een aligoté. ** alhoewel hij de enige wijn was die in het glas redelijk snel in elkaar zakte. 12,15 euro. Deze gentleman was het nog niet helemaal, maar hij wilde het wel, en het was een aangenaam eerste gesprek met een aspirant-lid.  

    2: Cuvée des Forgets, Bourgogne Blanc, Patrick Javillier, 2010: Heel lichte boter en toast in het begin, evoluerend naar wat meer gebrande boter, wat gekonfijt fruit, en nog later kreeg hij een wat rokerige toets. Prachtige evolutie in het glas. In de mond een mooie volle start, mooi fruit, mooie fraîcheur achteraan en een prachtige afdronk. ***(*). 17,27 euro en elke euro waard. Eigenlijk een blend van twee percelen waarvan er één buiten de aoc Meursault valt, vandaar de generieke benaming Bourgogne Blanc. Patrick Javillier doet dat trouwens vaak, zo blenden, omdat hij vindt dat hij er complexere wijnen door kan maken. De perfecte gentleman, deze wijn, beleefd, beschaafd en vooral interessant genoeg om lange gesprekken mee aan het haardvuur te hebben.

    3: Viré-Clessé, Domaine René Michel, 2010: René Michel en zijn zoon en kleinzonen zijn bekend voor hun heel rijpe en rijke stijl. Ze oogsten met opzet heel laat omdat ze vinden dat de druiven dan veel beter de typiciteit van hun jaar laten zien. Goudkleurig en bijna stroperig. In de neus komt heel vreemd eerst even de geur van inox en hij is het mooist voor het walsen. Later kwam er vooral heel rijpe peer te voorschijn. In de mond heeft hij een attaque die doet denken aan een zoete wijn, dan wordt hij heel intens, fris en vet, heel rijp maar ook heel evenwichtig. **(*), 14,28 euro. Een gentleman, indeed, maar dan wel het dikkerdje van de club (en het eerste CSP-lid dat nu een grappige opmerking wil posten mag de volgende drie sessies zelf iets verzinnen).

    4: Le Montagne, Marsannay Blanc, Domaine Oliver Guyot, 2006: Goudgeel als de vorige maar donkerder. In de neus eerst heel chemisch, met lijm, vernis en boenwas, dan wat gedroogd fruit en heel herkenbaar zoute drop,om te eindigen met iets dat alweer aan een zoete wijn deed denken, dat mengsel van boenwas en honing dat bijvoorbeeld een oude Pacherenc ook kan hebben. In de mond echter strak, erg apart en complex, heel droog. Lange afdronk, interessant en speciaal. Mooie structuur. Na een uurtje kwam in de afdronk ook amandel te voorschijn. **, 26 euro. De oudste van de heren, nog mooi en klassiek, maar hier en daar begint de leeftijd zich wat te doen voelen...

     

    Gentlemen.jpg

     

     5: Mercurey Vieilles Vignes, Domaine Francis Raquillet, 2010:  Druiven van 60 jaar oude stokken op drie percelen. Heel fijn en elegant in de neus, dure confituur van krieken en bessenfruit, zakt wel wat weg na een tijdje. In de mond mooi vol en rijp fruit, elegant maar stevig en duidelijk, fris met een mooi evenwicht. Kreeg na een tijdje ook een heel mooie afdronk. **(*), 18,4 euro. Een heer van stand maar geen babbelaar, elegant en een beetje zwijgzaam, en praat liever over u dan over zichzelf.

    6: Clos du Cras Long, Givrey Premier Cru, Domaine François Lumpp, 2009: Dit domein plukt zijn druiven graag rijp maar niet té rijp en laat zien dat een Premier Cru uit Givry ook top kan zijn. Diep en geconcentreerd van kleur. Mooie en interessante neus, het aroma dat je krijgt als je een hete oven met een rundskotelet en pakken kruiden en knoflook opent. Werd steeds kruidiger en kruidiger. In de mond een rijpe zeer "opgevoede" stijl, heel rijk maar mooi en complex en met veel volume, en na verloop van tijd in de lange afdronk chocolade en koffie; kortom eigenlijk een complete maaltijd. Zéér lekker en wat heel leuk is, nu heel lekker. ***(*), 45 euro. Deze gentleman is naar school geweest, en naar een heel dure zelfs. Om lange lange gesprekken mee te hebben, over het leven, over de politiek, over kunst....

    7: Marsannay, Domaine Trapet Père et fils, 2009: Biodynamisch sinds 1996 en zeer traditioneel in de kelder. Over het algemeen wijnen die jong wat moeilijker zijn. In de neus heel levendig, gekonfijte appelsien, maar ook aardbeien die in een verse koeienvla zijn gevallen (die stalgeur verdween na een tiental minuutjes). Eindigde heel sterk als een spätburgunder. In de mond fijn, elegant en fris, maar nog wat hoekig en onafgerond. Te jong, en zelfs veel te jong, maar wat een wijn ! 22,66 euro. ***(*) 12 maanden eik en druiven van twee percelen. Zo weinig mogelijk interventie in de kelder. Dit is de intelligentste van de groep, waarschijnlijk geniaal, maar verlegen en wat stuntelig. 

    8: Auxey-Duresses, Premier Cru, Domaine du Comte Armand, 2009:  Zeer gesloten neus, na een tijdje vooral koude koffie. In de mond zuiver en fris, erg hoekig en droog maar ook al zeer intens. Veelbelovend maar nog wat in zichzelf gekeerd. Later cacao en koffielikeur. ***, 29,45 euro. Stuurs en wat onvriendelijk, deze heer, en waarschijnlijk niet de ideale werkgever, maar wie hem goed kent heeft er wel een goede vriend aan. Een langer gesprek was hier interessant geweest.  

    Op het einde van de degustatie zei iemand dat het leek of hij een avond had gebabbeld met een vriendelijk en welopgevoed gezelschap (en hij bedoelde niet ons). De wijnen waren werkelijk 8 verschillende persoonlijkheden, maar alle acht aangenaam en boeiend. Schitterend geselecteerd ! 

     

     

  • Burgundy revisited

    Pin it!

    Bourgogne. Ik heb er al lang een echte haat-liefdeverhouding mee. Aan de ene kant zijn er weinig wijnen die mij meer kunnen bekoren dan een goede pinot noir, en een grote witte chardonnay uit de Bourgogne is één van de lekkerste dingen die er zijn. Maar mislukking wandelt hier naast succes, en er zijn weinig zaken meer teleurstellend in de wijnwereld dan een slechte Bourgogne. Daar bonvenop is Bourgogne ook vaak duur en afstandelijk, en vloeit er meer inkt dan wijn rond sommige grote namen, iets waar een CSP president uiteraard een hekel aan heeft. Het was dan ook daarom dat deze blogger de uitnodiging aanvaardde van het Bureau Interprofessionel de Vins de Bourgogne, ofte het BIVB. Ik had enkele fundamentele vragen, en dit leek de ideale moment om ze te stellen. 

    Is de aanwezigheid van grote, onbetaalbare namen in een regio niet eerder een nadeel dan een voordeel ? Leidt het wijnsnobisme van een vorige generatie niet tot een verwerping door de volgende ? Zijn grote bewaarwijnen nog van deze tijd ? En wat is dan de toekomst van Bourgogne, toch een "moeilijke" wijnregio, waar je je vlot kan vergissen en een fles azijn en een fles wijn vaak broederlijk naast elkaar in het supermarktrek staan ? Loopt de Bourgogne niet het risico van de Bordeaux (de prijsexplosie is goed voor enkelen en slecht voor velen) ? Kortom, waarom moet een wijnliefhebber zonder pretentie nog geïnteresseerd zijn in de wijnen uit deze regio ? De twee aanwezige vertegenwoordigers van de regio haalden drie grote factoren naar boven die de Bourgogne anders maken dan de Bordeaux.

     

    DSC00124.JPG

     

    1: Terroir: Bourgogne is een land van climats.

    Dit is één van de grootste verschillen met andere populaire regio's als Bordeaux. De wijnregio Bourgogne bestaat uit een lappendeken van appellaties, met duizenden kleine wijnboeren, en met een zeer grote variatie aan omstandigheden. Op enkele meters kunnen de omstandigheden (de bodem, de blootstelling aan de zon, etc) enorm variëren en het is een Bourgondische traditie om dit ook naar voren te laten komen in de wijnen. Waar Bordeaux een streek is van assemblages, waar de wijnen van verschillende percelen worden samengevoegd om tot één bepaald resultaat te komen, worden in de Bourgogne al die kleine perceltjes (of climats) niet alleen apart gevinifieerd, maar ook apart gebotteld en gecommercialiseerd. Dat heeft een paar belangrijke gevolgen. Het heeft geen enkele zin om een marketing-machine zoals die van veel Bordelese kastelen in gang te zetten: de productiehoeveelheden zijn zo laag dat alles veel te snel uitverkocht is. De wijnen van Bourgogne zijn ook zeer wisselvallig: het is niet mogelijk om via assemblage scherpe kantjes weg te vijlen, dus er is echt variatie van jaar tot jaar en plaats tot plaats. Zelfs de allergrootsten maken niet één wijn, maar een ratjetoe van cuvées, die zeer sterk kunnen verschillen (en dat is net het leuke). Voor wijnmakelaars is dit niet interessant, de hoeveelheden zijn te klein, en de namen te uiteenlopend, de situatie te complex. 

    2: De wijnmakers

    In Bourgondië zijn zo goed als alle domeinen nog familiedomeinen, maar de laatste tien jaar is er een nieuwe generatie wijnbouwers die het over een hele andere boeg gooit. Het leidt geen twijfel dat het de vorige generatie was die dankzij een mix van technologie, traditie en nieuwe denkbeelden de grand cru's nog legendarischer heeft gemaakt, sneller drinkbaar ook vaak, en interessanter op de grote Geld-Markten als China en Rusland, maar het is de jonge generatie die verantwoordelijk is voor wat ons meer interesseert. Ze hebben zich geconcentreerd op de betaalbaardere appellations villages en premiers crus, vaak met minder ronkende namen. Dankzij nieuwe inzichten in wat er gebeurt in kelder en wijngaard maken ze elk jaar betere wijnen. Ze zijn betaalbaar en het is niet interessant om er mee te speculeren, maar ze verkopen wel lekker zodat ook de wijnbouwer kan blijven investeren, en de grote verschillen tussen jaargangen van vroeger kunnen wat beter gecontroleerd worden zodat er ook in slechte jaren goede en interessante wijnen gemaakt worden, en niet alleen door de kapitaalkrachtige groten. Of om één van de sprekers te citeren: "On ne sait pas augmenter la surface, mais on sait bien augmenter la qualité." 

    Een deel van de wijnmakers heeft echter ook door dat de regio het voor een groot deel moet hebben van toeristen, en meer en meer van mensen die de grote appellations wat laten links liggen en die op zoek zijn naar meer dan een kelder en een fles wijn. Er zijn er (meer en meer) die beginnen met een table d'hôtes en overal schieten nu op natuur en op eenvoud gerichte restaurantjes uit de grond, gericht op jongere mensen van vandaag die het niet alleen moe zijn om (te)veel te betalen voor de luxe van een would-be sterrenrestaurant  maar die letten op de kwaliteit van de ingrediënten én die van de wijnkaart die liefst goeie maar niet te dure referenties moet bevatten uit de buurt. Het zijn ook die mensen die hun kelderdeur openzetten voor degustaties, aan die poort nog verkopen ook en waar je het gevoel krijgt welkom te zijn. Bovendien organiseren ze ook activiteiten voor het gezin, of voor doelgroepen als de sportievelingen of natuurliefhebbers, zodat de families wat langer blijven rondhangen in de regio.

    3: De wijnkopers.

    Toen ik vroeg waarom er zo veel winkels in België zijn die niet langer een assortiment Bourgondische wijnen voeren vertelde de man mij dat ze heel goed weten dat zeer veel Belgen hier een stop inlassen als ze terugkeren van het zuiden. Ze hebben hun adressen waar ze wijn inslaan tijdens hun laatste overnachting op de terugreis en wijnmaker en wijnkoper hebben vaak een bestaande relatie, zodat de koper elk jaar weer terugkeert naar hetzelfde domein. Zo'n relatie laat toe dat de wijnbouwer ook zijn basisgamma kan slijten, en aan de koper laat het toe om ook de pareltjes van zo'n domein mee te nemen (voor een Amerikaan of een Japanner alles opkoopt). Ook is de aandacht verlegd naar de "kleine" appellations waar de kwaliteit het laatste decennium enorm gestegen is, en is er tegelijk een nieuwe generatie toeristen op gestaan, die prijsgevoeliger is maar die toch kwaliteit zoekt en die tegemoet gekomen wordt door honderden jonge wijnmakers.

    Bovendien is er nog een verandering die in het voordeel van de Bourgogne speelt. Er is ook al een tijd een verandering bezig in onze keukens. Langzaam maar zeker verdwijnt de zondagse rosbief en de steak-frites van onze tafels, en kippen en vissen nemen zijn plaats in in een veel lichtere en gezondere keuken. En welke wijnen passen daar perfect bij ? inderdaad, die van pinot noir en die van chardonnay.

    Dit alles lijkt er toe te leiden dat de Bourgogne niet afglijdt naar de problematische situatie van de Bordeaux waar alleen de toplaag duurder en duurder verkoopt en de grote massa wijnbouwers gebukt gaat onder het imagoverlies van de kleine wijnen. Dat probleem zit voor een groot deel in het hoofd (geen goede parkerpunten = geen goede wijn), maar het is ook een reëel kwaliteitsprobleem, veroorzaakt door vuile kelders en verwaarloosde wijngaarden, op hun beurt weer in gang gezet door gebrek aan kapitaal. Enkele collega-bloggers namen ooit deel aan een door de beroepsorganisatie ingerichte Bordeaux tasting voor de Belgische pers en kwamen niet bepaald enthousiast terug. De Bourgondische wijnen die ik hier proefde waren lekker, zeer gevarieerd (in prijs en karakter) en er zat er niet één slechte tussen, en wat me het meest opviel:er werd hier gevochten om het hart en de ziel van de jonge, aankomende consument: de wapens waren waren kwaliteit, prijs en een veel sympathieker overkomend imago, en géén Marketing en een dure campagne in de pers...

    Leuke en informatieve websites voor Bourgogne zijn:

    www.vins-bourgogne.fr

    www.ecoledesvins-bourgogne.fr

    www.logis-de-bourgogne.com

    www.bourgogne-tourisme.com

    www.bivb.com

    www.terroirs-bourguignons.com

     

     

  • Ontmoetingen met een druif: de Fié Gris

    Pin it!

    De fié gris, ook bekend als sauvignon gris of sauvignon rosé omwille van de roze vlekjes op de schil, is een druif die nog maar op enkele tientallen ha voorkomt in Bourgogne, Bordeaux en Chili. Het is een naast familielid van de sauvignon blanc en sommigen zien de druif als de voorvader ervan, maar ampelografisch onderzoek heeft nog geen uitsluitsel gegeven. De druif is bijna verdwenen omwille van de veel lagere opbrengsten (40 hl/ha is zowat het maximum) maar ze heeft nog een paar fans, zoals Jacky Preys of Hean-Hughes Goisot.

    Wij proefden de Fié Gris 2004 van Goisot, zowat de meest getalenteerde wijnbouwer van de Auxerre en indien u hem nog niet kent een absolute aanrader. De wijn had een citroengele kleur met een hele lichte roze schijn en geurde naar citrus, een beetje geplukt gras en veel mineralen (bij opwarmen deed dit zelfs denken aan gips). In de mond had hij een erg vette start, volgens Marc Franck van Cavopro zeer typisch voor de druif en de manier om hem te herkennen in een blinddegustatie. Ook hier citrus maar daarnaast veel andere elementen, zowel wat grassig als mineralig. Mooi lang en een hele frisse finale, een erg aparte wijn. Ik proefde zelf in 2005 dezelfde fles, jaargang 2002 en noteerde hier het aroma van rijpe, kruidige berghoning, bijna als een zoete wijn, die dan in de mond verrassend droog bleek. Volgens Marc is het dan ook een wijn die nogal wat verandert tijdens de flesrijping. Cavopro is volgens mij de enige importeur van fié gris: echt een aanrader voor al wie geïnteresseerd is in de wat zeldzamere druivensoorten.

    sauvignon-gris