brussel

  • Steak Frit

    Pin it!

    steakfrit.jpg

    Ik keek er eigenlijk naar uit en het eerste excuus dat voorbij kwam was goed genoeg om Steak Frit, de nieuwe restaurantketen in wording, te testen. Het is immers een gebeurtenis wanneer er iemand opstaat die beweert gespecialiseerd te zijn in al die ouwe trouwe Belgische goodies waar ik zo verlekkerd op ben. Ik stapte dan ook vol hoop binnen in de vestiging in de Predikherenstraat, een zijstraat van de Beenhouwersstraat in Brussel.

    Het interieur van SteakFrit is ruim en licht en nodigt uit. De bediening was van het begin snel en vlot en de nogal beperkte spijskaart had genoeg van mijn favorieten om echt te kunnen kiezen. Om mezelf te tracteren begon ik met een glas champagne, niet echt een hoogvlieger, maar we waren nog zeer vergevingsgezind, en dat beterde nog toen het broodmandje op tafel kwam. Dat was immers vergezeld van een potje reuzel of smout, en zelfs van hele goeie en heel goed gekruide. Het is één van de dingen die ik geweldig vind aan Duitse restaurants en die ik echt mis in België. Politiek correct is het niet meer, het gebruik van dierlijk vet als broodsmeersel, en je cholesterol hikt er waarschijnlijk stevig van naar boven, maar lekker ! En het werd nog beter door het voorhapje, dikke schijven jambon persillé van superieure makelij, vergezeld van een potje uitstekende mosterd.

    Tot daar echter het goede nieuws. Ik houd van garnaalkroketten. Ik houd zelfs veel van garnaalkroketten en ik ben een gemakkelijke mens, en of de inhoud ervan nu vast is of lekker smeuïg is als het verschil tussen bruin en blond: een kwestie van goesting. Maar een correcte garnaalkroket is vergezeld van gefrituurde peterselie en wanneer die wordt aangeleverd als een samengekoekte klomp olie is de lol er wel een beetje van af. En als die garnaalkroketten dan ook al niet uitblinken door smakelijkheid voel ik me wat bekocht.

    Een Brussels/Belgisch gerecht dat mij altijd bijzonder kon bekoren is een echte américain préparé en salle. Ik houd van de hele ceremonie, van de consistentie van rauw rundsvlees, van het smakelijke binnenglijden, en als het gerecht dan ook nog eens vergezeld is van lekkere versgesneden frieten en goeie mayonnaise, dan is het echt genieten geblazen. Laat me beginnen met het goede nieuws: correcte verse mayonnaise, sterk naar mosterd smakend, maar ook dat is een kwestie van goesting, en frieten à volonté, niet te groot, en van een correcte kwaliteit en krakendheet opgediend. Maar de américain zelf: grof gehakt en daarom eigenlijk de essentie missend van dit heerlijke gerecht: je moest hier op kauwen om het te verwerken en een echte moet binnenglijden. Afgekeurd !

    De wijnen waren correct, met een rode Vin de pays d'Oc van Bernard Magrez, de Domaine Tranquillité 2006, een fruitige en leuke wijn die de keuken eer aan deed. De koffie was zeer correct en plaats voor een dessert was er helaas niet meer. Maar nu komt de hamvraag...ga ik hier nog terug ?

    Het antwoord is neen. Ondanks de werkelijk zeer goede bediening, de correcte prijzen en het aantrekkelijke interieur ging ik hier buiten met één groot schreeuwend gevoel: tourist trap ! Eén van de betere weliswaar, misschien zelfs één van de beste, maar toch een restaurant voor toeristen, en niet voor Belgen die zich storen aan die details: nét niet goed genoeg, en dat is iets wat in die eenvoudigere belgische gerechten als garnaalkroket of américain moet. Ik kan me levendig inbeelden dat een Nederlander of een Duitser hier tevreden buitenkomt (de prijzen zijn ook erg ok) en ik zou het ze zelfs aanbevelen. Maar waarom iemand met culinair verstand voorbij zou gaan aan een etablissement als Vincent, of Aux Armes de Bruxelles, en hier dan zou opteren voor de kopie, is mij een raadsel. En plots leken mij zelfs de wat norse kelners van Vincent of de Armes te behoren tot een grote Belgische traditie.

    Ik zal het zo uitdrukken: met een Nederlandse vriend ga ik naar SteakFrit. Hij zal blij zijn dat hij niet te veel betaald, vriendelijk wordt behandeld, in het Nederlands, en buitengaan met de illusie dat hij echt Belgisch gegeten heeft. Maar in het gezelschap van een Fransman zou ik niet durven...Het is dan ook opvallend dat je in het restaurant vooral Hollands, Engels, Spaans, Russisch etc etc hoort. En als alle toeristen naar hier komen is er misschien wat meer plaats bij Vincent...Kinderen tot 8 jaar eten hier trouwens gratis, tot 12 jaar aan 50%. Er zijn nu drie SteakFrit's, de andere adressen vind je op hun website www.steakfrit.be

    Voor de rest ben ik van mening dat België niet gesplitst mag worden (naar Cato).

     

  • Restaurant Vincent, Brussel

    Pin it!

    Het is weer druk druk druk en van tijd om te bloggen komt weinig in huis, maar om u toch niet op uw honger te laten een Tip !

    Ik heb een paar jaar geleden bedroefd geconstateerd dat Aux Armes de Bruxelles, mijn favoriet en één van de laatste culinaire bastions van de Beenhouwersstraat,  in de handen van de familie achter Chez Léon viel. Aan de keuken en de wijnkaart werd niet veel veranderd (de wijnkaart was nooit veel soeps), het interieur bleef zijn charmante zelf, maar de ziel verdween uit dit restaurant, en dat valt eigenlijk vooral aan de bediening op. Gelukkig ligt er vlakbij, in de Rue des Dominicains, nog een favoriet en momenteel gaan wij vooral naar daar. Het is ook mijn favoriete plaats om bezoekers en toeristen mee te nemen: ten eerste eet en drink ik dan zelf ook lekker, de ligging is leuk en het interieur is heel erg mooi. En hier heeft de bediening wél die echt Brusselse mengeling van arrogantie, vakkennis en efficiëntie, met zo net op tijd ook die vonkjes echte interesse in wat u er van vindt die de echte professionele kelner verraden. Welkom bij Restaurant Vincent.

    Ik ga vaak op zondagmiddag en zie er dan één van de mooiste tekenen van een traditioneel restaurant met niveau: oude stamgasten die de kelners met bijzonder veel égards behandelen, families die hier duidelijk al decennia op zondag komen eten en verdwaalde foodies als wij. Het eten is ontzettend klassiek, maar ook ontzettend lekker, met voor mij één van de beste Américains Préparés en Salle (standaardgrapje voor Amerikaanse vrienden), goeie garnaalkroketten en een verrukkelijke carbonades bruxelloises, het favoriete stoofvlees van mijn dochter. Af en toe is er al eens en buitenlander gechoqueerd door sommige schotels (Amerikanen eten géén rauw vlees, Duitsers vinden garnaalkroketten niet lekker...), maar er is keus genoeg.

    De wijnkaart is heel beperkt, maar ondermeer de witte Grand Ardèche is een makkelijk succesje voor wit, en de chinon's, bourgueil's, brouilly's, die zonder domeinnaam of jaar op de kaart staan, komen telkens weer van betrouwbare huizen (Chateau Thivin, Domaine de la Perrière, Couly-Dutheuil...) en worden fris geserveerd, zoals het hoort !  

    Ik herinner me hier nog een zondagmiddag en een familie die hier kwam eten: drie kindjes, door de kelners serieus genomen en culinair behandeld als toekomstige gourmets die nog een beetje opvoeding moesten krijgen (twee van de drie aten oesters, ik moet het een gemiddeld Vlaams kind nog zien doen), en een werkelijk stokoude grootmoeder die door twee kelners het restaurant in werd gedragen en voorzichtig aan tafel gezet. Ik houd van dit restaurant omdat het eigenlijk voor iedereen is: van de culinaire snob tot de absolute leek.

    Mijn ervaring is dat op een zondagmiddag boeken niet echt nodig is, 's avonds in de week wel. Na afloop is een kleine wandeling op de Grand Place een aanrader, maar voor wie nog een afzakkertje wil met karakter kan ik Het Goudblommeke in Papier aanraden: een drietalig* maar Vlaams café, en het schoonste van Brussel, in de lelijkste straat, op tien minuten van het restaurant: doen !   

     

    Vincent.jpg

     

     * nederlands, frans, brussels

  • The Last Duck

    Pin it!

    Dit overkomt mij vaak. Je leert op vakantie een fantastische wijn kennen, die twee flessen die je in je bagage moffelde zijn al snel "de weg van alle vlees" op gegaan en bij je speurtocht in België bots je op een totaal niet geïnteresseerde importeur die de namen van alle toprestaurants in België uit het hoofd kent maar die voor de gewone particulier even toegankelijk is als Kleine Brogel voor de gemiddelde vredesactivist.

    henri_05

    Het was dan ook leuk om in het gezelschap van mijn schoonbroer Jan één van mijn Portugese vakantieflessen te herontdekken, in een andere jaargang weliswaar. Dat dit dan ook nog eens gebeurde in het aardige, vinofiele décor van Resto Henri op de Vlaamse Steenweg in Brussel, was meegenomen. De Vinhas Velhas 2007 van Luis Pato is een blend van 50% bical, 25% cerceal en 25% sercialinho. Hij rijpte vier maanden op inox en vaten van lokale kastanje wat hem een heel aparte, kruidige houttoets meegaf. In de mond was hij zeer fruitig, met in de afdronk zelfs een bijna zoet tikje, maar mooi ondersteund door een vinnig zuurtje. Een erg origineel en lekker wijntje, maar ik proefde bij Pato de 2004 en deze wijn mag nog een paar jaartjes rusten vooraleer hij echt op niveau komt en alles wat hier nog wat los van elkaar zit versmolten zal zijn.

    Ik at hier overigens ook voortreffelijk. Hier wordt een soort fusion kitchen toegepast door een zeer getalenteerde chef. Het menu is, net als de wijnkaart, een mooie mengeling van lekkere en licht geprijsde schotels met af en toe een iets steviger geprijsd staaltje van het kunnen van het huis. Een restaurant zonder pretentie dus en perfect voor een lichte lunch tussen allerlei hip Brussel-Vlaams gevogelte in een lichte, pretentieloze en vlotte omgeving.

    Aan tafel vertelde de patron ons dat het zijn laatste lichting Vinhas Velhas zou zijn. De importeur was een maatje van hem en was de verdeelrechten voor Pato kwijtgeraakt aan iemand anders (aan een dorstige gek uit Mechelen, fluister men…). Slecht nieuws voor hem, vond hij, maar goed nieuws voor ons, want binnenkort misschien wat makkelijker te vinden ? Wie zich nu afvraagt waar de titel van dit stukje op slaat kan hier terecht. Een bevlogen recensie over Henri (zo hoort u het ook eens van een ander) vind u ook nog hier.

    Pour la petite histoire: één van de bazen is de zoon van Harry De Schepper, de uitbater van Harry's Restaurant in Traben-Trarbach in de Duitse Moezel. Harry verdedigt er de waarden van de Belgische keuken en heeft tegelijk een wijnkaart die het allerbeste van de regio aanbiedt. Ik ben er nog niet geweest, maar het restaurant heeft, ook in de Duitse wijnpers, de naam uitstekend te zijn. Indien u binnenkort toevallig rond het middenuur door Traben-Trarbach rijdt is even stoppen een goed advies. U kan er natuurlijk ook gericht naar toe rijden…lunch bij de zoon, diner bij de vader ?