cavopro

  • Wijn voor Wolven

    Pin it!

    Ik heb al wijnen geproefd die zacht als lammetjes waren. Ik heb al wijnen geproefd die de subtiliteit van een waterstofbom hadden. Ik heb wijnen geproefd die deden denken aan lentedagen en ik heb er geproefd die deden denken aan de herfst. Gisteravond dronk ik er één die me naar de keel greep als een roedel wolven, even intens, even wild, even vasthoudend. Kortom een wijnervaring die me niet elke avond te beurt valt.

    De Hêméra 2001 is een Coteaux du Languedoc van het Domaine des Grecaux. Het domein ligt in Montpeyroux, een Languedoc-cru die bekend is voor zijn krachtige wijnen. De zeer arme, steenachtige bodem verleent een erg apart karakter aan de wijn uit de regio. Landbouwingenieurs Isabelle en Alain Caujolle-Gazet kwamen in 1998, na twaalf jaar als ontwikkelingshelper in Afrika en Zuid-Amerika, terug naar Frankrijk om dit domein op te richten. Alain Chabanon van het Domaine de Foncaude hielp hen vanaf het begin en op hun 11ha groot wijngoed zijn ze continu op zoek naar de perfecte uitdrukking van hun terroir.

    De Hêméra 2001 is een blend van 65% syrah en 35% grenache. De syrah kreeg 12 maanden eik. Al bij mijn eerste kennismaking, op het Wijnfestival in Leuven, stond ik met de mond vol tanden: op mijn proefnota stond alleen "sprakeloos" en later op de dag noteerde ik dat dit één van de meest complexe en rijkste wijnen was die ik dat jaar al had gedronken. Latere flessen bevestigden dit en het Revue de Vin de France gaf hem 8,5/10 (niet verkeerd, ze gooien daar niet met punten !). Gisteren ging de laatste fles eraan: mooie heldere kleur met diepgang; onmiddelijk een erg mooie fruitige neus vol bramen met een rokerige vlezige syrah ondertoon; na een tijdje kwam er een grote mineraliteit opwellen, bijna richting teer en sulfiet, maar het aroma bleef ongelooflijk complex; in de mond al zeer rijk in de attaque, maar pas na enkele seconden plooit hij zich volledig open en wordt dan zeer complex; de kern is echt rijp bramenfruit dat wordt omwikkeld door tonen als amandel, munt, teer, soms bijna TCA; steeds komt dat zuivere, pure fruit echter weer door...mooie afdronk maar niet erg lang. Indrukwekkende wijn die geen concurrentie toelaat en die reuk- en smaakzintuigen volledig overrompeld. Van een zelden geproefde complexiteit en voor mij een vier-sterren wijn.

    Gekocht bij Cavopro (die dringend zijn website moet bijwerken!) aan 15,8 euro.

    hemera

     

  • Zonder pretentie prettig gestoord: Deel 2

    Pin it!

    En het beste moest nog komen ! Het is een opvallende constante bij Marc: indrukwekkende witte wijnen met karakter, echt een kuur voor eenieder die wit onderschat.

    5: Les Pléiades, Domaine Stella Nova, 2005: 12,5 euro

    Philippe Richy is misschien niet het type wijnbouwer waar we gek op zijn. Na een geslaagde carrière als zakenbankier in Parijs gaf hij er op 45-jarige leeftijd de brui aan en kocht hij zich een domein in de Languedoc. Over het algemeen houdt CSP zo niet van de geur van geld in wijn, maar deze heer geven we het voordeel van de twijfel: rijke idealisten bestaan ook zeker ? Én hij maakt alvast lekkere wijn! Deze blend van 50% grenache en 50% clairette (hmmm, twee lievelingsdruiven in één fles), met zéér lage opbrengsten (20hl/ha) is één van die wijnen waarvoor we grepen naar beschreven als pure energie, electriciteit en een grote mineraliteit (zoals één van de leden zei: een cartouche in a bakkes!). Complex, fruitig, droog, intens, een lange afdronk...wat wil je nog meer?

    6: Lune Blanche, Domaine Le Conte des Floris, Vin de Pays de Cassan, 2004: 14,75 euro

    Daniel Le Conte des Floris (wat een naam!) is een ex-journalist van het Revue de Vin de France die leidt aan een ernstige beroepsziekte die vele wijnjournalisten sporadisch overvalt: het zelf wijn willen maken. In sommige gevallen zijn we daar echter blij om en dit is er zo eentje. Deze Lune Blanche is gemaakt met 80% witte carignan blanc, een niet zo vaak voorkomende druif, aangevuld met grenache, terret blanc en roussanne. In de neus een curieus aroma dat deed denken aan turf, rokerige whisky, maar dan besprenkeld met veldbloemen (beeld u dit maar liever niet in...). In de mond was hij nog een beetje hoekig, met een duidelijke grenache toets, maar ook al vol en rond met een lekkere frisse toets: een wijn die nog wat mag liggen, dachten wij.

    7: Mas Lumen Blanc, Domaine Mas Lumen, Vin de Pays de Cassan, 2004: 13,2 euro

    Dat niet alleen wijnjournalisten vatbaar zijn voor bovenvermelde ziekte bewijst Pascal Perret, een wijnfotograaf, die in 2001 bezweek aan de ziekte en 3ha wijngaard kocht. Sindsdien zag hij vooral af, maar hij maakt originele wijn die hun weg zoeken en alhoewel ik persoonlijk niet altijd een liefhebber was heb ik het grootste respect voor de man (en andere houden wél van zijn stijl). Deze witte bestond uit 95% terret blanc en 5% ugni blanc, met 45% van de terret op nieuwe eik, de rest ervan op éénjaarse. Dit verleent aan de wijn een overheersend aroma van broche, vers frans brood en een bepaald soort kruiden (we konden er niet op komen). Dankzij zijn mineraliteit en goede structuur werd dit op het nippertje niet eentonig. Pascal maakt er maar 650 flessen van (en leeft op het randje van de economische levensvatbaarheid: respect dus !!!).

    8: Lirac Blanc, Cuvée Conidentielle, Chateau Saint-Roch, 2005: 14 euro

    Een witte Lirac ! dat kenden we nog niet. Maxime en Patrick Brunel zijn eigenlijk de eigenaars van het bekende Chateau de la Gardine in de Châteauneuf-du-Pape en de wijnen van dit kasteel worden dan ook daar gevinifieerd. Dit domein kochten ze pas in 1998 maar het draait nu al op topniveau (geld maakt, helaas, soms wél een verschil...). Met 50% grenache blanc, 30% clairette en 20% bourboulenc ook hier een mooi klinkende bezetting en dit bleek voor mij de meest af zijnde witte van de degustatie,  de perfectie benaderend. In de neus gedroogde bloemen (de clairette?) en noten (de grenache), maar in de mond werd daar nog een vleug pompelmoes aan toe gevoegd. Uitermate elegant en bijna perfect gestructureerd. Een indrukwekkende wijn met nog veel potentieel (volgens Marc tien jaar).

    En om toch één fotooke te hebben: de familie Brunel op de muur van Chateau de la Gardine.FamBrunelMur

  • Zonder pretentie prettig gestoord: deel 1

    Pin it!

    Temidden van de grand cru goudkoorts die nu woedt in de Carrefour's en Auchan's, doet het me bijzonder veel deugd om het verslag te maken van het eerste deel van wat nog eens een echte CSP proeverij was: geen enkele wijn van meer dan 15 euro en toch was elke geopende fles een revelatie met een verhaal en véél drinkplezier.

    Het was Marc van Cavopro die deze avond onze gast was en hij bracht 15 wijnen mee die zijn persoonlijkheid moesten weerspiegelen. Met zijn eigen woorden prettig gestoord dus, en allemaal wijnen die ofwel zelf ook zo waren of waarvan de makers over deze karaktertrek beschikten. We hoorden zoveel verhalen dat veel van de besproken wijnmakers en domeinen eigenlijk een blogbericht op zichzelf verdienen, maar om het wat overzichtelijk te houden heb ik dit rapportje opgesplitst in vier delen: twee wit en twee rood. Hier komt de witte lijst, deel 1:

    1 Fié Gris, Corps de Garde, Ghislaine en Jean-Hughes Goisot, 2004: 12,45 euro 

    De perfectionistische Goisot's zijn bij de beste wijnmakers van de Auxerre (het "goedkope" deel van de Bourgogne) en ze maken ondermeer een pinot noir die in mijn ogen bij de beste prijs/kwaliteits pinot noir's van Europe hoort. Deze Fié Gris (zie het bericht hieromtrent van 15 deptember) was een originele start van een originele degustatie.

    2: Mouratus, Vin de Pays des Vendées, J.Mourat & fils, 2006: 10,95 euro

    Het Chateau Marie du Fou (prettig gestoorde naam, niet?) is het huis van de Mourat's, al decennia bezig met het uit de doden doen heropstaan van de wijnen van de Vendée. Deze Mouratus is gemaakt met pinot noir druiven, maar dan wit gevinifieerd. Tot nu ontmoette ik deze praktijk alleen in Duitsland en Zwitserland en het waren bijna altijd interessante wijnen. Het aroma van deze wijn deed denken aan zilte zeelucht en in de mond was hij fris en droog, met opvallend zuivere zuren.

    3: OVNI, Vin de Pays de Vendées, J. Mourat & fils, 2006: 9,4 euro

    Van dezelfde prettig gestoorden kwam dit Objet Viticole Non Identifié (in 't Vloms Engels ne W.U.F.O.), een blend van sauvignon blanc en chenin. Roze pompelmoes, autosnoepjes en abrikozen stoven uit het glas en in de mond werd deze halfzoete wijn erg mooi gesteund door frisse zuren. Moet een hele goede begeleider zijn van een fruitsla.


    Mourat père & fils

    4: Grenache Blanc Vieilles Vignes, Domaine Mas Crémat, Vin de Pays des Côtes Catalanes, 2003: 12,15 euro

    Catherine Jeannin is afkomstig uit de Bourgogne en leidt dit domein samen met zoon en dochter. Overwegend zwarte (crémat) leisteen. Het domein heeft een erg goede reputatie en dit is mijn favoriet: een 100% grenache blanc en in mijn ogen zowat het summum van wat je met deze druif kan bereiken in een mono-cépage. Bij mij gerangschikt onder het hoofdstuk: verslavend. Zuiver en droog en tegelijk vol, vettig en heel geconcentreerd (75 jaar oude stokken). Grenache blanc, ik hou van u !

  • Ontmoetingen met een druif: de Fié Gris

    Pin it!

    De fié gris, ook bekend als sauvignon gris of sauvignon rosé omwille van de roze vlekjes op de schil, is een druif die nog maar op enkele tientallen ha voorkomt in Bourgogne, Bordeaux en Chili. Het is een naast familielid van de sauvignon blanc en sommigen zien de druif als de voorvader ervan, maar ampelografisch onderzoek heeft nog geen uitsluitsel gegeven. De druif is bijna verdwenen omwille van de veel lagere opbrengsten (40 hl/ha is zowat het maximum) maar ze heeft nog een paar fans, zoals Jacky Preys of Hean-Hughes Goisot.

    Wij proefden de Fié Gris 2004 van Goisot, zowat de meest getalenteerde wijnbouwer van de Auxerre en indien u hem nog niet kent een absolute aanrader. De wijn had een citroengele kleur met een hele lichte roze schijn en geurde naar citrus, een beetje geplukt gras en veel mineralen (bij opwarmen deed dit zelfs denken aan gips). In de mond had hij een erg vette start, volgens Marc Franck van Cavopro zeer typisch voor de druif en de manier om hem te herkennen in een blinddegustatie. Ook hier citrus maar daarnaast veel andere elementen, zowel wat grassig als mineralig. Mooi lang en een hele frisse finale, een erg aparte wijn. Ik proefde zelf in 2005 dezelfde fles, jaargang 2002 en noteerde hier het aroma van rijpe, kruidige berghoning, bijna als een zoete wijn, die dan in de mond verrassend droog bleek. Volgens Marc is het dan ook een wijn die nogal wat verandert tijdens de flesrijping. Cavopro is volgens mij de enige importeur van fié gris: echt een aanrader voor al wie geïnteresseerd is in de wat zeldzamere druivensoorten.

    sauvignon-gris