convento

  • Thienpont Klasse Thienpont Jacques, Thienpont Charme blijft de Baas !

    Pin it!

    In het leven van de wijnliefhebber zijn er periode's waarin hij heen en weer wordt getrokken door een veeleisende job die helaas niks met wijn te maken heeft en "buitenkansjes" die in je richting waaien omdat ergens iemand weet dat je een wijnliefhebber bent. De cryptische uitnodiging van Stéphane van Convento bleef dan ook wat ondergesneeuwd liggen, een beetje zoals deze blog de laatste weken. Traag maar zeker sijpelde het echter door dat het hier geen doordeweekse uitnodiging was en tussen twee trips naar Zaventam Airport wist ik, vergezeld door Venne, toch tijd te maken om kennis te maken met één van de grote mijnheren van de Bordeaux, zo groot zelfs dat het feit dat we nauwelijks drie uur later alweer uit de veren moesten van generlei belang werd.

    Bordeaux ? hoor ik nu enige vaste bezoekers van deze blog vragen en snel het http adres checken of ze niet per ongeluk bij één van mijn Bordeaux-minnende collega's zijn terecht gekomen. Op deze website wordt immers al wel eens aan Bordeaux-bashing gedaan... Maar hoe je het ook bekijkt, de geschiedenis van wijnminnend Vlaanderen is onlosmakelijk verbonden met de wijnen van deze streek, en wie iets wil verwerpen moet het eerst kennen, en dus gingen wij fluks en toch ook wel vol verwachting richting Convento. Deze avond was immers gewijd aan één van de grote figuren van Vlaanderen in Bordeaux, het boegbeeld van een grote Vlaamse wijnfamilie en een bijna symbolische vertegenwoordiger van een generatie.

    Jacques Thienpont is een uitermate charmante heer vol Brits flegma en Britse humor. Toen hij vertelde dat hij op latere leeftijd huwde met Fiona Morrison, een bevallige Britse, excuseer Schotse, (én een Master of Wine, het enige vrouwelijke exemplaar in België), die hij had leren kennen op een receptie "echt iets voor u, Jacques!" kwam ook mijn eigen eilandgevoel weer boven drijven en de eerste punten waren binnen. Want alleen wie zichzelf niet al te serieus neemt is in staat om overeind te blijven in een orkaan van lof en bewondering zonder zijn ziel te verliezen, en daar slaagt Jacques heel goed in. Op sommige momenten vergat je dat je voor de eigenaar van Le Pin, één van de grootste wijnen van Pomerol, stond, en dat vond ik eigenlijk zeer leuk. Mooie droge humor heeft ie !

    De Thienpont's, al heel lang actief als wijnhandelaar (1842), kochten 80 jaar geleden ook een prestigieus kasteel in de Pomerol, Vieux Chateau Certan, vandaag een referentie in deze aoc. Labégorce-Zédé was ook lang in hun handen, maar werd onlangs verkocht. In beide was Jacques mede-aandeelhouder, de domeinen zijn of waren echt van de familie. Zelf kocht hij in 1979 het legendarische Le Pin, waarover later meer. Deze avond praatte Jacques ons door een tiental flessen, allemaal van eigendommen van de familie. De foto van Jacques komt van dé website voor de liefhebber van Bordeaux, The Winedoctor, waar Chris Kissack al heel lang héél minutieus informatie en proefnota's verzameld.

    jacquesthienpont
                                                                                                                             

    Rosé, Le Roc de Pellebouc, 2008: Om ons palet aan te scherpen, aldus Jacques, en dus beginnen we niet met de witte maar met de rosé. Dit domein ligt in de Entre-Deux-Mers en werd in 2006 door Pascale en Baudouin Thienpont aangekocht als verblijfplaats. Ludovic Roussillon beheert het domein, met Nicolas Thienpont als adviseur, en sinds de aankoop startte men met een reeks renovaties. Er worden eenvoudige wijnen gemaakt aan leuke prijzen. Deze rosé kost 6,25 euro bij Convento en heeft de kleur van een rosé uit het Zuiden. Het aroma verwijst naar neuzekes, ananassnoepjes, met een klein tikje van een medicijn dat snel verdwijnt. In de mond is hij fris en fruitig en lekker lang, een perfecte begeleider van een zomers slaatje of als aperitief. **, ook vanwege de prijs/kwaliteit.

    Blanc, Chateau les Charmes Godard, 2008: Ik heb altijd gevonden dat Bordeaux een regio is met drie snelheden: één met de grote klassieke bewaarwijnen, de Bordeaux van onze ouders die deze flessen nog konden betalen, één met een zee van absolute brol, de goedkope pinard van de bar-à-vin, de flessen van twee of drie euro in de supermarkt, en één met een hele grote reeks wijnen die goed gemaakt zijn, heel goed de ziel van de regio weergeven, maar die sneller drinkbaar en toegankelijker zijn dan de grote namen. Veel van deze flessen komen van de "kleinere" appellaties zoals de Côtes de Francs, en dit kasteel is daar een goed voorbeeld van. Het is sinds 1988 eigendom van Nicolas Thienpont. Deze blend van sémillon, sauvignon gris en muscadelle is strogeel en in de mond heel evenwichtig en mooi geëikt. De brede mond is evenwichtig en goed gedefinieerd, very Pessac eigenlijk, heel correct en evenwichtig. **, dus. Je betaalt hem 15,8 euro. De rode van dit huis schijnt ook erg goed te zijn.

    Chateau Puygueraud, Côtes de Francs, 2004: Een goed voorbeeld voor bovenstaande theorie is deze rode, eveneens van een domein van Nicolas Thienpont (en al sinds 1946 in de familie). Al sinds de jaren 70 is dit een vaandeldrager voor de appellatie met een heel regelmatige kwaliteit, sympathieke prijzen (zo rond de tien euro) en eigenlijk heel goed aangepast aan onze Vlaamsche keuken, een goeie wijn voor bij een stuk rood vlees op zondagmiddag. Voor wie klaagt over de kwaliteit van de wijn bij ouders en schoonouders een goede tip: geef ze geregeld zo'n kratje cadeau, je garandeert je zo een goed glas wijn op zondag zonder je blauw te betalen en je wordt er warschijnlijk nog populair door ook ! Eigenaardig genoeg was ik van deze specifieke fles niet zo'n fan. Mooie jonge kleur, erg helder. In de neus strak en kruidig, maar ook met een flard karton (filter?) naast het donkere fruit en een snuif grafiet. In de mond strak en tanninerijk, bijna uitdrogend, heel streng en waarschijnlijk beter tot zijn recht komend bij hogergenoemd vlees. Nu te drinken, denk ik, dat uitdrogende gaat niet meer weg gaan. 11 euro en één *.

    Z, Bordeaux, 2008: De familie Thienpont was van 1979 tot 2005 eigenaar van Château labégorce Zédé, tot de steenrijke Hubert Perrodo het kocht om het samen te voegen met Chateau Labégorce. Jacques vertelde ons hoe de familie de eerste pogingen afsloeg omdat het kasteel voor geen enkele prijs te koop was, maar dat hij het zinnetje "alles heeft een prijs" leerde kennen toen Perrodo een bod deed aan een prijs die ze niet konden weigeren. Ik vond persoonlijk dat hij dat wat weemoedig vertelde, maar de geschiedenis van de Bordeaux is doorspekt met dit soort verhalen, en het was tenminste niet "van de moetes"...Vroeger was deze fles bekend als de Z de Zédé, een naam die ze nu niet meer mogen gebruiken. De druiven, vooral merlot met een beetje cabernet, komt van een 9ha grote wijngaard met 25 jaar oude stokken onder de aoc Bordeaux Supérieur. Aan 6,95 euro is dit een mooi voorbeeld van wat een basic-bordeaux zou moeten zijn, en wat je eigenlijk als basiskwaliteit zou kunnen eisen op restaurant. Heel heldere kleur, heel jong. Uitbundige merlot neus, niet complex maar leuk. Een eenvoudige, fruitige passe-partout wijn, jong te drinken, zowel licht gekoeld op het terras bij wat charcuterie als in de winter bij eenvoudige, niet te vette gerechten. *, maar hier ligt misschien de toekomst van de kleine Bordeaux.  

    In volgend blogbericht ga ik in op de wat meer prestigieuze cuvées van deze avond.