cote-rotie

  • Bordeaux Roti

    Pin it!

    Het moet een eigenaardige hersenkronkel zijn: de flessen die ik bij blinddegustaties nooit schijn te herkennen zijn de flessen die ik ook minder graag lust. Zo ontsnapt een sangiovese bijvoorbeeld zeer vaak aan mijn (helaas erg ondervoed) olfactorisch geheugen. Deze zondag kan ik er eentje aan mijn lijst tooevoegen. Toen we na een weekendje aan zee onze dochter terug gingen oppikken bij een goede vriend haalde hij een flesje uit de kelder dat we blind mochten proeven. Alhoewel ik de vorm van de fles (van het Bordeaux type) al gezien had toen hij ze opdiepte en zelfs de vorm van het erg klassieke etiket, sloeg er bij het blindproeven iets tilt: achtereenvolgens klasseerde ik de wijn in Spanje en in de Sud-Ouest. Het bleek een Pessac uit 2001 te zijn. Ik kan dan ook een nieuwe persoonlijke eliminatieregel toevoegen: a/ ik houdt er niet van en het ruikt onaangenaam naar overrijpe kersen; dan is het een sangiovese of b/ ik houdt er niet van en het ruikt naar bijna rotte pruimen: dan is het blijkbaar een Bordeaux. Verwijten van elitarisme (de andere proevers vonden hem wél lekker) en Frankrijk-hater! dwarrelden zachtjes mijn richting uit en dus begon ik zo stilaan me wat existentiële vragen te stellen. De dag ervoor had ik een nogal schitterende huisdegustatie gemist en het lijstje dat Gert me liet zien was behoorlijk indrukwekkend (and very French!). En omdat iedereen er blijkbaar van overtuigd was dat ik terug thuis mijn verdriet zou verdrinken met een spätburgunder, besloot ik mezelf maar eens te bewijzen dat Frankrijk mooie wijnen maakt. Bordeaux dierf ik even niet bovenhalen, en dus maar meteen met één van Frankrijks beste appellations: de Côte-Rôtie.

    cote rotie

    Nu moet ik in alle eerlijkheid één ding toegeven. Flessen wijn van meer dan 25 euro zijn uitzonderingen in mijn kelder (het sans pretention ding, weet u wel...) en als ik bij een wijnhandelaar flessen van die aard zie staan en moet kiezen tussen een wijn uit pakweg Baden of Marlborough en één uit Frankrijk of Spanje dan zal mijn nieuwsgierigheid (én mijn verzuchting naar fraîcheur) mij eerder naar de eerste twee drijven. Een vooroordeel is immers een koppig beestje. Godzijdank jaagt mijn experimenteerdrang in de koopjesmand me ook al wel eens een andere richting uit en zo kwam het dat ik deze avond een Côte-Rôtie 2001, Domaine des Rosiers, Louis Drevon kon opentrekken. Ook hier weer moet ik bekennen: ik kende al de kopie (de Zuid-Afrikaanse Goat Rotie van Fairview), maar het origineel, een echte Côte-Rôtie, had ik nog nooit geproefd. 

    De syrah-wijnen van de Côte-Rôtie (in de Rhône-vallei) zijn erg apart omdat ze worden geblend met de witte viognier (tot 20% is toegelaten).  De druiven komen van steile hellingen op de rechteroever van de Rhône, bij Vienne. Traditioneel onderscheidt men twee terroirs: de Côte Brune en de Côte Blonde, de eerste met wat meer klei en de tweede met wat meer zand, maar beiden op een ondergrond met veel graniet.

    Louis Drevon is de bescheiden en naar het schijnt nogal zwijgzame eigenaar van 27 perceeltjes wijngaard op de Côte Brune. Dat is een voordeel omdat het de wijnmaker toelaat per perceel te vinifieren en zo de assemblage te maken die hij zelf wil. Hij staat bekend als een meticuleus wijnmaker die een lange schilweking toepast en zijn wijnen 18 tot 20 maanden laat rijpen op eik (25% nieuwe). Voor zover ik weet is hij voor de rest redelijk klassiek, maar hij filtert niet (altijd een goed teken omdat het de wijn laat leven in de fles: het bezinksel moet je erbij nemen, maar dat is dus een goed teken!).

    De Guide Hachette van 2004 gaf deze fles één sterretje. Ik rook mooie, vlezige aroma's met zuiver fruit (abrikoos), cacao en leder, met een heel fris en vrolijk, bijna lente-achtig fruittoetsje op de achtergrond (de viognier?). In de mond verrassend fris en fruitig, heel elegant en sprankelend zuiver, lekker en complex. Vlezig, fruitig en mooie zachte tannines. Leuke, frisse en zuivere afdronk. "Ik sta in één van de oude stallingen en de poort staat wagenwijd open: op de eerste dag van de lente ruik,ik dat de winter weg is..." Perfect op dronk, zes à zeven jaar schijnt een goede kelderleeftijd te zijn voor een Côte-Rôtie. Vive La France !  ©©©