countryside

  • Black Pudding and Foie Gras: The Star Inn, Harome, Yorkshire

    Pin it!

    I will allways remember my first visit to a genuine British dining pub, the Dering Arms in Pluckley Station in Kent. It was for me a magical moment, with gleaming sunlight that fell through the small windows, the smell of yesterday evening's woodfire, old fishing tools and hunt-memorabilia against yellowed walls, a friendly girl behind the bar, a big pint of fresh real ale, and then, to my utmost continental surprise a delicious dish that would put many a French restaurant to shame. That day I fell in love with that wonderful combination of two things I like so much: a traditional pub in the countryside and a good restaurant. And now, on a rainy day at the end of may we arrived in Harome, to find what I consider to be the best gastropub I ever visited: the Star Inn, owned by Jacquie and Andrew Pern.

    Image0141.JPG

    The village of Harome is quite nice, very much Yorkshire countryside, but it was raining cats and dogs when we arrived, and we found ourselves quickly back in the pub where we conquered a corner table, ready for the thirst-quenching pint of real ale, a Black Sheep. A young waiter brought us the menu's, a bloke from the local cricket team convinced us to gamble two pounds (we lost) to support the village team, and there was the comfy and oh so human, sans pretention, warm feeling that a good pub can give. Combine this with a one-star Michelin kitchen and a very very decent wine list and we were ready for a magical evening. 

    We were seated close to the kitchen, where a kitchen team worked with the silent and efficent drive of professionals. The Star Inn concentrates very much on produce from the North and does not work with fancy exported foodstuffs. Quite the contrary even, because a lot of it comes from their own farm, their own butcher in Helmsley (do you know lots of good restaurants who own a butcher ? ) and from a list of top suppliers in the area. In the cookbook by Andrew Pern he dedicates some pages to them, with Jo Campbell for the vegetables, Richard & Ronda Morritt for the asparagus, Paul Talling for the poultry and during the season for all what the hunt can produce, Alan Hodgson for the fish (directly from nearby Hartlepool) and Father Rainer Verbourg from the Benedictine Monastery for the apples. I adore this, for while I am eating I taste what surrounds me, not only the chef and his talent, but the landscape, the air and the feeling of a region. Andrew is considered to be a master in this and is absolutely briliant in combining luxury foodstuff with ordinary everyday things, but then of supreme quality.

     

    DSC02962.JPG

    But enough blabla for now, for what did we eat ? I was served one of the best starters of my life, a chicken liver & foie gras parfait with girolles and gooseberries, with a parfait made in heaven, I never have eaten so slow...The gooseberries were enveloped in a stuff that gave them a fantastic taste, I can't decipher my handwriting, but every one of them was an explosion of taste (white truffle ?). J. took the signature dish of Black Pudding and Foie Gras, and I rarely saw him happier at a restaurant table We took a bottle of Les Setilles, Bourgogne Blanc, Olivier Leflaive, 2008, made from vineyards in Meursault and Puligny-Montrachet, with a well defined nose with fruit and a certain minerality, and in the mouth a great fraîcheur, fine and light and elegant but capable of blending with my dish. **(*).

     

    DSC02970.JPG

    My main course was a woodpidgeon with peas and a mash made in heaven, but I am showing the picture of my neighbours dish, a Rare Breed Pork Rib with Seared Scallops and a brilliant risotto. By now teardrops of emotion were falling on my notes...so I can't decipher what risotto, but we were by now all in a state of culinary heaven, helped by a bottle of Jean-Baptiste Ponsot, Rully, 2008, a young and talented winemaker, with an aroma of clove and red fruit, with cooked fruit of high quality in the mouth, and supported by enough tannins and acidity, *** for me.

    About the puddings, a word of warning ! They are delicious, but the English are great pudding eaters, and the portions are quite uneuropean. And when a gourmet like me orders A taste of Star Inn Desserts in Miniature, than there is one word misplaced in this phrase. This "miniature" plate could have served our table of four, maybe even included one of the other groups, but for one overfed tourist this was a bit over the top. The price, 15£, gave unsufficient warning, and the worst thing of it all was that it was so good...so I stood fast...and was rewarded...

     

    DSC02973.JPG

     

    This dinner costed the four of us together 299 £, drinks at the bar included, and worth every penny. The service was professional and friendly, the environment very nice, and we slept in the rooms at the other side of the road. These were very expensive and far better for a romantic weekend (a bubble bath ! luxury ! seduction !) than for four overfed and slightly drunk friends, but we were compensated by a breakfast that in itself was culinary heaven and one of the best I ever had (hmmmm...maybe the Stein Inn on Skye). A chat with Andrew about food and pubs, his signature in his "Black Pudding and Foie Gras" cookbook, toppedit all up and we departed happily (and in for a bit of a walk).

    DSC02968.JPG

    I love this picture, also taken this evening. It shows how in a top restaurant even a "simple" dish like potatoes and vegetables, something you get in every pub in Britain with your meal, becomes a small work of art. As usual we at first did not touch them, until someone took a bite. They disappeared like a snowman in the Mojave desert...

     

     

     

     

      

     

  • Dering Arms, Pluckley Station, Kent

    Pin it!

    Lang, lang geleden, vertrokken twee overwerkte goede vrienden op een winderige natte vrijdagavond uit Brussel op lang weekend. Ze reden in de kletsende regen naar Oostende, werden heen en weer geslingerd in een stampende catamaran, verloren de weg in een stormachtig Kent waar het gehucht Pluckley Station door één miezerig wegwijzertje, half achter een grote struik, wordt aangeduid, en vielen uiteindelijk uitgeput en halfdood binnen in de Dering Arms, waar Jim Buss met veel mensenkennis ze onmiddellijk een pint Dering Ale onder de neus schoof en ze doorstuurde naar de grote oude sofa naast de open haard. Twee uur later werd het dessert afgeruimd en was de wereld terug een warme vrolijke plaats geworden, was de Brusselse werkstress vergeten en waren ze klaar voor enkele dagen tuinen, geschiedenis en pubs.

    De Dering Arms is één van mijn favoriete pubs in Engeland. Ik herinner mij nog als de dag van gisteren mijn eerste bezoek: de zon scheen binnen door de kleine raampjes van de gelagzaal en ik en mijn zus aten er de monkfish in bacon and orange sauce, op dat moment de signature dish van de eigenaar. Ik was toen zo onder de indruk dat ik zwoer om er terug te keren en er te blijven slapen (de pub heeft drie kamers). Ik heb dat sindsdien gedaan met goede en hele goede vrienden, nieuwe en oude lieven, een echtgenote en een dochter en ooit vierde ik er zelfs mijn veertigste verjaardag. Vorige week waren we er opnieuw en het was weer goed. Aan tafel hadden we een lang gesprek wat zo'n pub nu zo speciaal maakt, en omdat ook de wijn deze keer zo uitmuntend was besloot ik om er een blogbericht aan te wijden.

    DSC01811

                                                                                                                                

    Een goede Engelse pub moet in mijn ogen voldoen aan drie dingen: een aparte omgeving (gebouw of ligging), een goede keuken en een "village local" gevoel. Dat eerste is geen probleem, de Engelse countryside is letterlijk bezaaid met mooie oude gebouwen en prachtige landschappen. Het tweede was ooit wél een probleem, maar u moet weten dat Jamie Oliver eigenlijk is voortgesproten uit een Engelse keukenrevolutie die begin jaren 90 echt doorbrak, die van het werken met goede lokale ingrediënten, zonder veel poespas, maar vooral heel eerlijk, met respect voor de traditie maar met handig gebruik van invloeden uit de hele wereld. Het derde is vaak het moeilijkst te vinden maar is het meest essentiële: hoe goed het restaurant ook is, de locals moeten er nog steeds terecht kunnen voor een pint, en precies dat geeft zo'n pub een ongelooflijk gezellig aspect dat je eigenlijk buiten Engeland nog nauwelijks ontmoet. 

    De Dering Arms komt perfect tegemoet aan die drie criteria. Het gebouw is op zich erg opvallend (en vreselijk moeilijk te fotograferen!). Het is "dutch gabled", een stijl die je vooral in Kent tegenkomt door de influx van Protestantse vluchtelingen uit de Lage Landen, en die lijkt op de gevels van Amsterdam, geen puntgevels, maar eerder rond. De ramen in het gebouw zijn Dering Windows: tijdens de Engelse burgeroorlog ontsnapte een Dering aan zijn achtervolgers via zo'n raam en prompt ordonneerde hij dat elk nieuw gebouw op het landgoed zo'n ramen moest krijgen. Je kan er nog steeds aan zien tot waar hun eigendommen liepen als je een wandeling maakt. En de pub ligt in Pluckley, most haunted village of England, vlakbij Ashford, maar met een écht countryside gevoel.

    Picture 069

    Het restaurant was al twee maal Seafood Restaurant of the Year en heeft een beperkte steeds roterende kaart die vooral rond vis draait. De keuze is meestal beperkt, alhoewel er een kaart is voor wie echt niks moet hebben van wat er op het blackboard staat. Ik heb er gewoontjes gegeten, ik heb er lekker gegeten en ik heb er héél lekker gegeten. Deze avond was opnieuw een topper.

    Traditioneel startten we met een grote mooi pint of bitter, de Dering Ale, speciaal voor deze pub gebrouwen. Van het blackboard kozen we voor de lobster & crayfish thermidor, een beetje een risico in de Engelse keuken waar de meest gemaakte fout het slecht nabootsen van de Franse keuken is, maar het gerecht was top ! Jim's reputatie is voor een groot deel gebaseerd op zijn hele goede keuze van verse ingrediënten en ik denk dat dit het succes van dit succulente gerechtje was. Het is zo makkelijk om dit gerecht te bederven door teveel room, teveel kaas, teveel veel maar dit was in elk opzicht OK. De sauvignon blanc 2008 van Cloudy Bay miste karakter, maar eigenlijk waren wij al gefocust op de grote karaf die al vanaf het begin van de maaltijd op tafel stond te ademen. Want op de wijnkaart, voor een groot deel klassiek Bordeaux en Nieuwe Wereld, stond één fles uit de Bandol, van de handen van één van haar grootste wijnmakers. 

    Jean-Pierre Gaussen werkt met 99% mourvèdre en 1% grenache en hij werkt traditioneel, zonder toegevingen aan de drang om rode wijnen vroeger drinkbaar te maken. Ik dronk nog heel onlangs de 1998 en de hoofdconcuslie hier was "te jong", dus onze keuze was een risico. Jim had dan ook onmiddellijk de karakf voorgesteld, zodat de wijn nu toch een dik uur geademd had, maar nog tijdens de maaltijd bleef hij veranderen; We combineerden hem met een traditionele Engelse schotel, lamb noisettes in a minted stilton sauce. Ik weet het, muntsaus, scoort altijd hoog in het lijstje culinaire nachtmerries van mijn geliefde Albion, maar je moet het echt eens proeven als het goed gemaakt is, het is heerlijk.

    asterixmunt

    De Longue Garde 2001 van Jean-Pierre Gaussen kwam uit een fles met een dikke laag zaksel op de bodem en was professioneel gekarafeerd. In de neus was hij onmiddellijk prachtig kruidig, heel evenwichtig en mooi mineralig. In de mond zwart fruit, kersen, maar dan echt pas geplukte en heel rijpe, heel intens. Naar het einde van de maaltijd toe kwam er een aroma en vooral een afdronk die een mengeling was van sigaren en single malt, en het leek alsof de geur van de wijn, de herinnering aan het lam en de openhaardgeuren van de pub allemaal samensmolten in één magnifieke smaakervaring; We gooiden daar achteraf nog een kaasschoteltje en een single malt tegenaan, maar het hoogtepunt lag al achter ons. 

    De Dering Arms heeft drie mooie kamers. Een tafel reserveren is meestal niet nodig, behalve op zaterdagavond en zondagmiddag. De kamer reserveer je best wel op voorhand. Say Hi! to Jim from me! Ah, en dat ijle gegil waar u 's nachts van wakker werd ? Dat is die bouwvakker die al 80 jaar van het dak van het station valt. Zo lang u de Red Lady niet ontmoet is er niks aan de hand...