dessert

  • Sicilian Fast Food - Sicilië 2009

    Pin it!

    Door de capriolen van Allitalia 'Allways Late In Take-off, Allways Late In Arrival' landden wij met serieuze vertraging in Catania. Onze lunchafspraak in de Trattoria Majore in Chiaramonte Gulfi viel dus in het water en naar het befaamde speenvarken van dit etablissement konden wij fluiten (we waren er nochtans deze morgen om vier uur voor opgestaan). Gelukkig had onze gids-chauffeur-raconteur Gianni een alternatief: Sicilian Fast Food. Na een kennismaking met de grandeur (sic) van het Siciliaanse wegennet stopte hij voor een nogal miezerig uitziend etablissement waar nog wat mannen aan de toog snel iets naar binnen aan het werken waren. Er werd snel snel een gammel tafeltje afgeruimd, een fles wijn besteld en aan de toog mochten wij wat focacce uitkiezen: een soort gevulde broodjes. Het was misschien wel de honger, maar het smaakte en we maakten voor de eerste keer kennis met de verse produkten van het eiland.

    DSC00089

                                                                                                                       

     
     

    Enig Siciliaans onderhandel zorgde voor onze eerste fles Siciliaanse wijn, een 3 Carati van het wijngoed Avide. De wijngaarden van Giovanni Calcaterra liggen in het hart van de DOCG Cerasuolo di Vittorio, in en rond Comiso, en twee wijnrassen staan hier centraal, de nero d'avola en de frappato. De 3 Carati is een 100% nero d'avola en voor enkelen onder ons was het de eerste kennismaking met deze druif (maar niet voor J. en mij, nero d'avola fans van het eerste uur). Deze zwarte van Avola (een dag later reden we voorbij het dorp waar hij vandaan kwam) is een koppigaard die hard en gesloten kan zijn, maar die zich kan ontwikkelen in een fluwelen verleider, een beetje een Siciliaan dus...Deze 2002 was al wat geëvolueerd in kleur en neus, maar hij rook naar rijp fruit en oud leder, een combinatie waar ik wel van houdt. Genoeg fruit en zuren, en een allermooiste finish. Op één been kan je echter niet staan en wij dus naar de toog voor een fles frappato.

    Dit initiatief werd op verontwaardigd handjesgewapper onthaald. Wij zouden teleurgesteld zijn na de vorige wijn en na wat uitleg over ons wijnliefhebberschap vroeg de baas of we geinteresseerd waren in een echt goede fles ? Dat was niet echt een moeilijke vraag, en de patron vroeg een minuutje tijd en verdween uit de gelagzaal. Even later zagen wij hem wegscheuren in een klein autootje en vijf minuten later holde hij binnen met een in papier gewikkelde fles die vervolgens met veel bombarie onthuld werd. De Barocco, is een cerasuolo di Vittoria en dus een blend van nero d'avola en frappato (hier respectievelijk 40 en 60%). Hij krijgt 8 tot 12 maanden eik en wordt dan nog twee jaar op fles gekelderd voor hij de deur uit mag. Na nog eens enkele jaren kelder moet hij dan ideaal op dronk zijn. Hij bleek complex en diep, héél mannelijk en viriel. De herkenbare nero d'avola tonen werden hier gekoppeld aan de frisse zuren van de frappato. Een indrukwekkende wijn, waarover Gianni de hele verdere reis zou praten, omdat we ze in zijn ogen wel heel goedkoop hadden gekregen...maar daarover later meer.

    Omdat wij culinaire leken bleken te zijn, moesten wij absoluut kennis maken met een Siciliaans dessert: de cannoli. We zouden ze de volgende dagen bij ontbijt, lunch en dinner zien voorbijkomen.

    DSC00090

                                                                                                                                          

  • Ontmoetingen met een druif: de muscat blanc à petits grains

    Pin it!

    Het is met de muscat druif zo'n beetje als ooit met Abba: goede muziek maar het is bepaald niet hip om het toe te geven. Wanneer je zo voor de vuist weg naar mijn opinie zou gevraagd hebben over deze druif zou ik termen gebezigd hebben als lekker maar simpel, zoet, wat plakkerig...Het was mijn laatste vakantie die mij er echter toe verplichtte om mijn mening te herzien en de druif nog eens wat beter te bekijken: mijn kennismaking met de muscat de rivesaltes varieerde van uitermate aangenaam tot complex en interessant. Toen ik mijn oudere degustatienota's er op na keek kwam ik tot mijn verrassing tot dezelfde conclusie: in de meeste geval stonden er naast termen als lekker, fruitig ook zaken als complex, diepgang, kruidig, evenwichtig.  

    De muscat familie is waarschijnlijk één van de oudste druivenrassen van de vitis vinifera, de europese druivensoort. Ze was al bekend onder Grieken en Romeinen en in de meeste regio's waar ze vandaag gebruikt wordt werd ze waarschijnlijk ooit door één van die twee geïmporteerd. De muscat blanc à petits grains is één van de 200 verschillende soorten muscat, maar wordt algemeen beschouwd als de beste. Het aroma is zeer herkenbaar: voor de droge muscat's zijn de geuren van druiven en rozen typisch (het is de enige wijn die echt naar druiven geurt), voor de zoete zijn het vooral fruitige elementen als sinaasappel die opvallen. Betere exemplaren kennen ook vaak een grote kruidigheid en elementen als honing. De druif is ook bekend als muscat d'alsace of muscat de frontignan en veel Italiaanse moscato is eigenlijk ook de muscat blanc. Ook de Duits-Oostenrijkse muskateller is een nauwe variant. De muskat ottonel en de muscat d'alexandrie zijn familie, maar hebben beduidend minder structuur en complexiteit.

    Wat zijn momenteel de interessantste wijnen van deze druif ? In mijn ervaring zijn muskatellers heel vaak erg interessant, en muscat d'alsace is een echte lentewijn die geurt naar bloemenweide en druiven nog voor die twee er echt zijn. Moscato d'Asti en Clairette de Die zijn schuimwijnen die worden geapprecieerd door oudere mensen omwille van hun lage alcoholgehalte en zeer fruitige en zoete aroma's, maar het zijn echt hele goede begeleiders van fruitsla als dessert (of als aperitief in de zomer). De klassieke, eerder op zout gebaseerde aperitiefhapjes als kaas of vis combineren absoluut niet dus dat is een fout die je niet mag maken.

    Het is echter vooral in de zoete wijnen dat ik de druif leerde apprecieren. De Muscat de Beaumes de Venise en de Muscat de Frontignan zijn wijnen met 100% muscat blanc à petits grains en ze zijn fruitig en hedonistisch maar zeer vaak ook complex en veelgelaagd. De Muscat de Rivesaltes (mijn eye-opener) is dat ook indien hij voldoende muscat blanc bevat. En hier komen we dan ook op het grote zwakke punt: omdat in Frankrijk het nog steeds niet verplicht is om de samenstelling van je wijn te vermelden voegen veel producenten de muscat d'alexandrie toe aan de blend (veel gemakkelijker in de wijngaard, maar veel vlakker van smaak). Dit maakt dat Muscat de Rivesaltes in erg veel verschillende kwaliteitsniveau's bestaat (en de zwakke broertjes maken helaas het cliché waar: kleverig zoet...).

    Momenteel zijn er echter twee gemakkelijk te vinden muscat's die echt de moeite zijn. In de Cora zou je de Chateau de Stony nog moeten vinden, een muscat de frontignan die in de Guide Hachette én Coup de Coeur werd én drie sterren meekreeg: een gewoonweg héél lekkere wijn die zo goed gestructureerd is dat je vergeet dat hij zoet is. In Colruyt en Spar ligt een andere Guide Hachette laureaat: de muscat de rivesaltes van Croix Milhas (twee sterretjes). Hij is enorm fruitig maar eveneens nooit kleverig (hij deed me denken aan pompelmoes: ook vaak dat evenwicht tussen suikers en zuren). De wijn heeft ook iets heel fris, het deed me denken aan zilte zeelucht, dat hem erg apart maakt. De prijs is bijna belachelijk, tussen de vijf en zes euro. De Fransen drinken deze wijn als apero en daar is hij zeer geschikt voor, maar de eigenares van het Château de Valmy gaf me de tip om zo'n fles in de ijskast te bewaren om er een glas van te drinken voor het slapengaan: volgens haar blijft zo'n fles geopend tot zes weken goed. Ik heb het nog niet kunnen testen: mijn fles was elke keer weer leeg na een paar dagen...

    muscat