dolcetto

  • CSP goes Stappato

    Pin it!

    Ik weet het, ik weet het, ik heb u op deze blog al tientallen keren lastig gevallen met mijn avonturen in Sicilië, en toch is het zo dat het wijnland waar ik het minste affiniteit mee heb Italië is. Ik vind dat eigenlijk zelf eigenaardig, want wanneer ik Italiaanse wijnen proef ben ik vaak gecharmeerd, en de keuken is één van mijn favoriete, maar ik blijf ergens vinden dat er een heel groot verschil is tussen de toppers (die véél te duur zijn), en de basis, die meestal ondermaats is van kwaliteit. Op de één of de andere manier blijf ik vinden dat het relatief makkelijk is degelijke wijn te vinden aan een redelijke prijs (5 à 20 euro) in Frankrijk, Spanje en Duitsland, maar niet in Italië. Waarschijnlijk is dit een huizenhoog vooroordeel, en op voorstel van wijnbuddy Gert contacteerde CSP de Leuvense winkel Stappato om ons te helpen om me van dit vooroordeel af te raken.

    Wij werden uitgenodigd in het proeflokaal in de Diestsestraat, verwend met hapjes en olijfolie en begonnen welgemutst te proeven. Dat gebeurde in flights van drie, en speelde zich af rond de wijnen van de Piemonte, waarbij wij uitdrukkelijk hadden gevraagd om onderaan te beginnen. En wat is er dan beter dan Dolcetto...  

    De Dolcetto d'Alba is een lokale druif uit Piemonte die gewoonlijk wordt aangeplant op plaatsen die niet goed genoeg zijn voor nebbiolo en barbera, die vroeg rijpt en dus als eerste, voor de andere twee, kan geplukt worden, en die niet zo makkelijk is in de kelder: ze combineert veel kleurstof met een natuurlijk gebrek aan zuren. De meeste producenten maken er dan ook hun instapwijn mee, de wijn "die ze zelf aan tafel drinken", en een wijn die niet bedoelt is om lang te rijpen maar om binnen de twe à drie jaar te drinken. Deze druif zonder pretentie is één van mijn lievelingetjes, want voor wie er mee kan werken worden er mooie karaktervolle wijnen gemaakt, zeker door de grote namen waarvan ik de "grote" wijnen te duur vind.

    luigieinaudi.jpgDe eerste die hier vandaag in het glas kwam was de Vigna Tecc, Dolcetto d'Alba, Einaudi, 2007. Het domein Einaudi dateert uit het einde van de 19de eeuw en werd gesticht door de toen 23-jaar oude Luigi Einaudi, die het zou schoppen tot president van de republiek Italië (tussen 1948 en 1955), eens wat anders dan president van de wijnboerenvertegenwoordiging van de regio of zo. Het domein, met 50ha wijngaard, is bekend voor zijn dolcetto's, en Beppe Caviola (genen uil) is de consulterende oenoloog. Deze cuvée werd gemaakt met stokken uit 1937 en 1985, en fermenteerde en rijpte op inox, met een eerder korte schilweking. Hij rook naar vleeskersen en zwarte chocola, en in de mond had hij mooi geconcentreerd fruit en een mooi bittertje. Hij was nogal vet, en net wat te kort achteraan om echt heel goed te zijn, maar het was een mooie starter. *(*) dus, 17,85 euro bij Stappato, en een beetje duur voor wat het was. Wie trouwens een leuk adres zoekt, een beetje aan de exclusievere kant, maar mooi gelegen, kan hier ook verblijven, zie hier.

     

    De tweede fles was een Priavino, Dolcetto d'Alba, Roberto Voerzio, 2008. Roberto Voerzio is een leerling van de beroemde Elio Altare en is heel sterk gericht op wat er gebeurt in de wijngaard. Hij mikt op heel lage opbrengsten, om er wijnen met concentratie en karakter mee te maken. Hij is het bekendst voor zijn Barolo's, maar hij maakt een erg mooi dolcetto, deze dus. Wij kregen eerst wat reductie in de neus en moesten hem even laten rondwalsen om de mineraligheid te laten doorkomen, en in het glas evolueerde hij naar een echte snuffelwijn, fruit met een laag stenen erover. In de mond mooi strak, droog, met zachte tannines en een mooie structuur. 16,95 euro bij Stappato en *** en wél zijn geld waard. Dat je met een kleine druif grote wijn kan maken werd hier bewezen, en

    dolcetto_bricco.jpgde volgende fles, de Bricco, Dolcetto d'Alba, Giuseppe Mascarelli, 2008, bevestigde dat nog. Giuseppe Mascarelli maakt vooral impressionante bewaarwijnen met de nebbiolo druif en de Monprivato is één van de beste wijnen van de Piemonte, maar hij besteed evenveel aandacht aan zijn Dolcetto en zijn Barbera. Deze Dolcetto komt van een wijngaard met een erg kalkrijke bodem, rijpt op grote botti en wordt gemaakt met heel beperkte hoeveelheden sulfiet. Jeroen noemt dit een dolcetto barolato, omdat de manier van vinifieren eigenlijk heel dicht tegen die van een barolo ligt. Er worden trouwens maar 3000 flessen van gemaakt. In de neus vonden wij een mooie, zachte fruitigheid terug, met aardbeien en vanille, en we herkenden er de botti in. In de mond was hij zacht, fluwelig, met veel fraîcheur en toetsen van melkcohocolade. Een beetje een ongewone dolcetto, maar heel edel en zacht en héél lekker. 15,61 euro dus en *** én eveneens een goede koop.   

    Volgende blog: barbera...

     

     

     

      

  • Kempense kelderrestjes

    Pin it!

    Ongeveer 400kg wijnliefhebbers in mijn omgeving hadden me het al aangeraden: ge moet eens binnenspringen bij van Eccelpoel in Herentals. En onlangs kwam het er eens van: ik ben nog maar zelden zo verrast geweest. Op het eerste gezicht is dit een superette zoals er in Vlaanderen honderden zijn. Op het tweede gezicht is dit een foodie schatkamer zoals er maar weinig zijn.

    Ik bespaar u mijn commentaar over de verrukkelijke kazen, de geweldige "pottekes pesto" en de charcuterie-toog uit een andere, betere wereld, maar over het wijnrekje in de winkel kan ik niet zwijgen: dit is zowat de natte droom voor elke liefhebber. Grote en kleine namen, grote en kleine jaren, het staat hier allemaal bijeen, compleet drempelloos, compleet toegankelijk. Zelfs de wetenschap dat in de kelder van dit huis een echte wijnschatkamer staat doet hier niks aan af: het is één van de weinige plaatsen in België waar je anoniem kan binnengaan en er terug buitenwandelen met een winkelkar vol culinaire goodies.

    De aanleiding voor deze blog was een Italiaan die ik er onlangs kocht (april 09): een Augenta 1997, Dolcetto D'Alba, Pelissero. In elke andere winkel had ik deze fles laten liggen. Een dolcetto uit 1997 ? Dat is toch veel te oud ? De dolcetto is toch de tegenhanger van de gamay ? een simpele druif in een regio vol sterren ? Maar men had dit al in mijn oor gefluisterd: ze kopen hier soms oudere wijnen die commercieel opgegeven werden maar die door het palet van de eigenaar nog waardig werden bevonden.

    Augenta is de naam van de wijngaard rond de kelders van Pelissero. Deze dolcette rijpte zes maanden op grote botti. Vandaag, bijna twaalf jaar later, zijn dit de proefnota: "droesemvliesje onder de kurk; er is wel wat veroudering zichtbaar maar de kern is mooi kersenrood; mooie, evenwichtige en echt elegante neus van een al wat oudere wijn, met toetsen als zoethout, drop, boenwas (een oud boerenmeubel). Een wijn om aan te ruiken en dan te walsen en aan te ruiken en dan te walsen en aan te ruiken en dan te walsen...in de mond rustiger, minder complex maar heel evenwichtig. Heel smakelijk en vriendelijk, als iemand die je graag aan je zijde zou hebben op een moeilijk moment. Hij deed me wat denken aan dit liedje (met eeuwige dank aan vinejo voor het idee).