donnafugata

  • La Grotta: Robert De Niro, een rots en de Venus van Gallodor - Sicilië, januari 2011

    Pin it!

    Sommige restaurants zijn zo "local" dat je er zelfs op het internet nauwelijks Engelstalige informatie over vindt, en voor La Grotta, in het vissersdorpje Santa Maria La Scala, vlakbij Acireale, is dat maar goed ook, de gelagzaal kan met moeite een 30-tal klanten bedienen (het terras kan in de zomer nog eens 50 man aan). Onder dit klienteel bevindt zich niemand minder dan Robert de Niro zoals de trotse baas ons meedeelde, maar goed, een bende Leuvenaars met een goei goesting was ook welkom, al was het maar omwille van hun prenotazione.

    DSC02258.JPG

    De familie Strano is al drie generaties lang eigenaar van dit lokale etablissement in dit ingeslapen vissersdorpje en je moet met de auto een lange slingerende weg volgen om op de kaai, waar het restaurant ligt, te komen. Het kreeg zijn naam van de immense vulkanische rots die het interieur van de eetzaal bepaalt en die je vurig doet bidden dat je bij de volgende aardbeving niet op dezelfde plaats zit. Wanneer je binnenkomt begin je onmiddellijk met Don Carmelo te onderhandelen over wat er op je bord gaat komen. Dat gebeurt op een zeer eenvoudige wijze: er is een kleine koeltoog met de vangst van de dag en alles wat je aanwijst gooit mijnheer Strano in een plastic bak. Die wordt gewogen, er wordt een prijs op geplakt per kilo en na je akkoord moet je alleen nog zeggen hoe je alles klaargemaakt wil zien. Wij opteerden voor de grill en de olijfolie en lieten de rest over aan de fantasie van de baas.

    DSC02235.JPG

    DSC02236.JPG

     Het eten komt in twee, drie gangen op tafel en is eigenlijk van een verbijsterende eenvoud, maar tegelijk ongelooflijk lekker. Er worden nauwelijks dingen aan toegevoegd, alleen maar wat olijfolie, en de wijnen die het huis aanbiedt gaan wat dezelfde richting uit: geen grote namen, maar aangenaam geprijsde lekkere flessen zoals de Tasca d'Almerita Brut, een fruitige en goed gestructureerde schuimwijn**, de Vigna di Gabri 2009 van Donnafugata, één van mijn favoriete seafood-wijnen en een 100% ansonica, zuiver en fruitig en met een mooie afdronk (en met een klein zout tikje, heel lekker bij vis), **, en de Lighea 2009, een 100% zibibbo, familie van de muscat, *'*). De onvermijdelijke sorbet, hier één van citroen, hielp verteren en ons wandelingetje langs de haven werd verlucht door een bijzonder partijdige golf die één van ons uitkoos om kennis te maken. Even leek hij op de Venus van Botticelli die uit het schuim van de Middellandse Zee wordt geboren, maar toen was de magie weg en was hij terug een drijfnatte Belg. Wij reden hikkend van het lachen terug naar Catania.

    DSC02238.JPG

    PS Geen plastieken rotsje hier, maar the real thing !

    

  • Mi Manda Picone, de ideale wijnbar: Sicilië 2010

    Pin it!

     

    Het filmpje hierboven komt uit Mi Manda Picone, een gangstercomedie uit 1984 die zich afspeelt in Napels. Klik er even op terwijl u dit bericht leest, het draagt bij tot de sfeer.

    In Palermo ligt één van de mooiste winebar's van Europe. Ze draagt de naam Mi Manda Picone, een verwijzing naar de film, en ze wordt sinds 1999 uitgebaat door Antonella Bonno en Sandro Tatano. Wij wandelden er die avond naar toe, liepen verloren in de steegjes van de oude Arabische wijken, vielen op de twee carbinieri die de Antica Focacceria bewaakten (één van de 420 handelszaken in Palermo die weigeren pizzo of beschermingsgeld te betalen) en werden bereidwillig 10 meter verder gedirigeerd naar de ingang.

    DSC01368

    De wijnbar ligt op het mooie San Francisco pleintje, heeft een wijnkaart met 450 referenties en een goed restaurant, maar ons hart stalen ze hier onmiddellijk toen de ober weigerde onze wijnbestelling op te nemen: nee, dat moet je beneden doen, aan de bar, en met hulp van de barman die je naar de grote kasten vol wijn begeleidt waar je je flessen kan kiezen (bubbles, wit en rood). Hij adviseerde ons, en hij adviseerde ons goed, en in combinatie met het zéér lekkere eten gingen wij zeer voldaan onze eerste avond in Palermo in.

    Starten deden wij deze vier dagen steevast met Siciliaanse schuimwijn, en de Milazzo Classico Brut 2007 was een fruitig exemplaar. Ondertussen hadden de dames in het gezelschap al wijselijk besloten om af te wijken van ons ritme dat twee keer per dag antipasti, primi piatti, secondi piatti én dolci inhield, maar een echte gourmet gaat zo'n uitdaging niet uit de weg, het is alleen wat spijtig dat men er hier geen rekening mee hield: elk van de drie gangen was op zich een volwaardige maaltijd. Ik lanceerde me met sgombro di lampedusa, in olijfolie opgelegde makreel, een beetje zoals je hem hier ook in blik kan kopen, maar dan zo ongeveer 1.000.000 keer lekkerder, en gemengd met kappertjes, verbrokkelde pistachenoten en groene peper.

    De barman had ons ondertussen begeleid naar een fles catarratto, een lokaal druivenras, en yippee! hier zelfs op natuurlijke wijze gevinifieerd, door Antonino Barraco. Het was een karaktervolle witte, één van de beste van de vakantie, van een klein 8ha groot domein, en gemaakt door één van de weinige natuurlijke wijnbouwers aan de linkerkant van het eiland. Hij begeleidde ook de pasta al pesto siciliano alle mandorle uitstekend, en ik begon de smaak en textuur van verse pasta al aardig gewoon te worden. Bij het hoofdgerecht, een reusachtig hammetje met een lekkere saus, kwam eerst een Nero di Serramarocca 2005, ondermaats vonden we, en snel vervangen door een Tancredi 2006 van Donnafugata, een schot in de roos, zuiver, fris en mooi gestructureerd. Het dessert was een mousse van ricotta, waarvan ik mij meen te herinneren dat hij geweldig lekker was, maar ondertussen was mijn digestief systeem in alarmfase rood gegaan, kon ik letterlijk geen pap meer zeggen, en mijn nota's zijn een beetje kort... Wij sloten beneden aan een hoge tafel af met de Ben Rye, de dessertwijn van Donnafugata.

    "Ah, says Andrea, my uncle always used to say that pastries are like the cardinal at Easter. The cathedral is so packed with people come for High Mass there isn't a spare centimeter to move in, but as soon as the cardinal appears, a pathway opens miraculously to make room for him to pass". 

    Uit On Persephone's Island, door Mary Taylor Simeti.  

    Cataratto, Antonino Barraco, 2007:  komt van een 8ha groot domein in Marsala en is gemaakt met biologische druiven en minimale toevoeging van sulfiet.100% cataratto van 15 jaar oude stokken. Tertaire aroma's van ondermeer amandel en herkenbaar als een vin naturel. In de mond veel body, rond en zacht, mineralig en erg karaktervol. Erg apart voor een Siciliaanse witte, maar zéér lekker en goed combinerend bij het eten. **(*)

    Nero di Serramarrocca, 2005: een nero d'avola waarover ik voor de rest niks vond, maar hij was gestoofd, rond, mollig en eigenlijk vooral saai. En dus snel vervangen door een fles

    Tancredi, Donnafugata, 2006: een bland van nero d'avola en 40% cabernet sauvignon, en vorig jaar dronken we hier al een 97 van, toen net op het randje qua ouderdom. Dit was een mooi geëikt exemplaar, met ceder en grafiet in de neus, goed gestructureerd, klassiek maar ook fris en met stevige tannines. **

    Ben Rye, Passito di Pantelleria, Donnafugata, 2008: Ben Rye betekent zoon van de wind en hij wordt gemaakt met zibibbo druiven die van het eiland Pantelleria komen. Zibibbo is een variant van de moscato en dat kan je proeven. Een passito maak je door een deel van de druiven op stro te laten indrogen zodat de suikers zich concentreren en het hieruit geperste sap later toe te voegen aan de wijn. Aroma's van perzik, pompelmoes, gedroogde vijg en honing. In de mond zoet, maar verfrissend zoet, een beetje zoals een maraschino kers. Erg lekker. **(*)

    BenRye

     

     

     

  • The Sicilian Tasting: sinistro

    Pin it!

    Wanneer twee CSP leden vier dagen in goed gezelschap de gastronoom uithangen op Sicilië, dan kan het niet anders dan dat we de andere CSP leden laten delen in deze vreugde. Een Sicilië tasting was dan ook op zijn plaats. Maar omdat Sicilië zoveel goede wijnen oplevert bleek al snel dat één avond niet te doen zou zijn en op aanraden van een bevriende wijnhandelaar splitsten we de zaak op in twee: een proeverij zou zich richten op de linkerkant van het eiland, met name rond Marsala. De volgende zou dan de rechterkant aan de beurt laten. Het onvolprezen Planeta krijgt later op het jaar zijn eigen degustatie. 

    De avond leverde al snel op wat een constante zou blijken te zijn. In een zee van plonk dobberen enkele pareltjes. Zoals op veel plaatsen in Italië is het hier eigenlijk wat te makkelijk. De zon, de vruchtbare grond, een beetje irrigatie en je krijgt opbrengsten waarvan je duizelt, maar helaas is de kwaliteit dan ook vaak navenant. Dit zijn de Sicilianen zoals we die kennen van de ketens: betaalbare dorstlessers. De twee witten van Alcesti en de witte van Firriato bevestigden dit: ze kregen alletwee een halve of een hele *, maar ik zag sommige leden zich al schrap zetten. Een hele avond van dittem ?

    De wijnen van Donnafugata worden gemaakt in Marsala door de familie Rallo. Maar zoals al in vorig blogbericht beschreven, vaak is de naam van de consulterende oenoloog even belangrijk als die van de eigenaar. Dit domein werd bij zijn opstart in 1983 geconsulteerd door de beroemde Giacomo Tachis, maar op diens eigen aandringen haalde de familie Carlo Ferrini erbij. Carlo is een Toscaanse superster, een beeje zoals Roland of Derenoncourt, en ondermeer de raadgever bij klasbakken als Fonterutoli of Poliziano. Net zoals Stéphane schenkt hij vooral aandacht aan wat er in de wijngaard gebeurt; wat leidt tot wijnen met persoonlijkheid en schitterend fruit. Deze Anthilia 2007 werd gemaakt met de lokale rassen ansonica en catarratto. In de neus héél zuiver fruit, perzik en sinaas en knalvers zweet, inclusief de feromonen ! Een hele mooie structuur ook, heel goed gemaakt, om in te bijten zo fruitig !!! Kreeg van ons zonder discussie **. Ik kocht de wijn op het vliegveld van Catania aan 11 euro.

    donnafugata

    Het mooie etiket, een handelsmerk van Donnafugata, verwijst naar de vluchtende koningin Maria Carolina die niet ver van het domein een schuiloord vond voor haar belagers.

    Voor we overgaan tot de persoonlijheid van de avond, proefden we nog twee erg aardige wijnen. De Bizir 2006 van Ajello, is een blend van chardonnay, inzolia en grillo. En voor iemand begint te gillen over chardonnay en niet-Siciliaanse druif even opmerken dat Sicilië lang door de fransen bezet werd: vandaar de aanwezigheid van Franse druivenrassen die hier vaak al heel lang staan. Deze wijn had een aroma van stroperige likeur, gele gitanes, erg alcoholrijk en kruidig. in de mond troffen we opgelegd fruit, likeur en alcohol, met een bijna zoete toets die toch droog is, en met amandelen in de afdronk. Sicilië is ook sterk beïnvloed door de Arabische cultuur en couscous is dan ook een nationaal gerecht: daar moet deze wijn perfect bij gaan. *(*) dus, en 12,95 euro bij Licata

    De Ninfea 2006 komt van Alcesti en is een blend van grillo en chardonnay, een erg gelukkige combinatie die je vaak ontmoet in wat commerciëlere wijnen; Hier werd de grillo eerst op inox gefermenteerd en de chardonnay op eik, waarna hij nog eens 9 maanden barrique kreeg. Dit zou normaal gezien een eikmonster opleveren, maar hier is de grillo de cowboy die het chardonnay paard in toom houdt. In de neus sinaas en eik maar omweven door een frisse zeebries. in de mond eveneens openend met exuberant fruit en vanille, maar ingetoomd door het witte fruit van de grillo. Dankzij de blend complexer en beter gestructureerd. Kreeg van ons daarvoor **, maar koste dan ook al 14,2 euro bij Het Moment in Aalst.

    De wijnen van dé superster aan deze kant van het eiland serveer ik u volgende keer, kwestie van deze berichten verteerbaar (en u geïnteresseerd) te houden. Wie echter op zoek is naar een originele zomerse rosé kan ik de Pignatello 2006 can Alcesti aanbevelen die ook voorbij kwam fietsen deze avond. Een aroma met klein rood fruit, zelfs wat boterig, een vettige en goed gestructureerde mond die wat aan pinot noir deed denken: een fruitige rosé met ballen, perfect bij de mediterraanse terraskeuken. *(*) en 8 euro bij Het Moment.