douro

  • CAP goes Douro !

    Pin it!

     

    neuschwanstein_q.jpg

    Ja, U leest het goed ! CSP werd namelijk voor één avond CAP, een Château Avec Pretention ! Wij hebben sinds jaar en dag de gewoonte dat elk lid elke maand een som overschrijft, of hij nu komt of niet, en na een paar weggevallen degustaties en wat very Sans Pretention avondjes bleek er volgens onze penningmeester teveel geld in kas te zitten. Van Dexia was er toen nog geen sprake, anders hadden wij uiteraard bijgesprongen en aan een eventuele overname gedacht, maar helaas, president Rick en CFO Joep besloten om het geld voor één keer op te smossen aan prestige-wijnen. En omdat wij ook wel weten dat je dat in de Bordeaux niet meer moet proberen tenzij je enige tijd bij Dexia op het juiste zitje doorbracht zochten wij naar een sterke maar traditionele wijnregio waarvan we de toppers nog konden betalen. Dat werd de Douro, deels onder invloed van de vakantie van de president, en deels door de hulp van Kris Jeuris, Douro kenner en Portugal-liefhebber bij uitstek, die zo goed was om mij binnen te luizen bij Domingos Alves de Sousa, één van de topdomeinen van de Douro. Groot was trouwens onze vreugde toen Kris ook bereid bleek om mee te komen proeven en nog wat van zijn kennis met ons te delen. Alle wijnen werden gekarafeerd bij aanvang van de degustatie. Er werd opvallend weinig gespuwd. De inhoud van de spuugemmers werd gebotteld en verkocht aan de hoogste bieder.

    De Douro, goed voor ongeveer 42.000ha wijngaard, is een wijnregio die op de hellingen ligt van de gelijknamige rivier, terwijl ze zich slingert door een diepe vallei, van aan de Spaanse grens tot aan de stad Porto. Vier bergketens sluiten de vallei af van de matigende invloed van de zee en het is er dus extreem warm in de zomer en zeer koud in de winter. De ondergrond bestaat bijna volledig uit leisteen en de druivelaars moeten zich door de lagen heen wroeten om tot aan een laag natte klei te komen die soms veertien meter lager ligt. De regio is verdeeld in drie delen: de Baixo Corgo, 14000ha en koeler en natter, de Cima Corgo, 19000ha rond Pinhao en al een pak warmer, en de Douro Superior, 8700ha, waar het echt heel heet en droog is.

     

    douromap.jpg

     

    De verschillen tussen wijngaarden kunnen echter erg groot zijn. Des te dichter bij de rivier, des te warmer, des te dichter bij Regua des te koeler, en uiteraard maakt het ook veel uit op welke oever de wijngaard ligt. Dit is een groot voordeel bij het maken van port omdat je op deze manier de wijnen van verschillende wijngaarden kan blenden om de wijn te maken die het porthuis wilt. Sommigen mikken op een rijke, zwoele stijl en hebben de zonovergoten laaggelegen wijngaarden nodig, andere zoeken meer naar fraîcheur en mikken op de hogere en koelere percelen.

    Heel typisch voor de Douro is ook de field blend. Om de redelijk grote klimatologische verschillen van jaar tot jaar op te vangen en de risico's voor de boer te beperken werden  verschillende druivenrassen door elkaar aangeplant. Zo kan een perceel soms tot 20 verschillende rassen bevatten en heel vaak heeft zelfs de eigenaar geen idee van wat er nu precies in zijn wijngaard staat. Omdat dit ook een oude wijnregio is, en vroeger heel gereglementeerd door de grote Porto-huizen, staan er ook zéér veel oude stokken, en een leeftijd van 80 of 100 jaar is geen uitzondering. Dit is ook bij het maken van stille wijnen (en die gaan we vandaag proeven) een groot voordeel omdat het voor een natuurlijke vorm van opbrengstbeperking zorgt met kleine oogsten met véél materie en smaak.

    Bij het aanleggen van de wijngaarden was het meest gebruikte werktuig de dynamietstaaf (vandaag de bulldozer). Op de steile leisteenhellingen kon alleen gewerkt worden indien men er terrassen aanlegde, warbij de oudste redelijk smal zijn omdat er uitsluitend met de hand werd gewerkt, en de jongere veel breder om machines toe te laten. Op de jongste, brede terrassen, wordt meestal per ras aangeplant, wat makkelijker is voor de grote wijnhuizen.

     

    DSC03126.JPG

     

    Tot 1986 hadden de grote Porto-huizen een alleenrcht op het maken van porto en was de productie van stille wijn beperkt tot een smakelijke, simpele witte die per liter werd verkocht voor de lokale bevolking (je vind hem nu nog in de restaurantjes). In 1952 werd voor de eerste maal een niet versterkte rode gebotteld, de legendarische Barca Velha, die alleen in de beste jaren wordt gemaakt (een veertiental tot nu), die zeer duur is. Na 1986 begon zowat elke wat grotere wijnmaker met een "grote" stille wijn en het zijn deze die we vandaag gaan proeven.

    We begonnen met een witte:

    1: Reserva Pessoal Branco, Vinho Regional Duriense, Alves de Sousa, 2004: Deze witte, de enige deze avond, is een echt buitenbeentje. Hij werd gemaakt met druiven van een 70jarige oude wijngaard in field blend, heel laat en heel rijp geplukt. Na 48 uur schilweking kreeg de wijn extra zuurstof door geregeld overpompen en daarna volgde 12 maanden nieuwe Franse eik met bâtonnage. Dan werd hij gebotteld en op de markt gebracht wanneer de maker hem klaar vond. In de neus kwam onmiddellijk hout en fruit en een heel aparte complexiteit. Heel mooi droog mondgevoel alhoewel de neus wel degelijk deed denken aan witte port. Heel elegant, fijne zuurtjes en een ongelooflijke afdronk. Geweldig interessante evolutie in het glas. ****! Betaalde hem ongeveer 20 euro op het domein. Niet verkrijgbaar in België.

    2: Reserva, Quinta das Tecedeiras, Douro, 2007: Dit is de top-Douro van het grote maar sympathieke Dão Sul wijnbedrijf. De wijngaarden liggen op de gronden van een oud nonnenklooster dat ooit bekend was voor de productie van laken, op ongeveer 8km van Pinhao, in de Cima Corgo subregio. Carlos Lucas is de wijnmaker. Blend van 5 druivenrassen. Gefermenteerd op inox (drie weken schilweking), gerijpt op Franse eik (10 maanden). Gebruik van natuurlijke gisten. 14,5% alcohol. Nog erg jong van kleur. Rood fruit, chocolade, peper, mooie fraîcheur, later rookspek en haardvuur. In de mond héél toegankelijk, zachte tannines, mooie fraîcheur, zeer goed geintegreerd hout, een vlotte instap-Douro voor een niet al té veeleisend publiek. **(*) 22,57 euro bij Alhambra in Gent.

    3: Quinta de Gaivosa, Douro, Alves de Sousa, 2005: meegebracht van op het domein, maar ook verkrijgbaar bij Kris Jeuris, ik geloof aan 38 euro. Gemaakt van wijngaarden met in totaal een 30tal verschillende rassen, gemiddeld 60 jaar oude stokken. 15 maanden op eiken vaten, en dan blijft hij liggen tot hij goed is. Wordt uitsluitend in echt goede jaren gemaakt. Zeer complexe versmoltenheid, tabak; in de mond heel zacht, versmolten, subtiele elegantie, complex en met een mooie faîcheur; pracht van een wijn. 38 euro is niet gegeven, maar wel zijn geld waard. ***(*)

    4: Poeira, Jorge Moreira, Quinta Terra Feita da Cima, Douro, 2008:  38,28 euro bij Jeuris. Wijngaarden valkbij Pinhao, in de Cima Corgo. Field blend  van een 20tal verschillende rassen. 60 jaar oude stokken. 18 maanden eik. Inktzwart met een purperen rand. In de mond gebald fruit, een steeds toenemende mineraliteit, maar na een kwartiertje ook tabak en nog later zweetvoeten. In de mond heel geconcentreerd, jong en pas na een tijdje opent hij zich wat. Stevige tannines, en toch wel een beetje kindermoord ***

    5: Quinta de Leda, Douro, 2007: Deze wijngaard is eigendom van het grote Sogrape, de maker van Mateus Rosé, en werd vanaf 1979 aangeplant. Vandaag levert het 105ha groot geworden domein druiven voor port, maar ook voor de legendarische Barca Velha (net iets te duur voor onze tasting, helaas). Kris bracht ons deze fles mee (sympatiek!), ze stond al een dagje open. Ze kost ongeveer 34 euro. Blend van touriga franca, touriga nacional, tinta roriz en tinto cão (geen field blend en dus wat "moderner" van stijl). Fermentatie op inox met lange schilweking, rijping op nieuwe eik in de kelders in Vila Nova da Gaia waar ook hun port rijpt. Purper van kleur. In de neus chocola en een zekere serieux of ingetogenheid, zich heel snel sluitend in het glas. Een Permeke, zei iemand, rijp maar tegelijk ook hoekig. In de mond fris en redelijk strak, stevige tannines en mooi versmolten hout. ***(*). 

    6: Chryseia, Prats & Symington, Douro, 2007: Het huis Symington maakt al sinds 1897 porto in een eerder Engelse stijl en is nog steeds in handen van de familie. Deze wijn is de vrucht van een samenwerking met Bruno Prats, de voormalige eigenaar van het Chateau Cos D'Estournel, en is gemaakt in een meer internationale stijl met de duidelijke bedoeling om er een topwijn van te maken voor de overzeese markten. We gaan hier dan ook al stevig in de hoogte met de prijs, 56,52 euro bij Alhambra. 50% touriga nacional en 50% touriga francesa uit drie verschillende wijngaarden, wat deze wijn ook qua samenstelling een echt buitenbeentje maakt. 12 maanden nieuwe eik. Werd voor de eerste maal gemaakt in 2000. Aroma van violetjes, eik maar dan wel top-eik, mooi maar wat pretentieus. In de mond nogal zoet, zeer geconcentreerd in een herkenbare Symington stijl (volgens Kris), heel dens en met zeer materie. Meer een Napa dan een Douro, maar we hadden dit blind moeten proeven om alle vooroordelen te verwijderen. *** maar de minst geapprecieerde van de avond.

    7: Abandonado, Alves de Sousa, Douro, 2007: 62,48 euro bij Jeuris. 80 jaar oude stokken op 400m hoogte, helemaal aan de top van de heuvel, uitzonderlijk stijl (plukken moet met een veiligheidstouw gebeuren om er niet af te vallen). Echte field blend met een twintigtal verschillende druivenrassen, zo goed als verdwenen toplaag zodat de stokken nu op blote leisteen staan (heel brokkelige, bruine) en zich 14 meter naar beneden moeten wroeten om water te vinden. Onder invloed van Tiago Alves de Sousa, de zoon, apart gevinifeerd, vroeger een deel van de Quinta de Gaivosa. 18 dagen fermentatie en schilweking, 18 maanden eik. Kreeg 18 op 20 bij Jancis Robinson en veel te vroeg geopend volgens Tiago die de wijn tussen 2014 en 2025 drinkklaar verklaard. Uiteraard al in het begin van de avond gekarafeerd. Straffe neus, hoestsiroop, maar ook munt en eucalyptus (opmerkelijk, er staat inderdaad een eucalyptus bosje vlakbij). Zéér complex (field blend), zeer intens, heel veel power maar tegeijk ook heel heel fijn. Zeer lange afdronk. Geweldige persoonlijkheid die vroeger verdween in de blend maar die nu helemaal openbloeit. Iedereen vroeg zich af wat dit binnen tien jaar geeft. Please, please, mr Lotto, help me... ****(*)

    8: Vinha de Lordelo, Quinta de Gaivosa, Alves de Sousa, 2007: Deze fles bracht ik mee vanop het domein, en hij werd gemaakt met de druiven van een wijngaard waar de oudste stokken staan, naar schatting iets van een honderd jaar, en dus voor de Eerste Wereldoorlog. Eveneens een field blend, uiteraard, en de stokken zijn zo oud dat ze nog maar een kleine 10 hl per hectare voortbrengen. 16 dagen fermentatie en schilweking, dan 15 maanden op Franse eik. Complexiteit, finesse en power in één neus, zeer kruidig ook, wat later ook het aroma van natte grond. In de mond evenwicht, fijn en complex, strakker dan de Abandonado. **** 50,38 euro bij Jeuris. Uniek. Mr Lotto ?

    9: Casa Ferreirinha Reserva Especial, 2001: 47,96 euro bij Jeuris. Wijngaarden in de Douro Superior, voornamelijk in de Quinta de Leda. 21 dagen fermentatie en schilweking op inox. 12 tot 18 maanden Franse eik. Geen klaring of filtering. Wordt alleen gemaakt in jaren die goed genoeg zijn. Werd een beetje gezien als de tweede wijn van de legendarische en peperdure Barca Velha, maar is ondertussen een waarde op zichzelf. 40 jaar geleden voor de eerste maal gemaakt en dit is de 13de jaargang, pas in 2009 op de markt gebracht. Tabak, oude wijn, deed denken aan een Chateauneuf-du-Pape. Strakke start, mooi fris, dan wolkt een grote complexiteit op, fikse tannines en zéér lang. ****

    De CSP leden waren enigszins van hun melk na deze orgie van wijnen die eenieders persoonlijke portefeuille te boven gingen. Schitterend, jazeker, uniek, ook, goede wijnen ? Uiteraard. Maar zijn ze zoveel geld waard ? Wij trokken twee conclusies.

    Ten eerste zijn de prijzen hier nog een afspiegeling van de inspanning die de wijnmaker zich moest getroosten om deze pareltjes te maken. Geen speculatie dus, en dit zijn geen beleggingswijnen, wel wijnen voor liefhebbers, die tien tot twintig jaar in de kelder mogen en dan met vrienden mogen worden geopend. Positief dus, indien u ze betalen kunt en een wijnliefhebber bent. CSP ? Neen. Wij houden van de jacht, en van de kick die je krijgt als je een superbe wijn vind die 11 euro kostte, en velen onder ons hebben nog steeds geen kelder, maar wel studerende kinderen, aan verbouwing toe zijnde huizen en vrouwen met wilde reisplannen. Maar unaniem waren we wel onder de indruk, en mochten wij allemaal wat kapitaalkrachtiger zijn dan dronken wij Douro, geen Bordeaux. En bij velen onder ons sloop het idee binnen om zo toch één fleske ergens...zonder de eega op de hoogte te stellen...na een financieel meevallertje waarvan het gezin niet op de hoogte is...een krasbiljetje...en dan een donker hoekje in de kelder...en ergens in 2020 "kijk eens, wat ik hier gevonden heb, ik weet echt niet meer wat ik hem betaald heb"...ik ga Rick eens bellen om mee te komen proeven (dat laatste stukje is essentieel!).  

     

  • Alves de Sousa, Part 2: de wijnen.

    Pin it!

    De Douro is zonder twijfel één van de meest fascinerende wijnstreken ter wereld, maar tot in 1986 zaten de druiventelers van de regio gevangen in een keurslijf van regels die hen belette om zelfstandig wijn te maken. Ze werden gedwongen om hun druiven of wijnen te verkopen aan de grote Porto-families en volgens de wet mochten wijnen (portwijnen) uitsluitend rijpen en geassembleerd worden in Vila Nova da Gaia, in de kelders van de oude families die zo een mooi monopolie overeind hielden. Stille, niet versterkte wijn, werd niet gemaakt, met uitzondering van een eenvoudige witte tafelwijn.

    Achter de schermen waren echter mensen aan het werk die barstjes maakte in dit keurslijf. In 1952 verscheen de Barca Velha, de eerste niet versterkte rode wijn van de Douro, gemaakt bij Ferreira door Fernando Nicolau de Almeida.In de jaren 70 begon Fernando en zijn zoon João met de klassificatie van de druivenrassen van de Douro. Traditionele portwijnen komen vooral van wijngaarden met field blends waar alles door elkaar staat, en dit pionierswerk liet een betere selectie toe en maakte het wijnmaken minder intuïtief. 1986 was echter het sleuteljaar. Toen Portugal toetrad tot de Europese Gemeenschap verviel het monopolie van de grote porto-huizen, en overal begon een jonge generatie zelf wijn te maken, vaak porto, maar nog vaker stille wijnen.

    Domingos Alves de Sousa is een burgerlijk ingenieur die in 1987 de familiale wijngaard overnam. Gedreven door de nieuwe omstandigheden begon hij viticultuur en oenologie te studeren, bouwde een nieuwe kelder in de Quinta de Gaivosa, het familiaal domein, en tegen 1992 voelde hij zich klaar voor zijn eerste stille wijn, een witte. Anselmo Mendes, één van de beste consultants van de regio, hielp hem.  

     

    alvesdesousa.jpg

     

    Vader en zoon

    Vandaag telt het domein 110ha wijngaard, verspreid over 6 domeinen in de Baixo Corgo, iets koeler en natter dan de rest van de Douro, en dus anders qua karakter. Zoon Tiago, landbouwingenieur, werkt zij aan zij met zijn vader en is vandaag de wijnmaker. Omdat papa in Rusland zat werden wij ontvangen door Tiago, en omdat het wonderwel klikte kregen wij een hele mooie reeks wijnen te proeven. Ik voeg de twee basiswijnen die we ter plekke kochten toe aan de reeks. Indien de wijnen te koop zijn in België voeg ik de prijs ook toe. In Belgiê worden ze verdeeld door Kris Jeuris.

    1: Branco de Gaivosa, Douro, 2010: gekocht op het domein. Heel bleek strogeel. Perzik en nectarine in de neus, speels en licht in de mond, maar met genoeg volume. Nog piepjong hier, en deze wijn wint nog wat met liggen. Kan ook een of twee dagen open in de ijskast en wordt zelfs beter. *(*). 11,91 euro bij Kris Jeuris, 9,49 euro voor de 2009.

    2: Branco de Gaivosa Reserva, Douro, 2009: Een blend van malvasia fina, gouveio, arinto en voor de eerste maal ook avesso. Ongeveer een jaar op licht getoaste Bourgondische eik. Goudgeel. Zeer complexe neus, veel eik maar onder controle en met genoeg ondersteuning van de wijn zelf die veel materie en fruit heeft. Ook in de mond erg compact met mooie frisse fruittoetsen en een interessante mineraliteit, met daar bovenop een laag eik. Zeer lekkere wijn, die denk ik nog veel lekkerder wordt als alles wat samensmelt. Wordt in België niet ingevoerd, en dat is jammer, maar ook begrijpelijk. Ik en Tiago vonden ons eerste gezamenlijke interessepunt. We waren het er roerend over eens dat de allergie van veel wijnliefhebbers tegenover eik in een witte wijn overdeven is. Wanneer je nieuwe eik loslaat op een wijn die dit aankan krijg je geen eikmonster maar gewoonweg iets zeer lekkers, en we zijn ervan overtuigd dat dit soort wijnen opnieuw populair zal worden. Maar we moesten ook toegeven dat dit momenteel bij de gemiddelde wijnliefhebber niet makkelijk ligt en dat importeurs dit momenteel moeilijk verkocht krijgen, en besloten om Kris ter plekke de absolutie te schenken. Voor mij was deze wijn **(*) waard.

    3: Reserva Pessoal Branco, Vinho Regional Duriense, 2004: Voor de eerste keer op het puntje van mijn stoel ! 48 uur schilweking van druiven uit een wijngaard die eigenlijk bestemd zijn voor het maken van witte port. Hyper-oxydatie via pompen, dan 12 maanden fermentatie. Wordt pas na zeven jaar op de markt gebracht. Tiago en Domingos wilden hiermee een droge witte maken die meer aanleunt bij een portwijn. In de neus houtrook, sinaasschil, whiskey, en heel snel evoluerend in het glas. In de mond heel evenwichtig, complex en interessant met een prachtige afdronk. Een dag later evolueerde de wijn wat richting sherry, nog steeds wat rokerig en complex maar dunner. Dag 3 werd hij opnieuw ongelooflijk complex, met honing en kruiden, zeer breed in de mond, en een heel lange afdronk. Dit is een fles om op het gemakske te degusteren, liefst verspreid over een paar dagen, zoals je een whiskey degusteert. Eén van de mooiste en interessantste witte wijnen van mijn leven. ****

    Zoals u al merkt hadden we de gelegenheid om enkele wijnen verspreid over een paar dagen te proeven. Op het einde van de degustatie nodigde Tiago ons uit om wat mee te nemen naar de camping, ze kregen dat zelf toch niet leeggedronken. Sympa, hé ?

    4: Rosé, Quinta do Vale da Reposa, Douro, 2009: Mooie kleur; opgelegde krieken met iets rokerigs; mooie structuur, geen fruitblom maar wel karakter; lekker *(*)

    5: Quinta do Vale da Reposa, Reserva, Douro, 2009: Touriga Nacional en, Tinta Cão. 8 maanden op tweede en derdejaarse eik. Toegankelijke wijn, veel rood fruit, wat cacao en chocola. Ietwat storende geur van filter. In de mond mooi fris, mooi fruit, mooie chocoladetoets. Zachte tannines en voldoende lengte, commercieel maar lekker. ** 11,66 euro bij Jeuris.

    6: Quinta do Vale da Raposa, Touriga Nacional, Douro, 2008: In de neus Earl Grey tea, violetjes, gebald en compact; in de mond groot fruit, aanwezige maar niet overdreven tannines, mooi evenwicht; ik had eigenlijk iets heel anders verwacht van een touriga nacional, maar Tiago legde me uit dat de Douro de Dão niet is, en dat Touriga Nacional hier vooral een fruitige wijn voortbrengt en geen tanninemonster. Hij wordt zelfs gebruikt om de meer tanninerijke rinta roriz wat te verzachten. Nogal opvallende alcoholtoets en volgens Tiago jong te drinken. Heb nog een 2002 liggen, en volgens Tiago moet die open (en wij luisteren naar Tiago!). **

    7: Quita de Gaivosa, Douro, 2005: dit is de topcuvée van het huis, alleen gemaakt in echt goede jaren en volgens Tiago doen we hem een paar jaar te vroeg open. Tinta roriz, touriga franca, tinto cao, touriga nacional en andere. 5 à 6 dagen schilweking, daarna 8 dagen maceratie (tiens, wat is het verschil?). Daarna 6 maanden Franse eik en 12 maanden op fles. Volgens Tiago op dronk vanaf 2015. Zéér complexe neus, heel aanwezig en stevig. Ook in de mond erg complex en rijk maar nog in ontwikkeling. Mooie fraîcheur en heel consistent. ***(*) Vreemd hoe soms de beste wijnen het moeilijkst te beschrijven lijken. 38,28 euro bij Jeuris.

    8: Vinha de Lordelo, Quinta de Gaivosa, Douro, 2007: Druiven van 100jaar oude stokken uit een wijngaard met verschillende druivenrassen door elkaar geplant, heel hoog gelegen op een steile helling. Brengt niet meer dan 10 hl/ha op. Héél intense, héél compacte neus met een soort gebalde complexiteit die nog moet ontplooien. In de mond heel complex en heel compact rond een kern die nu al vrolijk en fruitig is, heel apart eigenlijk, als een stroeve volwassen man waarbij je voelt dat er eigenlijk een vrolijke jongen onder zit, een beetje zoals mijn grootvader, Octaaf De keersmaecker, schepen van landbouw in zijn gemeente en baas van een serieuze boerderij, een figuur om schrik van te krijgen, maar eigenlijk vol kattekwaad en een opa om van te dromen...Wie zei er alweer dat wijn draait om herinneringen ? Ook in de mond is deze wijn heel complex maar ook heel compact, een schil van mineraliteit rond een heel fruitige, lekkere kern. Twee dagen later begon deze wijn op een port te lijken, en hij werd harder en zwaarder, en de alcohol begon de bovenhand te halen. ***, 15,5% alcohol. 50,38 euro bij Jeuris.

    9: Abandonado, 2007: 80 jaar oude stokken van een verwaarloosde wijngaard (zie vorig blogbericht). Field blend van verschillende rassen, en stokken die zich 14 meter diep door lagen leisteen wringen om zich te voeden en zo eigenlijk een levend geheugen van de heuvel vormen. Intens, rijk, rijp, en intrigerend in de neus. Hoekig en streng, met toetsen van cassis, enorme persoonlijkheid (deze fles was al een paar dagen open). **** en 62,58 euro bij Kris, maar zijn geld waard.

    En, aldus Tiago, omdat een degustatie in de Douro zonder port niet kan, nog een paar portwijnen.

    10: White Port, Caldas: witte druiven met lange schilweking, alleen inox met lucht-oxydatie. Gedroogd fruit, meloen. Lekker, redelijk complex, niet te zoet, net niet plakkerig en met karakter. Volgens Tiago absoluut te proberen bij blauwe kaas. **

    11: 10year Old Tawny, Porto da Quinta da Gaivosa: De gemiddelde leeftijd van de wijnen die deze blend uitmaken is 12, niet 10, en volgens Tiago is die van veel van de commercielere eerder 8. Heel mooie, complexe neus. Mooie, fijne mond met heel goed evenwicht, heel apart, lang en lekker. Volgens Tiago was het moeilijk om hem gehomologeerd te krijgen als een Tawny, ze vonden hem te ontypisch. ***

    12: Vintage Port, 2008: Heel intense, zuivere neus. Heel veel fruit, heel intens en energiek. Bleef nog een viertal dagen zéér lekker en was dan helaas op. ***

    Wie de proefnota's van alle door mij geproefde wijnen van dit domein wil zien, kan hier terecht.

     

  • Alves de Sousa, Part 1: Meeting the Douro

    Pin it!

    Wij arriveerden mooi op tijd op het domein van de Alves de Sousa familie, en na wat heen en weer gedraaf met proefbuizen vol wijn naar een ijverig op zijn laptop tokkelende man kwam Tiago, de zoon van Domingo, ons hartelijk begroeten. Kris Jeuris van het gelijknamige wijnhuis had me geholpen met deze afspraak en deze introductie, geholpen door het flesje Marriage Parfait, een bewaargeuze van Boon, zorgde ervoor dat Tiago ons met veel plezier ontving. We werden onmiddellijk de 4x4 ingesleurd en trokken de wijngaarden in, omdat het volgens Tiago 1/ straks te warm zou zijn en 2/ goede wijn niet in de kelder maar in de wijngaard wordt gemaakt.

     

    DSC03117.JPG

    Wijngaard met terrasen

    Onze eerste stop was ongeveer halfweg de heuvels waarop de wijngaarden van de Quinta de Gaivosa liggen, het hoofddomein van het Alves de Sousa imperium, en Tiago wou ons de verschillende soorten van wijngaarden laten zien. De eerste was een manier van werken die  vooral na de tweede wereldoorlog populair was geworden. Om in de wijngaarden te kunnen mechaniseren moest je met een tractor tussen de ranken kunnen rijden, en daarvoor heeft men in de Douro terrassen aangelegd waarop nieuwe stokken werden aangeplant, net breed genoeg om er tussen te kunnen rijden. Terrasbouw is goed tegen erosie en de arbeidskost zakt dramatisch, maar, zei Tiago, de druivenstok wordt verwend, en dat is niet goed voor de wijn. Ze waren dan ook al een hele tijd gestopt met het aanleggen van nieuwe terrassen.

     

    DSC03119.JPG

    Wijngaard in "Moezel" stijl

    De tweede vorm hadden ze afgekeken van de Duitse wijngaarden, met name die van de Moezel, waar ze al even steile hellingen hebben. De stokken staan in rijen, dicht op elkaar, en verticaal naar beneden lopend. Het resultaat voor de wijn was goed, maar er was enorme erosie bij zware regenval, en omdat er op de hellingen vaak al maar een dun toplaagje bovenop de leisteen ligt, werd ook deze methode als ongeschikt bevonden.

    DSC03120.JPG

    Eén van de oude wijngaarden met kriskras door elkaar aangeplante druivenrassen

    Daarom gingen we terug de 4x4 in, nog hoger, nog steiler, en kwamen we terecht in de redelijk woest en chaotisch uitziende Lordelo wijngaard waar de stokken heel dicht op elkaar stonden, in lijnen die horizontaal op de helling lagen, heel steil en compleet de vorm van de helling volgend. Mechanisatie was compleet onmogelijk door de hellingsgraad, de stokken staan zo dicht op elkaar dat hun wortelstelsel geen andere keuze hebben dan de diepte in te gaan, snoeien en plukken zijn een titanenarbeid, maar de wijnen zijn fantastisch. Tiago vertelde vol trots over deze oudjes die elk hun eigen karakter hebben, zich maar moeilijk leren begrijpen maar die, apart gevinfieerd, telkens weer heel aparte wijnen voortbrengen die dan later al dan niet geblend worden.  

    Al deze oude wijngaarden zijn field blends, een mengeling van door elkaar staande druivenrassen. Dit heeft volgens Tiago verschillende voordelen. Ten eerste bleken deze wijngaarden veel minder kwetsbaar voor de druifluis of phylloxera die meer houdt van uniformiteit. Ten tweede toont elke jaargang heel mooi de invloed van de omstandigheden. Veel of weinig zon, droog of kurkdroog, al deze parameters bepalen welke druivenrassen het het beste doen, zodat bepaalde stokken in bepaalde jaren meer volume of meer smaak aanbrengen dan in andere, wat de invloed van het terroir en het jaar heel duidelijk maakt. Ten derde houdt het systeem heel goed de bovenlaag vast, wat de erosie sterk vertraagt, en de toplaag is vooral nodig voor het aanplanten van nieuwe stokken ter vervanging van de oude. Tiago vond het trouwens fascinerend hoe zijn voorouders er zonder high-tech help in slaagden om elke wijngaard zijn juiste field blend te bezorgen. Het enige nadeel was het vele werk dat alleen met de hand kon gebeuren. Er werkten ook nu nog 25 mensen full time op het domein. 

    Maar, en toen begonnen de oogjes van Tiago te blinken, "nu ga ik jullie kennis laten maken met mijn favoriete wijngaard ! " De 4x4 begon kermistoeren uit te halen en op één zeer steil weggetje (was dàt een weg?) viel Mme Rick die achterin zat bijna op onze schoot toen de Landrover naar beneden reed. Tiago vroeg grijnzend of we ongerust waren en meldde tussen neus en lippen dat de Amerikanen altijd blij waren als zijn vader reed, daar hadden ze meer vertrouwen in. Ik heb hem gezegd dat hij jonger was en dus een betere reactiesnelheid en hij kon er mee lachen... Maar bovenaan gekomen stapte hij uit en keek vol trots uit over één van de meest scruffy wijngaarden die ik ooit al gezien heb.

     

    DSC03122.JPG

     

    De Abandonado wijngaard is de moeilijkst gelegen wijngaard van het hele domein. De stokken zijn 80 jaar oud en brengen nog zeer weinig op, de helllingsgraad is zo steil dat er op werken niet te doen, en zelfs gevaarlijk, is, en daarom werd de wijngaard dan ook al lang niet meer gebruikt. Naarmate vader en zoon echter meer leerden over de oude wijngaarden begon hij hen te fascineren, en op een dag besloten ze er een aparte cuvée van te maken. Die viel zo enorm mee, en bracht zo'n aparte wijn voort, dat ze besloten de wijngaard terug in ere te herstellen. Omdat veel stokken al dood waren probeerden ze nieuwe aan te planten, voorlopig zonder succes, en Tiago liet me zien hoe dat kwam. Bijna overal stonden de stokken op blote leisteen, zonder toplaag of met een laagje van een paar centimeter. Jonge stokken kregen gewoon geen kans en Tiago liet me later de zijkant zien van de helling zien, pure leisteen die in de loop der tijden in een verticale positie was geduwd. De oude stokken hadden wortels die tot 14 meter diep door de leisteenlagen liepen tot aan een vochtige kleilaag, en jonge planten kregen gewoon de tijd niet om zover te geraken voor ze uitdroogden en stierven. Op de onderstaande foto kan je je een idee vormen van het uitzicht en de hellingsgraad.

     

    DSC03125.JPG

     

    We bleven nog even uitkijken over de vallei en je voelde de trots van Tiago over deze plek, die ook op mij diepe indruk maakte. Terug beneden zou Tiago ons wat meer vertellen over de geschiedenis van het domein en zouden we "een paar flesjes" gaan proeven. Daarover volgende keer meer...

     

     

     

  • Eten en drinken in de Douro en de Minho

    Pin it!

    Het eten is spotgoedkoop in dit stuk van Portugal. Het is dan wel een echte plattelandskeuken die meer mikt op eerlijkheid en goeie ingrediënten dan op verfijning, maar de porties zijn ruim, en gewoon al de basissmaak van wat hier op tafel komt is heerlijk. Bovendien zijn de prijzen van de wijnen ook onwaarschijnlijk laag. Pas gebottelde Vinho Verde is één van de meest verfrissende wijnen ter wereld, met een erg laag alcoholgehalte en dus zeer passend bij de hoge temperaturen. Wie meer complexiteit zoekt (en er ook wat meer voor wil betalen) vindt in de Douro dan weer een onwaarschijnlijk grote keuze.

    Wij aten lekker (en goedkoop) in de volgende restaurants:

    Lusitania, Amarante: één van de restaurants waarvan het terras boven de Tâmega rivier hangt, en dus heel mooi gelegen als je er een tafeltje aan de waterkant kan versieren (ik stuurde om 11 in de voormiddag de mooiste van ons twee binnen om dat te regelen...). We aten er zeer lekker, ik een overheerlijke Tripas en het restaurant heeft zijn eigen kakelverse vinho verde. In het straatje achter de brug links.

     

    DSC03138.JPG

     

    Tras da Sé, Lamego: of letterlijk vertaald, achter de kathedraal. Proef er de forel met ham, een lokale specialiteit. Op de muren hangen honderden briefjes met complimenten, leuk om te lezen (indien u tekentalent hebt, vraag er dan ook eentje). Wandel uw calorieën er nadien af op de 611 trappen van de Nossa Senhora dos Remédios.

     

    DSC03214.JPG

     

    Mumadona, Guimarães: nee, je zou er waarschijnlijk niet zo binnenstappen, maar doe het toch maar. Het ziet er allemaal héél simpel uit, en de twee blèrende tv's helpen er niet aan, maar een leuke vinho verde kaart en vooral een heerlijke bacalhau a la Mumadona maken dit een zéér leuk en bovendien spotgoedkoop adresje in een stad met véél tourist traps. In het begin van de pittoreske Rua Santa Maria als je van het (zeker te bezoeken) Palacio komt.

    .

    DSC03320.JPG

     

    Talisma, Braga: en hier stap je zeker niet zomaar binnen. Achter een krantenwinkel en een klein gangetje ligt een drukke eetzaal met formica tafeltjes, plaatsen aan de toog en drukke Portugezen, maar de bacalhau is er fantastisch, en de prijzen waanzinnig laag (of vindt u 5 euro voor een hoofdgerecht veel?). Lekkere desserten ook. Vlakbij de kathedraal (de Sé), op de Largo do Paço.

     

    DSC03263.JPG

     

    En iets duurder:

    Café Majestic, Porto: prachtig Belle Epoque café uit 1921 in de winkelstraat Rua de Santa Catarina, in het centrum van Porto. Kleine maar lekkere kaart in een schitterende omgeving, met heel professionele kelners en, helaas, véél toeristen, maar daar valt in Porto moeilijk aan te ontkomen. J.K. Rowling schreef er een deel van Harry Potter and the Philosophers Stone.

     

    majestic.jpg

    Filha da Mãe Preta, Porto: op de drukke Cais da Ribeira, aan de brug, zéér toeristisch maar één van de betere, met goede lokale specialiteiten, aanvaardbare prijzen en een heel mooi uitzicht van aan één van de drie tafeltjes in de loggia (boek via je hotel, dat helpt om zo'n tafeltje te versieren).

     

    DSC03413.JPG

     

    En duur:

    Peixes & Companhia, Porto: In de Massarelos wijk, met zicht op de rivier, en gespecialiseerd in gegrilde vis.

    Dom Tonho, Porto: ook op de drukke en toeristische Cais da Ribeira, maar trendy en exclusief, met een onwaarschijnlijke wijnkaart en héérlijke, maar wat meer geraffineerde varianten van de lokale classics. Héél mooi gelegen in een modern kubisisch gebouw op de kaai. Reserveren is aangeraden. www.dtonho.com

    Castos e Pratos, Peso da Regua: in het hart van de Douro vallei, in de oude stationsloodsen, en een heel trendy winebar annex restaurant, met een prachtige wijnkaart en ook hier moderne varianten op traditionele schotels. Zéér lekker maar very lounge. Maak er kennis met het moderne, zakelijke Portugal. Reserveren is ook hier aangeraden. www.castasepratos.com

     

     

  • Een stukje paradijs op aarde...

    Pin it!

    Madame Rick is een zeer slimme Madame en nam dit jaar geen risico. Na twee weken Oostende (een risico!) boekte ze ook 8 dagen in de Douro (geen risico), zodat wij er dit jaar in slaagden om een onwaarschijnlijk aantal uren zon te incasseren, want zelfs aan onze Belgische kust was het de eerste tien dagen van juli aardig zonnig. In de Douro telden wij een drietal wolken op 8 dagen (van die schattige, witte, kleine, die geen druppel laten vallen) en dus viel de vakantie alvast op dat vlak nogal mee dit jaar. Over Oostende later meer, maar om degenen die nu nog wanhopig op zoek zijn naar wat zon en die dat geheel en al sans pretention willen doorbrengen in een mooie wijnstreek, deze gouden tip !

    De Quinta das Corujeiras (de Boerderij van de Uilen) ligt in Gestaço, boven het ingeslapen stadje Mesão Frio, aan de ingang van de vallei van de Douro en op een uurtje rijden van de luchthaven van Porto. De wijngaarden kijken uit op het centrum van de stad, een paar boerderijen uit de buurt en de majestueuze bergketen van de Serra do Marão die de wijngaarden van de Douro afschermt van de invloed van de zee. Op het domein staan vooral witte druiven aangeplant die bestemd zijn voor de sprankelend frisse vinho verde van de coöperatieve, maar dit is niet de hoofdreden waarom u hier moet zijn.

    Nu moet u weten dat ik niet zo'n campeerder ben, en het idee om zeven dagen te gaan doorbrengen in een tent in een heet klimaat werd door mij niet onmiddellijk op gejuich onthaald. De (zeer kleinschalige) camping beschikt echter vooral over vier yurts, grote Mongoolse nomadententen waarin je kan rechtstaan, waarin een echt bed past (en een ijskast!) en waarvan je het dak kan openzetten zodat ze 's nachts lekker fris zijn en je de sterrenhemel kan zien. Wijnstreek en ijskast is altijd een prettige combinatie, vanuit je bed naar de sterren kijken is leuk en in tegenstelling tot de chimpansee zijn wij gemaakt om rechtop te staan, dus...

     

    DSC03303.JPG

    Het waren bij de leukste acht dagen van alle vakanties die ik al doorbracht. Ik durf niet zeggen  wat ik het beste vond: de ongelooflijke sterrenhemel (geen lichtpollutie), het prachtige vergezicht van op ons terras, de zuivere lucht, de zeer sympathieke eigenaars, het kinderloze samenzijn met Mme Rick, de vele bezienswaardigheden in de buurt, de wijnen van de Douro én de Vinho Verde, de bacalhau, de Indonesische keuken van Setha, de intense smaken van alle groenten en fruit of de heel vriendelijke mensen van de Douro en Minho.

    Dit is een aanrader voor al wie niet té zeer verhangen is aan luxe (maar wel een beetje), die zoekt naar rust (zeer kleinschalige camping, en dat willen ze zo houden) maar die toch ook zijn al dan niet culinaire cultuur wil aanscherpen (in een straal van een uur rijden liggen de Douro-vallei, het Casa de Mateus, de stadjes Braga en Guimarães, het romantische Amarante, Porto zelf en het bedevaartsoord Bom Jesus da Monte.

    Hier nog een fotootje van het uitzicht vanop het terras van onze yurt, redelijk verslavend overigens. Om uren naar te zitten kijken !

     

    DSC03362.JPG

     

  • Bericht uit Oostende 3: La Vie en Rosé

    Pin it!

    Zomer, vakantie, zon en zee "rijmen" op rosé en omdat rood die twee weken bijna zo goed als verbannen werd van onze vakantietafel kwam er af en toe een edele rosé naar voor, kwestie van eens af te wisselen, en omdat sommige schotels nu eenmaal vragen om een vleugje tannine, een schepje rood fruit of, gewoonweg, wat bredere schouders dan de gemiddelde witte.

    Twee flessen staken er hier met kop en schouders bovenuit. De eerste bracht ik mee uit Luxemburg waar de aankoper van de Auchan plotseling iets heeft met de Provence (Ott, Pibarnon, Pradeaux), de tweede kwam van het Bretoentje, de beste kaaswinkel van Oostende. Op de foto zie je één van de boeken die ik op het strand las. Ik ben meer en meer verzot op dat soort geschiedsschrijving die vooral in Engeland furore maakt: een tamelijk banaal "klein" onderwerp, dat helemaal wordt uitgewerkt door iemand die kan schrijven en geschiedenis kan doen leven. Dit boek, van de hand van Bella Bathurst, ging over de Stevenson's, een Schotse ingenieursfamilie die vuurtorens bouwde op de meest ontoegankelijke plaatsen, maar vorige jaren las ik zo al The Dinosaur Hunters van Deborah Cadbury of Cod. A Biography of the Fish that Changed the World. van Mark Kurlansky.

    DSC01259

                                                                                                                                        

    Hier komen de proefnota's.

    1: Lampe de Méduse, Rosé, Coteaux du Provense, Chateau Sainte-Roseline, 2008:

    Deze blend van grenache, tibouren, cinsault, mourvèdre en syrah, zit in een sierfles die ik normaal gezien zeer wantrouwend zou bekijken, maar in dit geval was ik mis: schijn bedriegt soms, ook in wijn. Het Chateau Sainte-Roseline ligt in Les-Arcs-sur-Argens, in de Provence, en is het eigendom van Bernard Teillaud. Zijn dochter Aurélie Bertin, een marathonloopster, baat het momenteel uit. Sinds 1993 werd het 100ha grote domein compleet gemoderniseerd en gerestaureerd, zowel in de wijngaard als in de kelder, het gebruik van herbicides werd vaarwel gezegd en consultants als Michel Rolland en Pascal Chatonnet brachten het op het niveau waar het momenteel staat. De Lampe de Méduse is hun basiscuvée, waar ik enigszins wantrouwig een fles van had aangeschaft, maar hij bleek te verrassen. Hij had een licht, zalmkleurig voorkomen. De neus was licht, elegant, fruitig en zomers, met vooral agrumes. In de mond startte hij met een mooie volle attaque, veel fruit en een hele mooie structuur. Kortom een knap gemaakte, evenwichtige en elegante zuiderse rosé met een mooie naar rozen verwijzende afdronk. ©©(©)

    2: Redoma, Rosé, Douro, 2007:

    De in 1964 geboren Dirk Niepoort is één van de grote mijnheren van Porto en bij logische uitbreiding van de Douro. Hij was in 1990 één van de eerste die in de Douro een droge rode wijn maakte (quasi ondrinkbaar volgens hemzelf) maar vandaag maakt deze duizendpoot zowel porto als witte, rosé en rode wijn. De Redoma reeks is zijn "normale" wijn, net boven de basis-Vertente's, maar onder de cultwijnen als Batusta, maar wie meer wil weten over Dirk kan hier terecht.

    In tegenstelling tot de Lampe was deze wijn een diep snoepjesroze, een heel andere kleur dus. In de neus was hij héél fruitig, met framboos en aardbei maar ook met kreupelhout en iets mineraligs. Hij dronk fris en lekker fruitig, goed gestructureerd en heel evenwichtig, een echte maaltijdrosé met ballen en verfijning, complex genoeg om niet te vervelen en met een mooie afdronk. Een halve dag later was hij nog beter geworden, nog verfijnder en complexer (waaruit ik afleid dat hij ook nog even had mogen liggen).  ©©©

  • Dirk!

    Pin it!


    Als historicus ben ik bekend met de theorie dat elk tijdsgewricht een aantal personen kent die, als ze al niet wezenlijk bijdroegen tot de eigenheid van het hunne, er op zijn minst symbool voor staan. Zoals altijd in geschiedenis is de werkelijkheid oneindig veel complexer, maar het theorietje heeft wel wat. Ook in wijn mag dit vliegertje dus opgaan. Na de Parker - Roland periode is het vandaag een nieuwe generatie die het voor het zeggen heeft. Telkens wanneer ik de naam van bijvoorbeeld een Stéphane Derenoncourt zie opduiken op een technische fiche slaat mijn hart dus een tikje sneller. Er zijn nog een paar van die mensen (Denis Dubourdieu bijvoorbeeld) en een tijdje geleden werd ik mij bewust van iemand die zich ook ontpopt tot zo'n tijdsgetuige: Dirk Niepoort. Het was dan ook meer dan leuk dat tijdens onze Douro degustatie de naam Niepoort een aantal keer opdook, weliswaar niet met zijn eigen wijnen maar toch met enkele flessen waar hij als raadgever fungeert.

    De Douro regio is al eeuwenlang verbonden met port en de weinige "gewone" tafelwijnen die er gemaakt werden waren bestemd voor lokaal gebruik, alhoewel de oudste cultwijn, de Barca Velha, al in 1952 zijn eerste botteling zag. Mensen als Miguel Champalimaud, Domingos Alves de Sousa en Jorge Roquette bouwden tijdens de jaren 80 verder aan de stijl en boekten steeds meer successen. Vandaag zijn ondermeer Dirk Niepoort en Jorge Moreira de sterren, maar het is Dirk Niepoort die zijn schaduw het breedste werpt.

    dirk2

    Dirk, geboren in 1964, met Nederlandse voorouders, is één van die gedreven wijnfanaten-zieners-doeners, movers & shakers, die de wijnwereld veranderen. Hij is gepassioneerd door wijn, maakt dure topflessen als de Batuta, maar werkt ook mee aan supermarktwijnen zoals het in Nederland verkochte Gestolen Fiets en is als raadgever-oenoloog actief op verschillende domeinen. Even belangrijk is dat hij één van de eerste is die werkelijk optreedt als een ambasadeur voor de Douro en die er niet voor aarzelt om flessen van kleine domeinen zoals dat van Moreira in het buitenland te promooten. Ik heb de man nog nooit ontmoet maar het moet een fascinerende persoonlijkheid zijn. Zijn favoriete witte wijnen zijn rieslings van de moezel en hij houdt ook erg veel van de Bourgogne (ik vind dat je dat merkt). Een veelgeciteerde uitspraak van hem: I like wines that have acidity, wines that are not boring. Kom in mijn armen, Dirk.

    De wijnen die deze avond de revue passeerden en iets met Dirk te maken hadden waren de volgende (het waren tegelijk ook de beste van de degustatie, dus…).

    Van de Lavradores de Feitoria (een coöperatief van een vijftiental wijnboeren, met Dirk als consulterend lid dat geen druiven aanlevert maar wel een grote rol speelt in de selectie en de blend en later ook in de distributie), een drietal wijnen:

    1: Vinho Tinto, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005 :

    8 euro. In de neus eerst sulfiet of mineralen, in ieder geval een vleug putteke, dat wel omsloeg in iets vlezigers en animalers dat ook op zijn beurt terug verdween, slechts wat tabak bleef over; rood fruit, ook hier iets animaals en vlezig, besjes met ietwat scherpe zuren, een prikkeltje maar wel ronde tannines.OK voor zijn prijs. ♥

    2: Tres Bagos, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005:

    12,29 euro. Tinta roriz, tinta barroca, touriga nacional, touriga franca. Vlezig, deed wat denken aan rauw gehakt, maar ook morescokersen, peper en iets zuivers, bijna zeelucht; heel mooi rijp fruit, mooi volume, erg zuiver, duidelijke tannines, een erg goede structuur. ♥♥♥ Dag 2: een iets geslotener maar nog steeds erg mooi en rijp aroma; heel zacht en zuiver, iets nerveuzer misscien, nog steeds erg lekker; mooie afdronk met specerijen en amandelen ! ♥♥♥♥

    3: Meruge, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005:

    26,18 euro. 70% tinta roriz, 10% touriga nacional, 20% andere. Half ontsteeld. 12 maanden nieuwe en gebruikte eik: een voor mij erg mooie bourgondische neus met specerijen, getoaste eik en zoete pijptabak; ook in de mond erg toasted, geroosterde koffiebonen, fruitig en ook elegant; evolueert van zoet naar fruit naar melkchocola en landt dan heel zachtjes; was sterk onder de indruk, écht mijn wijn, maar niet elk lid was hiervan overtuigd; heel hedonistische stijl, maar niet klassiek ♥♥♥♥

    Van de Morgadio de Calçada kwamen twee toppers. Deze wijnen komen van het historische landgoed Casa da Calçada in Provezende. Dirk sloot een akkoord af met de familie om hun porto's en wijnen te vinifieren en verdelen en ik proefde voorheen al enkele porto's, maar dit zijn de twee tafelwijnen:

    4: Morgadio da Calçada, Douro Branco, 2006:

    14,08 euro. Gouveio, codeio, rabigato, viosinho, ook wat zeer oude malvasia fina. Met de hand geoogst en getrieerd in de kelder. 7 maanden op inox en eik, geen malolactische fermentatie. 14,08 euro. Vandeze fles werden 8200 exemplaren gemaakt. Boter en eik, maar alles nog wat compact en gesloten; opende zich wel maar bleef sterk eikgedomineerd; in de mond opnieuw die eik maar zeer elegant, ook duidelijk abrikozen, zeer zuivere en frisse afdronk; zeer goed gestructureerd en een wijn met veel toekomst: een beetje kindermoord vandaag, maar al wel verduiveld lekker ! ♥♥♥

    5: Morgadio da Calçada, Douro Tinto, 2005:

    16,5 euro. Tinta roriz, touriga franca en touriga nacional; 15 maanden franse eik. Eerst vet, olie, maar heel complex, eik maar dan getoaste, nog absoluut niet versmolten, na een half uurtje mokka, caramel (roothoofd caramellekes); in de mond zeer mooi geëikt, rijp fruit, een beetje gekonfijt, een beetje vrouwelijk en elegant, in de afdronk specerijen; ziel en karakter; na enkele seconden komt er terug een echo naar boven; opmerkelijk lekker en de topper van de avond ♥♥♥♥(♥)

    Alle wijnen zijn verkrijgbaar bij Wijnhuis Jeuris in Heusden-Zolder, sommige ook bij Tasttoe in Kampenhout. De wijnen van Dirk Niepoort zelf zijn niet goedkoop maar schijnen geweldig goed te zijn. Mocht u in de verleiding komen om er te kopen of nog beter, ze ook te openen, dan ken ik nog een klein wijnbloggerke zonder pretentie…dat nog wel wat tijd kan vrijmaken…

    Je vindt het volledige verslag van de Douro degustatie hier.