duitse wijn

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Philipp en Eva.

    Pin it!

    Om van Rheinhessen naar de Moezel te springen riep Gerd de hulp in van de Liefde, en wel in de persoon van Philipp Wittmann, de lucky bastard die de godin van de Moezel, Eva Ansgar-Clüsserath, aan de haak sloeg. Beide zijn uitermate getalenteerde wijnmakers die momenteel met hun dochter heen en weer hossen tussen hun twee wijngaarden, zich afvragend hoe ze dat gaan volhouden....

    schieferkalkstein

    Over Eva en haar wijnen schreef ik hier al uitgebreid, dus ik laat u vooral kennis maken met Philipp Wittmann, een ernstig man. En dat proef je ook aan zijn wijnen, die strak en ernstig zijn, helemaal anders dan de vrolijkaards (niet pejoratief bedoeld) van bijvoorbeeld Geil. Philipp, geboren in 1974, groeide op op het wijndomein van zijn ouders, werd grotendeels opgeleid in de Pfalz en kreeg al vroeg net zoals zijn vader ooit voor hem de verantwoordelijkheid voor de kelder en het wijnmaken. Dat bleek een goede beslissing, want in 2003 bekroonde het Duitse wijntijdschrift WeinGourmet hem tot Nieuwkomer van het Jaar.

    Het domein Wittmann telt zo'n 25ha met vooral riesling, sylvaner en pinot's, en de ondergrond bestaat uit een mengeling van verbrokkelde zandsteen, klei en leem. Sinds 1990 werkt het 100% biologisch, sinds 2004 biodynamisch. Het is momenteel één van de beste domeinen van Rheinhessen. Op de website krijg je een leuke rondleiding door Philipp zelf. Wij proefden deze avond de Riesling Trocken 2008 (10,65 euro). In de neus vooral frisse citrus, een beetje ingehouden en strak. In de mond frisse zuren, maar tegelijk rijp en fruitig en toch ook streng en strak. Er zitten een beetje restsuikers in de wijn, maar ze zijn nauwelijks merkbaar en zeer goed ingekapseld. Ik gaf hem *(*), geen superscore, maar ik val dan ook gewoonlijk meer voor de stijl van Eva, wiens terroir uit pure leisteen bestaat en die dus hele andere rieslings maakt.

    Eva Wittmann-Clüsserath und Philipp Wittmann

    Van haar dronken we de Riesling Steinreich Trocken, 2007 (14,1 euro). In de neus kreeg je mooi fruit maar ook een dekentje van reductiviteit, een beetje een stinkerdje dus, maar dat verdwijnt later. In de mond was hij fruitiger en ronder dan die van Philipp, maar ook complexer en wat mij betreft ook langer. Vooral na een minuutje in de mond wordt de wijn plots heel zwoel, wat geheimzinnig zelfs, en heel complex. Volgens Gerd normaal, Riesling zit in de lengte, niet in de breedte, maar mij ontlokte het de volgende gedachte. Als wijnen het karakter van hun maker weerspiegelen, dan ben ik razend benieuwd wat voor iemand die Eva eigenlijk is. Ik zal het wel nooit weten, maar ik hoop dat ik uw fantasie genoeg op hol heb gebracht om spoorslags naar Merchtem te trekken...

    wordt vervolgd...     

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Stefan Sander

    Pin it!

    Ik hou van Master Classes. Ze laten je toe om geconcentreerd en vergelijkend te proeven en wanneer ze goed gegeven worden, door iemand die er iets van kent, zijn ze altijd boeiend en leerzaam. Deze maand is Convento in Leuven gestart met een reeks en het eerste onderwerp werd aangebracht door niemand minder dan Gert van wijnhandel Vinikus, gespecialiseerd in Duitse wijnen, en één van de eerste wijnhandelaars waaraan de CSP leden hun hart verloren. 

    Gert begon en eindigde deze zeer interessante avond met één van mijn favoriete wijnmakers, Stefan Sander, van het Weingut Sander in Rheinhessen, één van de oudste biologisch werkende domeinen van Duitsland. Ik hou van de stijl van dit domein omdat het er bij uitstek één is zonder pretentie, gericht op puur drinkplezier zonder tierlantijntjes. Dit zijn geen wedstrijdwijnen, geen degustatietijgers, en ik vermoed dat de gemiddelde Commanderij-proever er zijn monocle niet voor naar boven haalt. Maar Stefan maakt wijnen die zeer verteerbaar zijn, heel sympathiek (zoals Stefan zelf, zegt Gert) en die een glimlach op het gelaat toveren. Dat die glimlach blijft als je de prijzen hoort is mooi meegenomen. Ik vind het persoonlijk ook wijnen die je snel kan drinken en waarbij het niet zoveel zin heeft om ze jaren lang te koesteren. Kortom, wijnen die in ieders kelder moeten liggen, en die zoveel beter zijn dan de geIndustrialiseerde rommel van het grootwarenhuis.

    sander
                                                                                                                                                

    Grootvader Ottoheinrich begon al in 1950 te experimenteren met biologische landbouw, uit schrik voor de erosie en verarming die hij constateerde in zijn wijngaarden. Dat heeft vandaag ondermeer als voordeel dat de Sander's hun vak beheersen en dat de gronden allang terug in hun gezonde, natuurlijke staat zijn teruggekeerd. Bovendien houdt Stefan, die zijn stages in het buitenland deed, van droge wijnen, en dat maakt dat ze bij ons goed liggen, en het voor velen soms wat storende restzoetje van veel Duitse wijnen niet kennen.

    We begonnen deze avond met een schuimwijn, de Riesling Sekt Brut Prestige Cuvée. Hij was fris en mooi fruitig en had een leuk bruisend mondgevoel zoals alleen de Duitse riesling sekts geven. Als afsluiter kregen we een zoete wijn, de Gewurztraminer Auslese 2008 (14,5 eur), een frisse, goed gestructureerde zoete wijn die refereerde aan lychee, maar die ook iets vreemds ziltigs had, een soort mineraliteit. Bij Gert vind je ook twee stille rieslings die ik zeer bemin omwille van hun prijs-kwaliteitsverhouding, een basis-riesling aan 7,1 euro en de Schlossberg Spätlese trocken aan 9,1. Beide zijn smakelijk en verteerbaar, zonder chi-chi, en het zijn wijnen die perfect zijn om bij te praten, niet om over te praten. 

    Wordt vervolgd...

  • Hilton Antwerpen, maart 2009: Wine World Taster of the Year

    Pin it!

    Het was weer zover...de grote zaal van het Hilton op de Groenplaats van Antwerpen zoemde weer van het wijnproevend volkje, de Wine World Taster of the Year 2009 werd verkozen, eminente wijnkenners als den Bervoets en den Verhofstadt namen de honneurs waar en wij proefden zowat zes uur aan een stuk uitstekende wijn (en namen tussendoor ook nog deel aan de wedstrijd). Omdat ik opnieuw uitstekende wijnen leerde kennen én omdat er enkele andere bevestigden in nieuwe jaargangen én omdat ik alweer veel bijleerde, wil ik u onze proefervaringen niet onthouden. Ze zijn gebaseerd op mijn nota's, die de door wijnmaatje Ghil aangevulde impressies weergeven. Ik ga de wijnhuizen af in volgorde van mijn stapeltje papier, wij proefden immers eerst wit en dan rood, en twee keer (jaja, twéé keer) kwam onze deelname aan de wedstrijd er dan nog eens door.

    Wijnhuis Jeuris mag de spits afbijten en bevestigde wat wij al wisten: er wordt in de Douro goede wijn gemaakt. Dirk van der Niepoort is een genie en hij bewees dat hier met een undrukwekkende reeks wijnen en porto's van de Morgadio da Calçada, een wat hoger gelegen estate waarvoor hij vinifieert. Allemaal ** of *** en een indrukwekkende tawny reserve, heel complex en evenwichtig, één van de beste betaalbare tawny's die ik ooit dronk. Van spitsbroeder Jorge Moreiro dronken we de witte en rode Po de Poeira en we waren al even opgetogen. Jeuris lijkt samen met zijn wijnhuizen te groeien en het gamma wordt ondertussen heel erg mooi (en zagen wij geen gelukkig pasgetrouwd koppeltje rondlopen, met een grote gekke mijnheer en een klein mooi eendje? een glas (goeie) wijn voor wie raadt over wie het gaat).

    Bij Pasqualinno dierf ik eigenlijk bijna niet langsgaan. Het is nu al drie jaar dat ik hem beloof, na alweer lekkere wijn gedegusteerd te hebben, dat ik zou langskomen om iets te kopen en dat het er telkens niet van kwam. Deze keer had hij echter iets bij dat zo speciaal was dat we ter plekke onze bestelbon invulden. De Riesling Fass 43 Spätlese 2004 van Clemens Busch uit de Moezel is een biologische wijn en een buitenbeentje in elk opzicht. Toen Clemens aan de slag was met vat nummer 43 merkte hij dat deze wijn, met een hoog suikergehalte, maar bleef gisten, en hij besloot bij wijze van experiment hem de vrije hand te laten. Hij borrelde twee jaar vrolijk door op een oud holzfass van 1000 liter en toen kwam er een heel aparte dessertwijn tevoorschijn, met een ontzettend kruidige neus, pakken kaneel ondermeer, die in de mond heel evenwichtig was, héél lang en opnieuw met die kaneel, kortweg schitterend. Niet voor herhaling vatbaar en echt een freak of nature maar wat een dessertwijn: geen spoor van plakkerigheid, grotendeels weggegiste suikers (14,5% alcohol, geloof ik), perfect bij taart of zoiets als tarte tatin. Hij kreeg ***(*) en daar gooien we niet mee. Om nog een betere reden te hebben om naar Opglabbeek te rijden proefden we nog even door en apprecieerden ook de biologische Ambelonas 2005 uit Naoussa, Griekenland, **, een fijne, goed gemaakte en evenwichtige rode van 80% xinomavro en 20% cinsault en een meer viriele en stevig-complexe Portugees, de Quinta do Vallado, ook **, een 100% sausão, en mijn eerste mono-cépage kennismaking met deze druif. Als afsluiter blies de Venje, een Kroatische wijn van Enjingi, ons uit onze sokken. Eén van de eigenaardigste wijnen die ik ken, maar fascinerend. *** maar eigenlijk niet te kwoteren.

    Vinesse was een naam die ik al lang kende, waar ik al veel goeds van hoorde, maar nog nooit was binnengeweest. Maar omdat pvo er mij onlangs vol lof over sprak kon ik mij niet bedwingen en we stopten hier om de witte te proeven en later, na wat verrassende wedstrijdgebeurtenissen, ook de rode. Ik houd wel van Soave, en zeker als ie van wat hoger gelegen wijngaarden komt. Als een wijn dan ook Monte Ceriani (Tenuta Sant'Antonio,2007) heet is onze nieuwsgierigheid gewekt en ja hoor, we kregen een mooie zuivere en intense soave in het glas die al onmiddellijk mooi scoorde **(*). Berglucht en druivelaars, het is een mooie combinatie en het volgende glas kwam van nog hoger. De Kerner "Praepositus" 2007 van de Abbazia di Novacella (of Kloster Neustift) komt uit Süd-Tirol (of Alto Adige) en kreeg zelfs nog meer: *** Droog, fruitig en interessant, goed gestructureerd en met een erg mooie afdronk. In rood kwamen nog de krachtige Essentia Benevento Rosso 2005 ** van Vigne Sannite uit Campania en de elegante (eufemisme voor een minder goed jaar...) Vino Nobile de Montepulciano 2005 *(*) van Poliziano. De meest interessante wijn kwam aan het einde. De Albereda 2005 van Mamete Prevostini is een Sforzato Valtellina DOC en wordt gemaakt met nebbiolo druiven die eerst drie maanden indrogen in een kelder. Je zou dan iets zoets verwachten maar deze zeer licht gekleurde wijn was vooral zacht, mooi en verleidelijk, super elegant en complex tegelijk, met echt een soort verdoken kracht zoals je dat wel eens ziet bij een mooie, al wat oudere vrouw. 

    mamete

    Ondertussen moesten wij ook even afscheid namen van de proefzaal. Tijdens de halve finale bleek plots, tot onze grote verrassing (wij nemen vooral deel om voor niks binnen te mogen), dat anderen nog méér fouten maakten dan wij...

  • Bobo-blog

    Pin it!

    Eén van de dingen die ik aardig vind aan CSP is het feit dat de leden het niet nalaten om zelfs de heiligste principes van de club af en toe in vraag te stellen. Dat houdt me wakker, én het dwingt me om geregeld de zaken eens te bekijken vanuit een andere ooghoek. Bij onze laatste degustatie (Provence; het verslag volgt nog) werd er nog eens zo'n filosofisch torpedootje gelanceerd: moeten wij ons blijven houden aan de 15 euro regel ? En hier ging het niet alleen over inflatie maar over iets waarvoor ik vanaf het begin wat vreesde (en links en rechts werd gewaarschuwd): we hebben ondertussen leren proeven en worden veeleisender. Op de nieuwe blog van Frank Van Der Auwera vond ik ook zo'n opmerking terug: als je je religieus beperkt tot zo'n regel mis je uiteraard héél wat interessante wijnen die zich momenteel ophouden in de 15-25 euro regio. Toen een stichtend lid echter voorstelde om ook de naam sanspretention dan maar te veranderen begon ik toch te steigeren.

    Wij lanceerden de 15 euro regel voor een reden: we wilden bewijzen dat je voor minder dan 15 euro goede wijn kan kopen. Daarvoor moesten we natuurlijk weg van de klassieke grote wijnnamen en op zoek naar de kleine appellations, maar precies dit blijft in mijn ogen nog steeds één van de leukere dingen van onze club. Duurder gaan is vaak ook makkelijker en, toegegeven, misschien ook interessanter voor de geoefende proever, maar ik houdt niemand tegen om naast zijn CSP lidmaatschap ook de één of de andere Commanderij te vervoegen (ik heb er zelf soms zin in). En ook, toegegeven, er ís een klein wijnduiveltje in mij dat soms roept om een soort super-CSP waarin de échte wijnproevers de duurdere exemplaren te lijf gaan. Maar terwijl ik dit schrijf zit ik te walgen van mijn eigen woorden…

    Een deel van deze discussie werd onder vier ogen verder gezet ten huize van. Hierbij verschenen twee originele, lekkere Duitse wijnen op tafel, beide afkomstig van Vinikus.

    1: Sauvignon Blanc, Markus Schneider, Pfalz, 2007:

    Markus Schneider is een vreemd man en één van de enfants terribles van de Duitse wijnwereld. 12,5 euro. Onmiddellijk een echte Vinikus neus ! zuiver fruit met een minerale toets. In de mond wordt dat fruit wat duidelijker met vooral pompelmoes en agrumes. Mooie zuren in de attaque dan een opwellende fruitigheid die flirt met het zoete maar terug mooi zuur eindigd (zoals bij sommige fruitsoorten). In de neus kwam later ook veel duidelijker kruisbes naar boven. Zeer lekker. 15/20 ♥♥(♥)

    2: RosaMunde, Spätburgunder Rosé Trocken, Am Stein, Franken, 2007

    Het wijngoed Am Stein in Franken is een parel die elk jaar schitterende wijnen voortbrengt met klasse en karakter. Voor rosé denk je niet zo snel aan Duitsland, maar deze deed ook dit vooroordeel weer als sneeuw voor de zon wegsmelten. bij Gert thuis, 16 juli 08, ong. 9,5 euro. Onmiddellijkvalt een erg zuiver en floraal aroma op met nootjes van kleine rode vruchten. In de mond valt onmiddellijk een leuke tinteling op en hij is zeer mooi, fris en lekker alhoewel niemand de smaak kon duiden. Hij leek nog het meest op één van die alternatieve health-drankjes (maar dan een lekker!). Wel een echte zomer-rosé met een scherp kantje (geen goed gezelschap voor aardappelen). Uitermate lekker en origineel 16/20 ♥♥♥

    Beide wijnen waren echte Vinikus-wijnen: zeer zuivere, lekkere en originele wijnen die zowel de verwende wijndrinker als de doordeweekse gourmet (er zaten twee bijzonder mooie vrouwelijke exemplaren naast ons) kunnen bekoren. Maar ook hier kon ons stichtend lid het niet laten: net toen we het er roerend over eens waren dat we toch wel echt open stonden voor nieuwe dingen en vonden dat we de wijnwereld zonder vooroordelen tegemoet traden, lanceerde hij een tweede torpedootje. Sauvignon Blanc uit de Pfalz, rosé uit Franken, syrah uit Bachtegem-Kuppe, clairette uit Timboektoe ! Zijn we niet aan het flirten met het exotische omwille van het exotische ? Zijn we geen followers in plaats van leaders ? Zijn we geen Bourgeois-Bohémiens die uit reactie tegen de klassieke wijnsnobs zelf al even snobistisch beginnen te reageren ? Daar gaan we nu eens een vakantietje over nadenken, zie…bobos

                                                                                       

  • Brian Eno en Orvieto Classico

    Pin it!

    Ik zit nog maar op pagina 13 van mijn nieuwe wijnboek "Rheingold. The German Wine Renaissance." van Owen Bird of de man steelt mijn sympathie met de volgende voetnoot:

    The following is an extract from English musician Brian Eno's diary entry for the 26th of August 1995, "Pissed into an empty wine bottle so I could continue watching Monty Python, and suddenly thought, I've never tasted my own piss, so I drank a little...just like Orvieto Classico." Probably more of a general consumer's impression rather than one of an acknowledged expert but a winemaker friend having replicated the experiment, (sans Monty Python), verifies Eno's opinion. Name withheld to protect the guilty.

    Owen Bird's boek, waar u de komende maanden nog wel meer over zal horen in deze blog, is een fascinerend relaas over de Duitse wijnindustrie en over de riesling, één van mijn favoriete druiven.

    Brian Eno maakte in 1975 één van mijn favoriete cd's, Another Green World, de enige cd die zowat permanent in de cd-lader van mijn auto zit. Eno is één van de meest invloedrijke musici uit de popgeschiedenis. Everything Merges with the Night staat in mijn persoonlijke top 5. Ik moet dat nummer al duizenden malen gehoord hebben en ben het nog altijd niet moe.

    Orvieto Classico is niet mijn favoriete wijn en zeker niet wanneer hij het slachtoffer is van massaproduktie. Hij lijkt dan een beetje op...juist, ja.

    Brian_Eno_1988
        

    Brian Eno in 1988. Foto door Karen Kuehn (www.karenkuehn.com)
  • Goed nieuws uit Duitsland !

    Pin it!

    De VDP (Verein Deutsche Prädikatsweinguter) is een vereniging van de beste Duitse wijndomeinen die er wonderwel in slaagde om de crème de la crème van de Duitse wijnmakers bijeen te brengen. Ik bezoek hun site dan ook geregeld en ben geabonneerd op hun newsletter. Het nieuws in hun laatste editie was zo goed dat ik het graag met u deel.

    logo-vdp
    Na het moeilijke en onregelmatige 2006 kende 2007 dankzij de erg mooie aprilmaand een ongewoon lange vegetatieperiode die de druiven heel goed deed rijpen en daarenboven nog eens in gezonde omstandigheden zonder gevaar op rotting of ziektes. De nachten waren koel (geen zomeravondterrasjes!) maar dat is perfect voor zuren en aroma's. Het jaar was redelijk nat maar niet met droogte- en regenpieken en dus ideaal voor de opname van mineralen. Omdat er zo vroeg kon worden begonnen met oogsten, konnen de wijnmakers ook erg ontspannen te werk gaan, wat toeliet om tot in vier beurten te oogsten en heel goed te selecteren. Vooral de na 3 oktober geoogste druiven zouden wel eens een super-wijn kunnen opleveren.

    Ik laat nog even Stefan Christmann aan het woord, de president van VDP (hallo, collega): „Es verspricht ein wirklich großes Jahr zu werden. Wir dürfen uns 2007 über die seltene Konstellation freuen, dass erhöhte Menge und Güte zusammen kommen. Nachdem wir in den letzten Jahren und vor allem 2006 der Natur nur mit höchsten Anstrengungen die gewünschten Qualitäten abringen konnten, konnte man in diesem Jahr aus dem Vollen schöpfen. Nun ist es an den 200 Winzerpersönlichkeiten im VDP mit ihrer Erfahrung und Kreativität aus der naturgegebenen Güte Weine von herausragender Qualität zu erzeugen.“


     

  • Goodbye to all that ortega...

    Pin it!

    Op 4 augustus van dit jaar wijdde ik er al een post aan: de ortega-druif. Ik en Eric, my welsh-wine-buddy, vielen ooit als blokken voor deze excentriekeling, maar helaas, helaas, het blok lijkt nu wel definitief te vallen. Eric kwam onlangs weer terug van een wijnreisje in Duitsland en de reacties van de wijnmakers waren unaniem: ortega, mein herr ? vorig jaar gerooid, mijnheer...we zijn hem aan het rooien, mijnheer...we hebben nog een paar flessen, mijnheer, maar we hebben hem al een tijdje geleden gerooid...

    Hier dus nog even, als einde van een mooi verhaal onze laatste degustatieverslagen die helaas de trend ook bevestigden: het was allemaal wel lekker, maar spannend was het niet meer.

    Ortega, Medium Dry, Biddenden Vineyards, Engeland, 2005: druiven, meloen, bloemen; in de mond net genoeg gestructureerd, zeker niet te zoet, lekker fruit; aangename wijn, eenvoudig maar aangenaam

    Flonheimer Rotenpfad, Ortega, Auslese, Weingut R. Christ, 2003: stekelbessen, héél rijpe meloen, een beetje honing; in de mond erg zoet met te weinig zuren, wel lekker maar na één glas was de goesting over...

    Ortega Auslese, Weingut Gebrüder Kauer, 2004: in de neus honing en meloen; erg fris en nerveus naast de zoete toetsen, zindert in de mond, in de finish pure suiker. Eigenaardig.

    Ortega Beerenauslese, Weingut Gebrüder Kauer, 2005: bloemen en een vleugje botrytis; zéér zoet, onevenwichtig.

    DSC00326