duitsland

  • Enderle & Moll: Tafelwein aus Baden

    Pin it!

    Wie deze blog volgt weet dat ik een boontje heb voor Ziereisen, een domein in het Markgräflerland in Baden. En wie mij een beetje kent weet dat ik ook een zwak heb voor veel wat uit Baden komt: Huber, Duijn, Bercher, Ziereisen, Shelter, ik volg ze zo goed en zo kwaad als ik kan. Wanneer één van mijn favoriete wijnwebsites, www.wineterroirs.com, dan ook aandacht schenkt aan een nieuwkomer is mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. En als er op het einde van dat artikel door die nieuwkomer ook nog verwezen wordt naar Ziereisen, whose wines he loves enormously, dan ben ik helemaal vertrokken.

    Elke wijnregio moet zijn Goden hebben, zijn Noeste Werkers, zijn Mainstream ook, en zelfs zijn Onderlaag, maar een wijnstreek is pas echt compleet als ze ook haar Rebellen heeft. Dat is de rol die Enderle & Moll, in Münchweier, tussen Oberberg en Freiburg, enthousiast speelt. Ik ga u hier over het domein niet veel vertellen, ik las zelf alles in dit prachtige en volledige artikel op de Wineterroirs website http://www.wineterroirs.com/2013/09/enderle_moll_munchweier_baden-wurttemberg.html, en eigenlijk lees je het beter zelf, het is zeer goed geschreven, met mooi beeldmateriaal.

    Tot voor kort waren de wijnen van Enderle & Moll niet te krijgen in België. Ondertussen worden ze ingevoerd door Hans Dusselier, helemaal terug van even weggeweest,  www.desolari.be, en dankzij een vriendelijke collega die ik al een tijdje geleden besmette met het vin naturel virus, lagen ze al een tijdje in mijn kelder, wachtend op een geschikte proefdag :-). http://csp.skynetblogs.be/archive/2014/09/19/when-wine-tastes-best-8285148.html 

     

    DSC_0011.JPG

     

     

     

    Müller, 2013

    100% Müller-Thurgau. 8,8 euro. Schoonste fles en etiket maar de minste wijn van de hoop. De neus is rond en zacht, nogal gesloten. In de mond fris, bijna een limonade, wat citrus wel, maar ook waterachtig en dun. Een dag later was de neus leuker, iets van gele pruimen, wat floraal ook. In de mond fris maar ook fruitig met na stevig walsen wat oude kelderappeltjes. Het waterachtige was weg. *(*)

    Müller Thurgau, Unplugged, 2013

    100% Müller-Thurgau, 8,8 euro. Troebel en geel. Een echte Rock'n Roll neus, heel mineralig, maar ook mooi fruitig. In de mond nerveus en zelfs spannend, vibrerend als electriciteit, heel mooie smaken, heel apart en ongewoon maar fascinerend en héél lekker. *** Op dag 2 nam dat mineralige de neus bijna helemaal over, het fruit werd meer honing en gedroogd fruit, heel mooi. Ook in de mond heel mooi en complex, heel intens, frisse levendige zuren, heel aparte maar mooie en levendige wijn. ***

    Auxerrois, 2013

    15,6 euro, 100% Auxerrois. Zelfde kleur als de Unplugged. Lijkt er eerst ook wat op maar is bedachtzamer, ernstiger, niet zo springerig. Ook in de mond veel breder en dieper, zéér mooi, indrukwekkend zelfs, wat een prachtige wijn en dat voor een Auxerrois, hééél lang ook. Een dag later boterig als een hele goeie eikgerijpte Chardonnay met een heel mooie en fijne mineralige toets. In de mond diezelfde boterigheid, maar met frisse zuren, heel lang en complex, heel mooie fruittoetsen; prachtig. ****

    Liaison, Pinot Noir, 2012

    24,5 euro. 100% Pinot Noir. De naam verwijst naar het niveau, tussen hun basis pinot noir en de twee toppers. Glashelder en licht van kleur. Prachtig aroma, helder als een klok, ongelooflijk complex, prachtig, doet dromen van ver weg gelegen landen in de zon, doet denken aan Utopia. In de mond idem, heel apart en tegelijk ook zo prachtig Pinot Noir, mooi, speels en fruitig, wat voor een unieke wijn is dit ? Heel lang ook, met een prachtige afdronk. Ontroerend mooi. ****(*)

     

    DSC_0002.JPG

     

     

  • Heymann-Loewenstein, Winningen, Mosel (of de relativiteit van het woord "duur")

    Pin it!

    Deze blog moet een beetje gaan oppassen met zijn naam. Het is al de tweede keer op korte tijd dat ik ga posten over riesling en en over een fles die niet bepaald goedkoop is. Maar er is een verschil, en zeker in wijn, tussen betalen voor naam of etiket en betalen voor arbeid. En al wie zich afvraagt waarom sommige rieslings van de Moezel zo duur zijn moet eens gaan kijken bij de Steillagen van deze regio, waar de wijngaarden zo steil zijn dat je er letterlijk kan afvallen. Wijnbouwers met dat soort gronden (en dat zijn toevallig wel de beste) moeten in hun wijngaard werk verzetten dat verschrikkelijk intensief en ook best wel gvaarlijk is, met heel lage opbrengsten. Je betaalt hier dan ook geen high-tech installaties, géén kunstmest, géén x-icides, geen dure marketing en geen dure Mercedes, maar pure, onvervalste "bloed, zweet en tranen" arbeid. En gezegend is de zeldzame wijnbouwer die zich in een positie bevindt dat hij genoeg geld kan vragen om er dan nog een klein beetje aan te verdienen.

    En ik spreek hier niet over de 150 euro van een fles Chateau Beaubeau vol pretentie,  maar over een eigenlijk erg bescheiden 39 euro voor een fles vloeibaar gesteente, de Uhlen "L" Schieferformation Laubach 2006 van het domein Heymann-Loewenstein. We proefden hem tijdens een degustatie met Luc Hoornaert van Swaffou, de importeerder.

    heymann

    Reinhard Loewenstein is een wijnmaker van de vijfde generatie, werd geboren in 1953 en is begonnen met het verbeteren van de Wereld in Parijs in het begin van de jaren 70 waar hij probeerde het communisme, de Parisiennes en de Franse wijn te omhelzen. Hij keerde terug naar Duitsland om landbouwwetenschappen te gaan studeren en begon zich te concentreren op het verbeteren van wijn in plaats van wereld. Hij is een fanatiek gelover en voorvechter van terroir en perceelselectie, een voorstander van minimaal gebruik van techniek in de kelder en papa van enkele van de lekkerste flessen van de Moezel. Hij aanvaard de voordelen van de traditie en werkt met de grote traditionele houten vaten om de wijn te laten rijpen, na experimenten met inox; maar hij bouwde ook een reusachtig windorgel om "positive vibes" door zijn kelders te laten stromen tijdens de gisting. Sommigen noemen hem de "wijnfluisteraar"...

    Wij proefden en roken limoen en iets petrol-achtigs, naast een heel mooie mineraliteit. In de mond schitterend, met een prachtige, uit het glas opspringende fraîcheur. Wat een fruit, wat een zuiverheid en wat een karakter ! Hier kan je zien waar hij vandaan komt. ©©©©

    heymann2

       

     

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Thomas Rinker (Weingut Knab)

    Pin it!

    Eén van de leukste dingen aan het wijnliefhebberschap is de ontdekkingstocht: het vinden van nieuwe druivenrassen en wijnregio's die je voorheen niet kende. Af en toe is dat een echt thuiskomen wanneer je kennis maakt met een wijntype dat echt bij je past of waar je echt je draai in vindt. Bij mij gebeurde dat met de spätburgunders uit Baden en ik was dan ook gelukkig dat ook Gerd er eentje presenteerde: de Spätburgunder Barrique 2007, Weingut Knab, Baden.

    Baden is de meest zuidelijke en warmste wijnregio van Duitsland en er groeien amandelbomen en perzikelaars. De zomers zijn er lang en warm, de herfsten heel aangenaam en de mensen gemoedelijk, en wanneer je weet dat je er eigenlijk maar op een uurtje of vier van Milaan zit en een uurtje van de Elzas begrijp je dat je hier een mooie tijd kan doorbrengen. Als wijnregio is Baden zeer gedifferentieerd en opgesplitst in een achttal sectoren, waarvan ik die van Kaiserstuhl het beste ken en het meest bemin. De Kaiserstuhl is een oude vulkaan en de ondergrond bestaat hier dan ook vooral uit loess en verweerd vulkanisch gesteente. Het is het koninkrijk van de spätburgunder, een variant van de pinot noir druif, die er heel wat dingen mee gemeenschappelijk mee heeft, maar toch ook een duidelijk ander karakter vertoont (wie mij niet gelooft moet maar eens experimenteren in de Pfalz, waar men ook met de echte pinot noir druif werkt). Voor riesling is het hier te warm en de witte wijn wordt hier dan ook gemaakt met een druif als de weissburgunder (pinot blanc). Huizen als Bercher, Dr. Heger en, uiteraard, Knab, maken schitterende spätburgunders, varierend van duimenaflikkende easy-going instapwijnen tot geconcentreerde op barrique opgevoede toppers die op hun best worden na jaren kelderrijping. En, wat misschien het allerleukste is, buiten Duitsland erg ondergewaardeerd en dus erg betaalbaar. Voor de meeste toppers hier betaal je tussen de 15 à 35 euro. Probeer dat maar eens in de Bourgogne. 

    Deze fles gaf een mooi rokerig fruit, heel complex maar nog een beetje te strak ingelijnd. Ook in de mond was hij mooi complex, nu al heel lekker, maar vooral achteraan proef je nog een compact gesloten fruitblokje, en deze 2007 staat dan ook nog in zijn kinderschoenen. Kopen en wegleggen en afblijven (moelijkst van de drie!). Aan 14,65 euro is dit een koopje ! Maar probeer het eens, haal eens wat vrienden bij elkaar, koop wat spätburgunders bij Vinikus en Langbeen, vergeet vooral de instapcuvées niet, serveer er wat sneetjes gerookte eend of iets anders van wild bij en een Nieuwe Wereld zal voor u openplooien.

    Echt piepjong zijn de Rinker's niet, maar ze namen dit domein in 1994 over en qua stijl behoren ze absoluut tot de nieuwe lichting. Ook toeristisch is het domein leuk om te bezoeken. De regio ligt tegen het mooie Freiburg en het Hochschwarzwald waar het zeer leuk wandelen is. Culinair is dit trouwens één van de lekkerste stukjes van Duitsland, waar men terroirkeuken serveert die met de seizoenen meegaat. 

    knab

    Wordt niet meer vervolgd vanwege gedaan... Deze reeks wijnen proefde ik tijdens een Master Class bij Convento in Leuven. Hier vindt je het programma voor de rest van het jaar.       

     

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Ludwig & Sandra Knoll

    Pin it!

    Ik herinner me het nog goed, mijn eerste wijncursus. Hij werd gegeven in De Wijnkraal in Leuven, door de vorige eigenaar, en het merendeel van zijn Europese wijnen kwam gewoon uit Delhaize of GB. En net zoals vele anderen leerde ik toen om de witte druiven uit de koele delen van Frankrijk en Duitsland te minachten: de sylvaner, de müller thurgau, de pinot blanc, wij proefden alleen aangezoete, quasi geurloze en waterige monstertjes. Vol van onszelf gingen we naar huis, we hadden iets bijgeleerd ! En een paar jaar ging ik vol dédain voorbij aan de rekken met Elzasser en Duitse wijnen. Alleen de riesling mocht nog op enig eerherstel hopen.

    Ik weet ondertussen niet meer of het bij Vinikus of Langbeen was, maar ik herinner het me wel: plotseling stond daar een fles op tafel die me qua vorm deed denken aan Matheus rosé en waar het verfoeide woordje op stond: sylvaner. Niets deed me vermoeden dat ik op het punt stond om één van de beter bewaarde geheimen van de wijde wijnwereld te ontsluieren: witte wijn uit Franken.

    Franken ligt ten oosten van Frankfurt en dus op een degelijke afstand van ons, wat zeker één van de redenen is waarom we deze wijnen niet kennen. Een andere is dat de egoïsten ! uit de regio hun wijn nog het liefst van al zelf opdrinken en dat de produktie redelijk beperkt is. Een derde is dat de voor hier karakteristieke bocksbeutelfles nu eenmaal moeilijk stockeerbaar is in een traditionele kelder. Maar ooit waren de wijnen van de Würzbürger Stein duurder dan de beste Bordeaux en ooit wil ik ernaar toe: het schijnt een mooie en interessante streek te zijn met een erg lekkere keuken.

    Deze avond had Gerd voor ons geen sylvaner bij, de koningin van de Frankische wijnen, maar een scheurebe, een kruising tussen sylvaner en riesling. Ze wordt het vaakst gebruikt voor zoete wijnen (eiswein of TBA), maar wij maakten kennis met een droog exemplaar, de Scheurebe VINZ 2008 van Weingut Am Stein. Alleen al het aroma deed iedereen eerst scherp opkijken: prachtig complex en heel breed, met wat sinaasappelschil en een zekere rokerigheid. Ook in de mond was hij diep en breed, heel complex en interessant, met een heel lekkere en interessante kruidigheid. Toegegeven, voor 16,3 euro, mag je ook al iets verwachten, maar het is eigenlijk even schrikken dat je vooroordelen ervoor kunnen zorgen dat je zo'n lekkere dingen kunt missen.

    knoll2

    De tovenaars die verantwoordelijk zijn voor al dit lekkers zijn Ludwig en Sandra Knoll en de naam VINZ komt van Vinzent, hun zoontje. Ze namen in 1990 het domein over van papa Knoll en trokken een hypermodern gebouw op, met restaurant en gastenverblijf, om een echte "Frankische erlebnis" te scheppen. Ze oogsten hun druiven laat en doen aan opbrengstbeperking, maar hun wijnen worden het meest getypeerd door de bodem, die vooral uit mosselkalk bestaat. Ik houd van al hun wijnen. Ze zijn breed en vriendelijk en intelligent, het zijn eche "big hug wines", die je stevig vastpakken en knuffelen. Je vind hier de besprekingen van de andere wijnen (even edit - find doen!).

    knoll3

     

    Wordt vervolgd ! 

       

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Stefan Sander

    Pin it!

    Ik hou van Master Classes. Ze laten je toe om geconcentreerd en vergelijkend te proeven en wanneer ze goed gegeven worden, door iemand die er iets van kent, zijn ze altijd boeiend en leerzaam. Deze maand is Convento in Leuven gestart met een reeks en het eerste onderwerp werd aangebracht door niemand minder dan Gert van wijnhandel Vinikus, gespecialiseerd in Duitse wijnen, en één van de eerste wijnhandelaars waaraan de CSP leden hun hart verloren. 

    Gert begon en eindigde deze zeer interessante avond met één van mijn favoriete wijnmakers, Stefan Sander, van het Weingut Sander in Rheinhessen, één van de oudste biologisch werkende domeinen van Duitsland. Ik hou van de stijl van dit domein omdat het er bij uitstek één is zonder pretentie, gericht op puur drinkplezier zonder tierlantijntjes. Dit zijn geen wedstrijdwijnen, geen degustatietijgers, en ik vermoed dat de gemiddelde Commanderij-proever er zijn monocle niet voor naar boven haalt. Maar Stefan maakt wijnen die zeer verteerbaar zijn, heel sympathiek (zoals Stefan zelf, zegt Gert) en die een glimlach op het gelaat toveren. Dat die glimlach blijft als je de prijzen hoort is mooi meegenomen. Ik vind het persoonlijk ook wijnen die je snel kan drinken en waarbij het niet zoveel zin heeft om ze jaren lang te koesteren. Kortom, wijnen die in ieders kelder moeten liggen, en die zoveel beter zijn dan de geIndustrialiseerde rommel van het grootwarenhuis.

    sander
                                                                                                                                                

    Grootvader Ottoheinrich begon al in 1950 te experimenteren met biologische landbouw, uit schrik voor de erosie en verarming die hij constateerde in zijn wijngaarden. Dat heeft vandaag ondermeer als voordeel dat de Sander's hun vak beheersen en dat de gronden allang terug in hun gezonde, natuurlijke staat zijn teruggekeerd. Bovendien houdt Stefan, die zijn stages in het buitenland deed, van droge wijnen, en dat maakt dat ze bij ons goed liggen, en het voor velen soms wat storende restzoetje van veel Duitse wijnen niet kennen.

    We begonnen deze avond met een schuimwijn, de Riesling Sekt Brut Prestige Cuvée. Hij was fris en mooi fruitig en had een leuk bruisend mondgevoel zoals alleen de Duitse riesling sekts geven. Als afsluiter kregen we een zoete wijn, de Gewurztraminer Auslese 2008 (14,5 eur), een frisse, goed gestructureerde zoete wijn die refereerde aan lychee, maar die ook iets vreemds ziltigs had, een soort mineraliteit. Bij Gert vind je ook twee stille rieslings die ik zeer bemin omwille van hun prijs-kwaliteitsverhouding, een basis-riesling aan 7,1 euro en de Schlossberg Spätlese trocken aan 9,1. Beide zijn smakelijk en verteerbaar, zonder chi-chi, en het zijn wijnen die perfect zijn om bij te praten, niet om over te praten. 

    Wordt vervolgd...

  • Pinot Noir vs Spatburgunder: de match van de eeuw (of van de avond..)

    Pin it!

    Er mag binnen CSP al eens geëxperimenteerd worden. En op deze avond besloten we omdat maar eens te doen met een druif waar velen van ons fan van zijn: de pinot noir. Of de spätburgunder ? Of is dat dezelfde druif ? En gaan we daar verschil tussen proeven ? Ook als we dat blind doen ?

    Vandaar volgende premisse: 12 flessen, vijf Bourgondiërs, vijf Duitsers en twee vreemde eenden in de bijt. De techniek noemen we halfblind: we weten dat het pinot noir flessen zijn, maar zijn ze Duits of Frans of geen van beide ? En halfblind omdat we elke fles van haar verpakking ontdoen na het proeven, zo kunnen we zien of we bijleren ja dan neen.

    Laat de match beginnen !

    fightingcouples

    Duitsland mag de eerste mep uitdelen en slaat meteen raak: de Endinger Engelsberg van Weingut Knab uit Baden, 2006, is met zijn 8 euro de goedkoopste van de avond en maakt meteen indruk: de ideale zomerwijn. Kers, kruiden, chocola, fraîcheur en fruit en een mooie lange afdronk. Het Chateau de Santenay slaat terug met een Mercurey 2006, 9,6 euro in afslag, eerst heel vreemd en onzeker (kruidnagel, vegetale elementen), maar na wat oefenen kwamen er kruiden en een mooie minerale rokerigheid. Licht voordeel voor de spätburgunder, zeker wanneer de volgende Bourgondiër licht gekurkt blijkt. Weingut Knab ziet zijn kans met de Barrique versie van de Endinger Engelsberg: 12,7 euro voor een nu nog wat alle kanten opschietende maar zeer complexe, mooie en vooral lekkere wijn die volgens ons een hele grote gaat worden. Beide kwamen van Vinikus.

    Daarna kwam de eerste vreemde eend voorbij...gesukkeld, want hij bleek net iets te oud. De pinot noir van de Cherry Point Vineyards in Canada, Vancouver Island, bleek rokerig, wild en interessant maar ook wat ruw en dun: wij weten het aan de leeftijd. Net toen we Duitsland toch wel het voordeel begonnen te geven, kwam de revanche: de Clos Saint-Louis 2003, een Côtes de Nuits Villages, bracht frisse kruiden, een mooie structuur, secure tannines en een rijpe rokerigheid in het spel. Uitstekend dus (13,5 euro, Cora). De tweede vreemde eend zette iedereen op het verkeerde been: wat iedereen aanzag als een jonge Fransman, een Elzasser bijvoorbeeld, bleek van de andere kant van het Kanaal te komen. De Pinot Noir 2003 van Lamberhurst Vineyards was met zijn vers, krakend fruit natuurlijk een kind van een hete zomer, maar enige vooroordelen gingen op dit moment in rook op. Alleen de prijs was wat jammer (18,7 euro).

    De match ging dan verder: kampioen Bernard Huber werd gevloerd door kurk, maar de eer werd gered door Ernst Heinemann die met zijn Scherzinger Batzenberg 2003 de hoodvogel afschoot. Het ontlokte lid Gerd de opmerking (in de blinde fase!) dat deze wijn te lekker was om Frans te zijn, en gelijk had hij dus. Schitterend ! en voor 15 euro goed te doen ! De Franse eer werd gered door de La Justice, een Gevrey-Chambertin 2002 van Domaine Marey, zeer strenge en volgens diezelfde Gerd eerder een pinot nerd dan een pinot noir, kruiden, munt en stevige tannines. De twee toppers stelden teleur: de Spätburgunder B van Friedrich Becker uit de Pfalz was in een wat in zichzelf gekeerde fase alhoewel het potentieel er wel doorkwam. De Nuits Saint-Georges 2001 van Robert Sirugue was hoekig, gesloten, hard en zo goed als expressieloos.

    Moraal van het verhaal ? In deze prijsklasse is Duitsland ons inziens de overwinnaar, niet in het minst omwille van de smakelijkheid van de wijnen. Wij hadden sterk de indruk dat de Bourgogne echt het csp-prijsniveau achter zich heeft gelaten, maar ook dat deze wijnen weinig zekerheid geven: je weet gewoon niet wanneer je ze moet opendoen en er was uiteindelijk maar weinig drinkplezier aan te beleven. Bevooroordeeld ? Misschien (maar het was wel blind!). Maar waar zijn ze dan die lekkere Bourgondiërs aan gewone prijzen ?

  • Goed nieuws uit Duitsland !

    Pin it!

    De VDP (Verein Deutsche Prädikatsweinguter) is een vereniging van de beste Duitse wijndomeinen die er wonderwel in slaagde om de crème de la crème van de Duitse wijnmakers bijeen te brengen. Ik bezoek hun site dan ook geregeld en ben geabonneerd op hun newsletter. Het nieuws in hun laatste editie was zo goed dat ik het graag met u deel.

    logo-vdp
    Na het moeilijke en onregelmatige 2006 kende 2007 dankzij de erg mooie aprilmaand een ongewoon lange vegetatieperiode die de druiven heel goed deed rijpen en daarenboven nog eens in gezonde omstandigheden zonder gevaar op rotting of ziektes. De nachten waren koel (geen zomeravondterrasjes!) maar dat is perfect voor zuren en aroma's. Het jaar was redelijk nat maar niet met droogte- en regenpieken en dus ideaal voor de opname van mineralen. Omdat er zo vroeg kon worden begonnen met oogsten, konnen de wijnmakers ook erg ontspannen te werk gaan, wat toeliet om tot in vier beurten te oogsten en heel goed te selecteren. Vooral de na 3 oktober geoogste druiven zouden wel eens een super-wijn kunnen opleveren.

    Ik laat nog even Stefan Christmann aan het woord, de president van VDP (hallo, collega): „Es verspricht ein wirklich großes Jahr zu werden. Wir dürfen uns 2007 über die seltene Konstellation freuen, dass erhöhte Menge und Güte zusammen kommen. Nachdem wir in den letzten Jahren und vor allem 2006 der Natur nur mit höchsten Anstrengungen die gewünschten Qualitäten abringen konnten, konnte man in diesem Jahr aus dem Vollen schöpfen. Nun ist es an den 200 Winzerpersönlichkeiten im VDP mit ihrer Erfahrung und Kreativität aus der naturgegebenen Güte Weine von herausragender Qualität zu erzeugen.“