frankrijk

  • Côtes du Rhône meets Beursschouwburg

    Pin it!

    Af en toe valt er al eens een persuitnodiging in mijn mailbox, en af en toe ga ik daar al eens op in. Niet omwille van de Beursschouwburg deze keer, alhoewel die 50 jaar bestaat, maar omwille van het thema: de wijnen van de Côtes du Rhône.

    Als voorzitter van Chateausanspretention heb ik altijd al een boontje gehad voor deze AOC. Ze is heel groot in oppervlakte, maar qua bekendheid wordt ze weggeduwd door de grote wijnen van de Noordelijke Rhône. Die grote oppervlakte maakt ook de kwaliteit zeer verschillend en door de grote verscheidenheid in ondergrond is het moeilijk om over een echt typische wijn te spreken. Ze is goed voor 80% van de productie van de Rhône maar veel wijnliefhebbers halen er hun neus voor op.

     

    Rhone.jpg

     

    Maar ik heb er altijd van gehouden. Het zijn eerst en vooral vaak eetwijnen,die bij zeer veel gerechten passen. Ze zijn goedkoop en onpretentieus en vaak gewoonweg lekker. Ik houd van Grenache en Syrah, zeker als er wat Mourvèdre aan te pas komt, en het spel tussen die drie rassen kan fascinerend zijn. Het is waar dat de wijnen soms donker en wat zwaar op de hand zijn, en sommigen zijn dan weer wat te fruitig, maar net zoals in de Languedoc hebben verbeterde teelt- en keldermethodes heel veel problemen opgelost. Ik heb er altijd wat van in huis en ik ben altijd nieuwsgierig als ik goede degustatienota's zie. Het is mijn favoriete Guide Hachette wijn...Elke fles is altijd een verrassing...iets middelmatigs ? iets lékkers en leuks ? of iets complexer en uitdagender ? en in zo'n grote vrije AOC wordt ook gespeeld met methodes en met rijping en soms is het resultaat fascinerend.

    Ik proefde er een paar mooie, in het aangename gezelschap van Venne en een hele tros Belgische wijnjournalisten.

    Blanc, Côtes du Rhône, Maison Vidal-Fleury, 2013

    9,5 euro, Hasselt Millésimes. Dit is één van de historische domeinen van de Rhône, gesticht in 1781 en genoemd naar het huwelijk tussen Mr Vidal en Mme Fleury in 1890 toen ze er met het geld van Mme Fleury in slaagden om de door phylloxera verwoeste wijngaarden terug aan te planten. Het domein had ondermeer mooie wijngaarden in de Côte-Rôtie en werd in 1985 verkocht aan Marcel Guigal, een groot handelshuis voor de wijnen van de Côtes du Rhône. Dit is een blend van Viognier en Grenache, gefermenteerd en opgevoed op inox. In de neus is hij fruitig en elegant, in de mond zéér fris, een beetje té zelfs, mooi fruitig wel met een lekker Grenache bittertje waar ik wel van hou. *(*)

    www.vidal-fleury.com     www.hasseltmillesime.be

    Blanc, Côtes du Rhône Villages Laudun, Cave Laudun Chusclan Vignerons, 2013

    9,2 euro, Leymarie. Coöperatieven spelen een belangrijke rol in de Rhône vallei. Het is modieus in wijnmiddens om op ze neer te kijken, en vroeger waren ze inderdaad vooral gericht op kwantiteit en prijs, en veel van hun beste leden zijn de laatste twee decennia zelf beginnen wijn maken en bottelen. Maar ze spelen nog altijd een grote rol in het wijnlandschap, ook sociaal, en de vooruitgang in kelder en wijngaard die geboekt werd dankzij vernieuwing was ook voor hen zeer groot. 85% van de teeloppervlakte wordt hier nu beheerd volgens de principes van de lutte raisonnée en de kelder is bekend voor een aantal mooie en goed gemaakte producten. Grenache, Clairette, Roussanne en Viognier. 6 maanden vatrijping. Mooie neus heeft deze witte, met al wat complexiteit. Ook in de mond is hij mooi vol, redelijk rond, leuk en lekker en met een hele mooie prijs/kwaliteitsverhouding. Bij wit vlees of een vis met een sauzeke moet dit in de zomer erg leuk zijn (en in de tuin onder de boom gaat hij er ook mooi in, denk ik). **

    www.leymarie.be     www.laudunchusclanvignerons.com     

    Les Hauts d'Eole, Crozes-Hermitage Blanc, Cave de Tain, 2012

    11 euro, Cinoco. Deze coöperatieve ligt in Tain L'Hermitage, is goed voor de helft van de totale productie van de Noordelijke Rhône en is de grootste producent van Crozes-Hermitage. 100% van de teelt is in lutte raisonnée. Blend van Marsanne en Roussanne. Fermentatie deels op inox en deels op eik. Opvoeding op barrique met bâtonnage gedurende 6 maanden. Nogal gesloten neus. Ook de mond was eerst nogal gesloten, opende zich wel snel, met heel veel eik, maar niet veel fruit. Miste evenwicht en fraîcheur. *

    www.cavedetain.com      www.cinoco.com

    Château de Bord "Croix de Frégère", Maison Brotte, Côtes du Rhône Villages Laudun, 2012

    9,10 euro, De Clerck Wijnen. Groot en oud handelshuis (°1931) in Châteauneuf-du-Pape, goed voor een jaarproductie van 1,5 miljoen flessen en producent van de meest verkochte Châteauneuf-du-Pape, La Fiole du Pape, elk jaar goed voor 500.000 flessen, een blend van verschillende jaargangen. 60% Grenache, 40% Syrah. Lutte raisonnée. 12 maanden op eik waarvan één derde nieuwe. In de neus wat rood fruit en vanille. In de mond warm, nogal plomp zelfs, met genoeg fruit maar nogal simpel. Een goeie wijn voor een feestje waar de wijn geen rol van betekenis kreeg. *

    www.brotte.com      www.wijnendeclerck.be

    Château Mont Redon, Lirac, 2012

    11,2 euro, Limburgs Wijnhuis / Wijnimport / Klare Wijn / Chateau en Co. Grootste domein van de Châteauneuf-du-Pape en omdat het huis weigert een luxe-cuvée te maken is de basis-cuvée vaak verrassend goed. Mikken niet op grote complexiteit maar op fraîcheur en eerlijkheid. Kortom een huis naar het hart van CSP zoals het ooit startte. 70% Grenache, 20% Surah, 10% Mourvèdre. 15 dagen maceratie, opvoeding deels in barriques, deels in tanks. Mooie, nogal ernstige neus. In de mond mooi evenwicht, mooie tannines, moet een lekkere en aangename maaltijdwijn zijn zonder pretenties maar een goeie keuze op restaurant. **

    www.domaineduboisdesaintjean.fr   www.limburgswijnhuis.be    www.wijnimport.be   www.klare-wijn.be    www.chateau-en-co.be

    l'As du Pique, Domaine Pique Basse, Côtes du Rhône Villages Roaix, 2011

    11,6 euro, Autrement Dit. Olivier Tropet is eigenlijk afkomstig uit Franche-Comté, maar vanaf zijn 16 hing hij rond op het domein van zijn grootvader, en hij studeerde oenologie in Beaune. In 2008 startte hij zijn eigen domein dat ondertussen van een goede repatie geniet. 80% Grenache, 20% Syrah en Mourvèdre. Bio. Parcellaire selectie en manuele oogst, ontsteling maar geen kneuzing, 35 dagen schilweking in betonnen tanks, daarna 12 maanden opvoeding in barriques. In de neus krokant fruit, mooi zuiver. In de mond interessant, beetje uitdrogend wel maar ook krokant en met veel materie, goeie tannines, mooi lang en dit moet een interessante en leuke eetwijn zijn bij de betere bio-vleeskeuken. Maakte nieuswgierig naar de maker, een goede eigenschap voor een wijn. ***

    www.pique-basse.com     www.autrementdit.be

    Château Les Coccinelles, Côtes du Rhône Villages Signargues, 2013

    9,5 euro, The Place To. Grenache en Syrah. Bio. Fermentatie en opvoeding op inox. In de neus fruit en kruidigheid. In de mond vooral kruiden, maar wat plakkerig, een beetje warm. *

    www.chateau-coccinelles.com   www.theplaceto.eu  

    Réserve, Domaine de l'Amauve, Côtes du Rhône Villages Séguret, 2010

    16,63 euro, Sobelvin. De wereld is klein, ook in de vallei van de Rhône, en de eigenaar, Christian Voeux, hier was 25 jaar technisch directeur bij Château Mont-Redon en nu bij La Nerthe, een domein dat ik al evenzeer apprecieer. Christian wil vooral drinkbare wijn maken en houdt niet van overextractie en overdreven fruit. 80% Grenache, 20% Syrah. Vinificatie op tanks, rijping op eiken vaten. Zeer gebalde, gesloten neus, maar geschonken uit een koele fles die net geopend was. In de mond heel intens, heel veel diepgang, wel nog gesloten, maar een mooie elegantie, een mooi evenwicht, en, denk ik, een heel mooi potentieel. Niet de makkelijkste, maar zeer lekker (ik kon mij hier wel iets inbeelden bij een karaf...). **(*)

    www.domainedelamauve.fr    www.sobelvin.fr

    Les Hauts de Montmirail, Domaine Brusset, Gigondas, 2013

    25 euro, Colruyt. Domaine Brusset ligt in Cairanne, waar het het meest aantal ha wijngaarden heeft, maar haar 25ha in de aoc Gigondas liggen onderaan de Dentelles de Montmirail, zeer goed gelegen, en het was één van de vroegere prestige-Gigondas wijnen op basis van 100% nieuwe eik. Vader en zoon Brusset experimenteren trouwens graag, en dit is een interessant domein, alhoewel de keuze voor nieuwe eik vroeger sterk bekritiseerd werd. 55% Grenache, 25% Mourvèdre, 20% Syrah. 30 dagen inkuiping, elk druivenras apart. 30% op tanks, 70% op nieuwe eik (ze zijn dus een beetje teruggekomen van de 100%). Vlezige neus met zwarte bessen, mooi fruit. In de mond véél volume, een brede wijn met mooi zuiver zwart fruit, een mooi eveniwicht, een wat gepolijst mondgevoel met wat balsamico, hoestsiroop en een leuke afdronk. Nogal duur, maar een mooie wijn **(*)

    www.domainebrusset.fr

    Vacqueyras, Maison Vidal-Fleury, 2012

    16,5 euro, Hasselt Millésime. 100% Syrah. 6 maanden opvoeding op inox en foeders. Een echte, vlezige syrah neus, echt vlees. In de mond meer zwart fruit, interessant met veel volume en redelijk lang. Een wijn waar je op kan knauwen, mooie maaltijdbegeleider. **

    www.vidal-fleury.com    www.hasseltmillesime.be 

    Les Launes, Maison Delas, Crozes-Hermitage, 2011

    15,72 euro, Cinoco / Le Palais du Vin. Deze fles was eerst op maar dan bleken Herwig Van Hove, Filip Salmon en Dirk Rodriguez er een fles van opzij te houden om rustig leeg te drinken. Al babbelend geproefd dus...100% Syrah. Vinificatie op beton, opvoeding deels op hout, deels op inox. Mooie, klassieke wijn. Mooie mond, heel fris, mooi uitgesproken, heel goed op dronk. ** 

    Conclusie: een zee van goeie wijnen in de Rhône, en de beste hulp in deze is uw wijnhandelaar...of de pers.

     

  • These are a few of my favourite pinks

    Pin it!

                                                                                                                                                       

    "Omdat ik besefte dat het doel niet langer de wijn was, maar de vriendschap."

    Citaat van Josko Gravner in een artikel in De Standaard van Bruno Vanspauwen.

    Rosé is een wijn die door vele kenners en liefhebbers verguisd wordt. En zelfs in mij zit er terwijl ik dit schrijf een stemmetje te roepen dat de meeste rosé rommel is, afvalwijn als het ware, goedkope bocht voor de toeristen, slobberwijntjes die alleen maar dienen om dronken te worden...Maar rosé is bij uitstek ook de wijn voor mooi zomerweer, barbecue's, feestjes, kortom alle gelegenheden waar de vriendschap, de familie, het gezelschap primeren op de wijn. En zo aan wijn de kans geeft om te dienen waarvoor hij eigenlijk werd gemaakt: om plezier te scheppen. En op deze manier is zelfs de allersimpelste garnacha uit Navarra of de goedkoopste rosé uit de Provence een waardige wijn.

    Dit gezegd en geschreven, ook in de rosé-wereld zijn er prinsen en koningen die boven de rest uitsteken en vandaar hier enkele van mijn favoriete rosé's, flessen die ik ook in de winter durf openen in het juiste gezelschap.

    Ik heb een boon van jewelste voor rosé's uit traditionele wijnbouwgebieden als de Bordeaux. Goede exemplaren weten fruit en structuur met elkaar te verbinden en worden zo eetrosé's met ballen, perfect bij schotels als bijvoorbeeld hespenspek, één van mijn favorieten. Clairet is een goed voorbeeld en elk jaar koop ik een paar flessen Chateau Thieuley in de Cora, een schoolvoorbeeld van zo'n wijn, en ondertussen ben ik er eigenlijk verbaasd over in welke mate dit een terroirwijn is. Elk jaar is anders en weerspiegeld héél sterk de weersomstandigheden, zij het vaak onrechtstreeks omdat dit kasteel de samenstelling van zijn clairet wijzigt naargelang de oogstkwaliteit. Ik heb jaargangen gedronken met 60% merlot, maar ook met 50% cabernet franc, en dat levert een aanzienlijk verschil op. 

    Echte plezierwijnen met culinair brede schouders zijn voor mij ook de rosé's uit de Roussillon, vaak met stevige proporties syrah, met die van Collioure als uitblinkers: eclatant fruit en tegelijk de structuur om zomerse schotels als kip aan te kunnen, en zelfs bij de barbecue niet misstaand. Die van de Cave de l'Abbé Rous zijn mijn favorieten, maar in de Spar vindt je een erg aangename Trémoine de Rasiguères, weliswaar geen voorbeeld van verfijning, maar goed gemaakt en stevig.

    Echte koningen in de rosé wereld, en echte cliché-killers, zijn de Bandol's, bewaar-rosés, die magnifiek kunnen evolueren, geheimzinning en complex worden, en die nog een stap verder gaan: het worden echte degustatiewijnen om met wijnvrienden over te filosoferen op het terras, terwijl ze toch ook dat vrolijke en zomerse houden die elke rosé kenmerkt. Ze danken dat aan de wonderbaarlijke mourvèdre druif. Chateau de Pibarnon is een goed voorbeeld.

    Ook Italie en Spanje brengen mooie exemplaren voort. Ooit werd ik omver geblazen door de Rosé di Regaleali van Tasca d'Almerita, een blend van nerello mascalese en nero d'avola, nog zo'n rosé met ballen, met een grote zomerse culinaire flexibiliteit. En nooit zal ik mijn diner vergeten in Mugasa, in de Beiras in Portugal. Grote schotels speenvarken begeleid door de rosé schuimwijn van Luis Pato, gemaakt met de touriga nacional druif !

    Dit alles brengt mij tot een klein theorietje: in elke regio waar men stevige rode wijnen maakt met krachtpatserdruiven als mourvèdre, malbec, touriga nacional, nero d'avola loont het zéér de moeite om op zoek te gaan naar de lokale rosé. Wijnmakers werken ook voor de lokale markt en niemand drinkt in de zomer van die tanninetijgers bij zijn zomerse schotels. Wijnboeren moeten aan die vraag kunnen voldoen en doen dat om alles makkelijk te houden vaak met dezelfde druivenrassen als waar ze hun rode mee maken. Rosés van de hierboven vermelde rassen combineren perfect body en fruit en beschikken vaak ook over wat meer tannines, wat ze geschikte barbecuepartners maken. Ze worden maar zelden geexporteerd, maar "het plezier zit hem in de jacht"...ik wens u een goed (wijn)jachtseizoen toe deze zomer ! 

     

    Dit artikeltje werd geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. De andere deelnemers (die al gepost hebben) vindt u hieronder:

    Vinama

    Disaster of Wine

    Avonturen van een wijnmens

    Culinair Atelier

    Stéphane's World

    Wijnblog


  • Beaujolais: Mijn Wijn

    Pin it!

    Soms lijken opinies samen te komen als zijarmen van een rivier. En vandaag leek het alsof de wereld plots besloten had om de Beaujolais terug in ere te herstellen. Het begon met een gesprek in een Brussels restaurant dat de klassieke Franse burgerkeuken aanbied: er stond geen Beaujolais op de kaart en en zowel ik als mijn gesprekspartner vonden dat eigenlijk jammer want een cru uit de Beaujolais wad volgens ons de ideale begeleider van een ongedwongen warm middagmaal (Chinon o Bourgeuil hebben dat ook).

    Een dag later stootte ik op een blogbericht bij Vinejo, mijn gewaardeerde voorganger en initiator die momenteel op zijn blog een schitterende reeks artkeltjes pleegt waarin hij wijnliefhebbers uitdaagt om een muziek-clip op YouTunes te combineren met een wijnverhaal. BDC deed dat hier op een mooie manier en praatte (en ik had dat eigenlijk niet van hem verwacht) over zijn liefde voor de Beaujolais.

    Het toeval kreeg zijn hoogtepunt met kerst toen ik van mijn familie het boek Mijn Wijn van Bernard Pivot, de presentator van het literaire programma Apostrophes, kreeg. Van pagina 23 tot 42 bezingt hij de Beaujolais-wijnen van zijn geboortestreek en verzet hij zich tegen de vooroordelen hieromtrent. Lees het boek, het is misschien wat ouderwets en wat "Frans", maar het is voor elk wijnliefhebber de moeite. Een heel kort citaat:

    Ik heb jeu de boules gespeeld, met hooiers en plukkers geluncht, heb in Lyon door de gangen en de stegen gerend, ben bevriend met Gnafron en houd nog steeds van een frisse, pittige en pronte beaujolais die naar steen en zwarte bessen smaakt, lekker naar binnen klokt en zijn aantrekkelijkheid niet verliest als de dorst gelest is.

    bernard pivot

    Dit artikeltje werd geschreven met een glas Beaujolais in de hand. Over de maker of de fles valt zo goed als niks te vertellen maar hij smaakte me, op een doordeweekse vrije middag, en meer dan tallozeveel prestigieuzere flessen. Ik breek dan ook een lans voor dit soort wijntjes, waarover niemand schrijft, maar die velen genot verschaffen.

    Domaine de Milleranche, Juliénas, 2006: Erg heldere kleur. Fijne, elegante maar erg gesloten neus met wat aardbei en iets interessants dat telkens weer lijkt weg te glippen. In de mond niet onaardige toetsen boerderij, lekker combinerend met charcuterie. Een lichte en frisse wijn, heel bescheiden maar met een varrassende smakelijkheid (krokant en zurig fruit). In het begin viel hij wat tegen maar bij elk glas werd hij lekkerder, niet complex of groots, maar gewoon lekkerder.

     

  • Bordeaux Roti

    Pin it!

    Het moet een eigenaardige hersenkronkel zijn: de flessen die ik bij blinddegustaties nooit schijn te herkennen zijn de flessen die ik ook minder graag lust. Zo ontsnapt een sangiovese bijvoorbeeld zeer vaak aan mijn (helaas erg ondervoed) olfactorisch geheugen. Deze zondag kan ik er eentje aan mijn lijst tooevoegen. Toen we na een weekendje aan zee onze dochter terug gingen oppikken bij een goede vriend haalde hij een flesje uit de kelder dat we blind mochten proeven. Alhoewel ik de vorm van de fles (van het Bordeaux type) al gezien had toen hij ze opdiepte en zelfs de vorm van het erg klassieke etiket, sloeg er bij het blindproeven iets tilt: achtereenvolgens klasseerde ik de wijn in Spanje en in de Sud-Ouest. Het bleek een Pessac uit 2001 te zijn. Ik kan dan ook een nieuwe persoonlijke eliminatieregel toevoegen: a/ ik houdt er niet van en het ruikt onaangenaam naar overrijpe kersen; dan is het een sangiovese of b/ ik houdt er niet van en het ruikt naar bijna rotte pruimen: dan is het blijkbaar een Bordeaux. Verwijten van elitarisme (de andere proevers vonden hem wél lekker) en Frankrijk-hater! dwarrelden zachtjes mijn richting uit en dus begon ik zo stilaan me wat existentiële vragen te stellen. De dag ervoor had ik een nogal schitterende huisdegustatie gemist en het lijstje dat Gert me liet zien was behoorlijk indrukwekkend (and very French!). En omdat iedereen er blijkbaar van overtuigd was dat ik terug thuis mijn verdriet zou verdrinken met een spätburgunder, besloot ik mezelf maar eens te bewijzen dat Frankrijk mooie wijnen maakt. Bordeaux dierf ik even niet bovenhalen, en dus maar meteen met één van Frankrijks beste appellations: de Côte-Rôtie.

    cote rotie

    Nu moet ik in alle eerlijkheid één ding toegeven. Flessen wijn van meer dan 25 euro zijn uitzonderingen in mijn kelder (het sans pretention ding, weet u wel...) en als ik bij een wijnhandelaar flessen van die aard zie staan en moet kiezen tussen een wijn uit pakweg Baden of Marlborough en één uit Frankrijk of Spanje dan zal mijn nieuwsgierigheid (én mijn verzuchting naar fraîcheur) mij eerder naar de eerste twee drijven. Een vooroordeel is immers een koppig beestje. Godzijdank jaagt mijn experimenteerdrang in de koopjesmand me ook al wel eens een andere richting uit en zo kwam het dat ik deze avond een Côte-Rôtie 2001, Domaine des Rosiers, Louis Drevon kon opentrekken. Ook hier weer moet ik bekennen: ik kende al de kopie (de Zuid-Afrikaanse Goat Rotie van Fairview), maar het origineel, een echte Côte-Rôtie, had ik nog nooit geproefd. 

    De syrah-wijnen van de Côte-Rôtie (in de Rhône-vallei) zijn erg apart omdat ze worden geblend met de witte viognier (tot 20% is toegelaten).  De druiven komen van steile hellingen op de rechteroever van de Rhône, bij Vienne. Traditioneel onderscheidt men twee terroirs: de Côte Brune en de Côte Blonde, de eerste met wat meer klei en de tweede met wat meer zand, maar beiden op een ondergrond met veel graniet.

    Louis Drevon is de bescheiden en naar het schijnt nogal zwijgzame eigenaar van 27 perceeltjes wijngaard op de Côte Brune. Dat is een voordeel omdat het de wijnmaker toelaat per perceel te vinifieren en zo de assemblage te maken die hij zelf wil. Hij staat bekend als een meticuleus wijnmaker die een lange schilweking toepast en zijn wijnen 18 tot 20 maanden laat rijpen op eik (25% nieuwe). Voor zover ik weet is hij voor de rest redelijk klassiek, maar hij filtert niet (altijd een goed teken omdat het de wijn laat leven in de fles: het bezinksel moet je erbij nemen, maar dat is dus een goed teken!).

    De Guide Hachette van 2004 gaf deze fles één sterretje. Ik rook mooie, vlezige aroma's met zuiver fruit (abrikoos), cacao en leder, met een heel fris en vrolijk, bijna lente-achtig fruittoetsje op de achtergrond (de viognier?). In de mond verrassend fris en fruitig, heel elegant en sprankelend zuiver, lekker en complex. Vlezig, fruitig en mooie zachte tannines. Leuke, frisse en zuivere afdronk. "Ik sta in één van de oude stallingen en de poort staat wagenwijd open: op de eerste dag van de lente ruik,ik dat de winter weg is..." Perfect op dronk, zes à zeven jaar schijnt een goede kelderleeftijd te zijn voor een Côte-Rôtie. Vive La France !  ©©©

                                                                                                                                                     

  • Suivre son Cabernet Franc: CSP goes Loire dl II

    Pin it!

    Na de verhitte discussie over de fles natuurlijke wijn goot moderator Gert olie op de golven door de eerste rode door te geven. Ik had de Les Arpents 2005, Domaine de l'Aumonier uit de Touraine (Dulst, 7,62 euro) al een paar maal geproefd in andere jaargangen en de wijn bleek in dezelfde lijn te liggen: warm rijp fruit, licht en toegankelijk, wat vanille en duidelijk een fles uit een goed jaar (in 2001 vond ik deze cuvée nogal hard). Dit bracht ons op één van die typische kenmerken van cabernet franc (in deze fles ontbrekend): groene paprika ofte patattenkelder. Voor velen is dit een element dat zo typisch is voor cabernet franc uit de Loire dat het erbij hoort, voor anderen alleen maar een teken dat de druiven niet perfect rijp waren. We zitten hier immers al flink naar het noorden en in de Loire zijn de verschillen tussen de jaren beduidend. Ikzelf moet toegeven dat ik de smaak in de juiste omstandigheden wel apprecieer: een burgerrestaurantje in Parijs, een confit de canard, een fles gekoelde chinon...dan lijken die patattenkelderaroma's er bij te horen. De volgende fles, de La Pierre Frite 2006 Domaine du Pas Saint-Martin, een Saumur van bij TrocaVins (7,89 euro), had dat in de mond een beetje (een patattenkelderzweempje...één letter vergeten en je krijgt iets heel anders...). In de neus zuiver rood fruit en chocola, in de mond een mooi wijntje, lekker fruitig met groene paprikatoetsje, leuke tannines en een redelijk mooie afdronk. Wat simpel misschien, maar zuiver en leuk. Anderhalf hartje waard.  

    Yannick Amirault is één van de perfectionisten van de Loire. Hij nam het domein over van zijn vader en is een meticuleus wijnbouwer, zeer zorgvuldig in de wijngaard en heel voorzichtig in de kelder. Hij filtert noch klaart en heeft een beetje een hekel aan de patattenkelder-bourgeuil's. Hij laat zijn druiven dan ook zo lang mogelijk hangen om een perfecte rijpheid te verkrijgen. Wij proefden de La Mine 2006, Yannick Amirault, een St-Nicolas de Bourgueil (12,25 euro, Auchan) en kregen eerst de vrolijke aroma's van paardenzweet, putteke en koude tee ("een slecht gewassen cowboy op een dampend paard drinkt een tas koude tee...", die even later plaats maakten voor gekookt fruit (pruimen). In de mond was deze wijn echter erg mooi: heel mooi fruit, mooie stevige tannines, heel mooie structuur, lekker kruidig, heel goed gemaakt. Deze cuvée is een beetje een uitzondering bij Yannick vanwege het terroir (zand en kiezel) en het feit dat tussen de cabernet franc ook wat cabernet sauvignon geplant staat. Ik heb geen idee of hij er ook in verwerkt wordt. Van ons kreeg hij twee-en-een-half hartje. Op de bijgaande foto zie je Yannick met zijn zoon.

    amirault

    In elke degustatie moet een tegenwringer zitten. De Tradition 2003 Domaine du Prieuré, een Anjou Villages Brissac 7,26 euro, Dulst), maakte alle clichés terug waar. Een extreem mannelijke wijn die zelfs naar tannines geurde (nog nooit meegemaakt), met pakken patattenkelder en zelfs cabernet sauvignon elementen als grafiet. In de mond echt een ridder in zijn harnas, weliswaar met voldoende fruit, maar zuren, stevige tannines en patatten sprongen het meest naar voren. Waarschijnlijk wel lekker bij een echt vettige schotel als een confit, maar zo los een bekwringende koppigaard (die toch nog anderhalf hartje in de wacht sleepte). Om de degustatie in schoonheid af te sluiten volgde een fles van één van mijn favoriete grote Loire-huizen. De Clos de l'Echo 2001, Domaine Couly-Dutheil, een Chinon (Dulst, 16,3 euro) maakte alles waar wat hij beloofde. Deze cuvée wordt gemaakt met de druiven van een groot perceel aan de voet aan de voet van het kasteel van Chinon, zeer goed gelegen met klei en kalkbrokken en 60jaar oude stokken. Wij decanteerden deze wijn op aanraden van Tom en werden beloond door het aroma van aardappelkelder maar dan wel omwikkeld door een heel mooie rokerigheid, de geuren van framboos en bosaardbei en vlokjes caramel. In de mond was hij fijn gestructureerd, elegant, edel, mooi gemaakt en compleet versmolten. Een heel mooi voorbeeld van een grote, op dronk zijnde cabernet franc, klaar voor de grote feesttafel. Drie hartjes en daardoor meteen de tweede beste wijn van deze avond. Ik denk dat ik er een paar ga halen...

  • BicycletteSansPretention

    Pin it!

    DSC00595

    Toch wel praktisch, zo'n mountainbike...

     

  • Pinot Noir vs Spatburgunder: de match van de eeuw (of van de avond..)

    Pin it!

    Er mag binnen CSP al eens geëxperimenteerd worden. En op deze avond besloten we omdat maar eens te doen met een druif waar velen van ons fan van zijn: de pinot noir. Of de spätburgunder ? Of is dat dezelfde druif ? En gaan we daar verschil tussen proeven ? Ook als we dat blind doen ?

    Vandaar volgende premisse: 12 flessen, vijf Bourgondiërs, vijf Duitsers en twee vreemde eenden in de bijt. De techniek noemen we halfblind: we weten dat het pinot noir flessen zijn, maar zijn ze Duits of Frans of geen van beide ? En halfblind omdat we elke fles van haar verpakking ontdoen na het proeven, zo kunnen we zien of we bijleren ja dan neen.

    Laat de match beginnen !

    fightingcouples

    Duitsland mag de eerste mep uitdelen en slaat meteen raak: de Endinger Engelsberg van Weingut Knab uit Baden, 2006, is met zijn 8 euro de goedkoopste van de avond en maakt meteen indruk: de ideale zomerwijn. Kers, kruiden, chocola, fraîcheur en fruit en een mooie lange afdronk. Het Chateau de Santenay slaat terug met een Mercurey 2006, 9,6 euro in afslag, eerst heel vreemd en onzeker (kruidnagel, vegetale elementen), maar na wat oefenen kwamen er kruiden en een mooie minerale rokerigheid. Licht voordeel voor de spätburgunder, zeker wanneer de volgende Bourgondiër licht gekurkt blijkt. Weingut Knab ziet zijn kans met de Barrique versie van de Endinger Engelsberg: 12,7 euro voor een nu nog wat alle kanten opschietende maar zeer complexe, mooie en vooral lekkere wijn die volgens ons een hele grote gaat worden. Beide kwamen van Vinikus.

    Daarna kwam de eerste vreemde eend voorbij...gesukkeld, want hij bleek net iets te oud. De pinot noir van de Cherry Point Vineyards in Canada, Vancouver Island, bleek rokerig, wild en interessant maar ook wat ruw en dun: wij weten het aan de leeftijd. Net toen we Duitsland toch wel het voordeel begonnen te geven, kwam de revanche: de Clos Saint-Louis 2003, een Côtes de Nuits Villages, bracht frisse kruiden, een mooie structuur, secure tannines en een rijpe rokerigheid in het spel. Uitstekend dus (13,5 euro, Cora). De tweede vreemde eend zette iedereen op het verkeerde been: wat iedereen aanzag als een jonge Fransman, een Elzasser bijvoorbeeld, bleek van de andere kant van het Kanaal te komen. De Pinot Noir 2003 van Lamberhurst Vineyards was met zijn vers, krakend fruit natuurlijk een kind van een hete zomer, maar enige vooroordelen gingen op dit moment in rook op. Alleen de prijs was wat jammer (18,7 euro).

    De match ging dan verder: kampioen Bernard Huber werd gevloerd door kurk, maar de eer werd gered door Ernst Heinemann die met zijn Scherzinger Batzenberg 2003 de hoodvogel afschoot. Het ontlokte lid Gerd de opmerking (in de blinde fase!) dat deze wijn te lekker was om Frans te zijn, en gelijk had hij dus. Schitterend ! en voor 15 euro goed te doen ! De Franse eer werd gered door de La Justice, een Gevrey-Chambertin 2002 van Domaine Marey, zeer strenge en volgens diezelfde Gerd eerder een pinot nerd dan een pinot noir, kruiden, munt en stevige tannines. De twee toppers stelden teleur: de Spätburgunder B van Friedrich Becker uit de Pfalz was in een wat in zichzelf gekeerde fase alhoewel het potentieel er wel doorkwam. De Nuits Saint-Georges 2001 van Robert Sirugue was hoekig, gesloten, hard en zo goed als expressieloos.

    Moraal van het verhaal ? In deze prijsklasse is Duitsland ons inziens de overwinnaar, niet in het minst omwille van de smakelijkheid van de wijnen. Wij hadden sterk de indruk dat de Bourgogne echt het csp-prijsniveau achter zich heeft gelaten, maar ook dat deze wijnen weinig zekerheid geven: je weet gewoon niet wanneer je ze moet opendoen en er was uiteindelijk maar weinig drinkplezier aan te beleven. Bevooroordeeld ? Misschien (maar het was wel blind!). Maar waar zijn ze dan die lekkere Bourgondiërs aan gewone prijzen ?