gault millau

  • Li Cwerneu, Huy: la cuisine intuitive van Arabelle Meirlaen

    Pin it!

    Lady Chef of The Year, 2008. 17/20 Gault Millau 2009. Eén ster in de Michelin (pas ontvangen). Drie goede redenen om naar Huy te rijden, dachten wij. Komt daar nog eens bovenop dat ik het stadje aan de Maas altijd al erg charmant heb gevonden en zelfs nu, in de vrieskou (en zonder sneeuw) geeft het een mooi "vakantiegevoel", een beetje zoals de Walen dat ervaren aan onze Belgische Kust.

    huy

                                                                                                                                    

    Wij werden heel hartelijk ontvangen met een glas champagne Tradition, Premier Cru Villedomange van Truchon-Bergeronneau, een mij onbekend huis, maar met een mooie rijke "wijnige" neus, heel evenwichtig, heel goed gestructureerd. De werkelijk zeer charmante gastheer deed ook verwoede pogingen om Nederlands te spreken, zeker bij het voorstellen van de hapjes, iets dat ik zeker in het hart van Wallonië altijd enorm apprecieer. Het is een hoffelijkheid die er vreemd genoeg nu snel opgang maakt, terwijl ze in Vlaanderen al even snel lijkt te verdwijnen (hier stond eerst een giftige opmerking over een bepaald soort Vlaming, maar ik houd mij in...). Wij kregen twee hapjes vooraf, een capuccino van langoustines, en een heel apart moleculair hapje waarin een opgerold ansjovisje werd gepaard met een dot essentie van rode biet (terre et mer, dus...). Allebei geweldig lekker en perfect om onze papillen in positie te plaatsen. 

    Omdat we ons wilden laten gaan gingen we voor het degustatiemenu van 65 euro, en dat vind ik heel redelijk voor vijf gangen. Omwille van het avontuur (wat een wijnkaart, trouwens!) gingen we voor de begeleidende wijnen, iets waarvan ik vind dat het in elk goed restaurant een even leuke belevenis moet zijn dan het menu zelf, en dat bleek ook zo te zijn. Het startschot was een soort salade van koude gemarineerde langoustines op een bedje van fruit en groentes (dit klinkt veel simpeler dan het was, over het hele gerecht lagen pareltjes met wasabi-smaak gestrooid), een explosie van fraîcheur en smaken, en eigenlijk een goede weerspiegeling van de rest van de maaltijd, waarvan ik elke keer weer vooral het evenwicht, de structuur van elk gerecht perfect vond. In het glas kwam mijn eerste verrassing, een niet naar grenache blanc smakende grenache blanc, een witte Faugères, Les Amants de la Vigneronne, 2008 van een Belgisch koppel, Christian en Régine Godefroid. Die in Faugères ook een prachtige gite bezitten, mét een proeflokaal dat zo uit de hemel komt. Hij had een hele fruitige, uitbundige, frisse neus, met toetsen van pomelo en citrus, en met geen spoor van het wat notige dat grenache blanc vaak meebrengt. Heel fijn gestructureerd, en met een erg eigenaardige droge mineraliteit die deze wijn én enorm fruitig én erg droog maakte. *** om te beginnen dus!

    Ik houd van oesters, en ik houd dus ook van lamsoor, dat vreemde plantje dat smaakt naar...jawel, een verse pas geopende oester. Het volgende gerecht startte dan ook met een blaadje daarvan, om direct het zilte element in onze mond te brengen zodat de kabeljauw au caviar d'Huile d'Argan, Chou Vert et Mousseline beter tot zijn recht zou komen. Bij dit heerlijke gerecht kwam tot mijn verrassing een licht geoxideerde wijn, een droge Cuvée Marie, Clos Uroulat, Jurançon Sec, 2005 , gemaakt door Charles Hours, één van de beste wijnmakers van de Jurançon. In de neus was hij geoxideerd, vet en "oud", met vlagen amandelen, maar in de mond bracht hij heel rijp geel fruit met een mooi mespuntje zuren, lekker droog en ook nu héél evenwichtig, en dat was echt een rode draad door deze maaltijd, zowel in het bord als in het glas. **(*) voor deze originele wijn.

    Het volgende gerecht vond ik eigenlijk het lekkerst, als je dat van zo'n succesreeks mag zeggen, en vooral om dat de combinatie met de wijn schitterend was en de perfectie benaderde. Een groentensoepje met haricots de Soisson, lardo di Collonato en Chorizo Iberico plooide zich op een bijna wonderbaarlijke wijze rond een L'R de St Chinian, 2004 van Yannick Pelletier. Yannick is een volgeling van Didier Barral en werkt dus biodynamisch en met een zo beperkt mogelijk gebruik van sulfiet. Dat resulteerde in een aroma van een eau-de-vie met pruimen, dat samen met de wat aardse trekjes van een vin naturel zich heel mooi rond de smaken van het soepje draaide. Aan tafel was iedereen het erover eens dat zo'n wijnen behoorlijk verslavend kunnen zijn, en toch was het voor de meeste hun eerste kennismaking met natuurlijke wijn.

    Ik had het dan ook heel even moeilijk met de volgende wijn, alhoewel die op zichzelf geweldig lekker was, maar de Indio 2005, een Montepulciano d'Abruzzo van de Cantina Bove leek me plots zo "gemaakt" dat het even stoorde. Maar zijn aroma van chocolade en zoethout en donker fruit was heel attractief (zo'n beetje als een one-night-stand met Dolly Parton, het is mijn type niet, maar voor één keertje...). Wat me wel reuze meeviel was zijn evenwicht, die wijn was zowel enorm fruitig en rijk als tegelijk ook heel droog, en dat vind ik mooi. Hij werd geserveerd bij een stuk Bellota-varken rôti au gros sel en venkel met aromaten en pop-corn. Vleselijk lekker !!

    Schitterende kazen uit de regio sloten af en de enige aan tafel die de zoetigheden probeerde was eveneens heel tevreden. In de mond ontploffende chocolaatjes en ander moleculair gestoei begeleidde de koffie.  

    Arabelle Meirlaen spreekt zelf van een cuisine intuitive, de meeste recensenten van een vrouwelijke keuken. Mij viel vooral het grote evenwicht op, precies dat wat ik in een wijn ook zoek: de magische lijn waarop zoet en zuur elkaar in balans houden. Wij hebben geweldig lekker gegeten, maar moesten daarna helaas met de auto naar huis zodat die Orval voor een andere keer zal zijn, Claudine. Je kan in Huy-centrum trouwens ook overnachten bij vrienden van Arabelle, hier dus. En de website van Arabelle zelf vind je hier.

    Photo 001