geweldig lekkere wijn

  • Vinejo meets Rick: the reds

    Pin it!

    Er waren deze avond een paar redenen om te feesten en speciale flessen te openen, en dat gaan we geweten hebben! Ik heb zelden zo'n bombardement van goede tot zeer goede wijnen doorstaan, dure prestigewijnen naast karaktervolle pareltjes naast pretentieloze kleintjes, en ze hadden bijna allemaal iets gemeen: ze verrasten (had ik al gezegd dat we alles blind proefden die avond?) en ze waren lekker.

    Omdat gasten gasten zijn mochten hun wijnen eerst open, na de 4 Duijn's die ik in een aparte blog ga bespreken. Daarna pas kwam de veel te grote selectie uit mijn kelder. We hebben te veel wijnen te snel geproefd, maar ik had alles op voorhand geopend en als anderen dan ook nog mooie dingen meebrengen...

    1: Durbacher Schlossberg, Spätburgunder Spätlese Trocken, Graf Wolff Metternich, Baden, 2005: meegebracht door Ghil en in het licht van de Duijn's de meest logische om er vlak na te openen. Meer restsuikers dan de Duijn's en dus wat minder Bourgondisch (dat ligt ook wel aan de spätburgunder klonen die toch wel anders zijn dan de pinot noirs, ook al zijn ze van hetzelfde ras). 16,8 euro op het domein. Fruitiger en makkelijker en wat minder complex dan de Duijn, maar eigenlijk toch wel verrassend lekker. Was twee dagen later nog altijd heel mooi fruitig. Hele mooie prijs/kwaliteitverhouding. ** die avond maar twee dagen later voor mij ***

    2: Blauer Zweigelt, Vinum Optimum, Weingut Rabl, Kamptal, 2006: deze door Gert meegetroonde oostenrijker verraste iedereen. Blind werd onmiddellijk aan een rijke rijpe grenache gedacht omwille van het eclatante uit het glas opstuivende fruit, de afgelijnde cassis en de frisse finish, maar het was dus blauer zweigelt, een druif die ook in zijn thuisland vooral wordt gebruikt voor het maken van zomerse, fruitige drinkwijnen. Dit was er een mooi voorbeeld van. **, dus.

    3: Clos de la Dioterie, Chinon, Charles Joguet, 1998: de rode wijnen van het noorden, ze blijven mij bekoren en tegenwoordig betrap ik me erop dat dat de sectie is waar ik het eerst ga kijken als ze me een wijnkaart in de handen schuiven. Soms vergeet ik zelf wel eens dat er in de Loire naast de vele heel lekkere maaltijdwijnen ook schitterende en complexe topwijnen worden gemaakt, en vinojo herinnerde mij daar op deze manier aan. Charles Joguet is de man die rode wijnen van de Loire terug lanceerde bij sommeliers en toprestaurateurs en deze cuvée is één van de beste van het huis. Een heel mooie, vlezige en wat rokerige neus, met golven witte peper. In de mond levendige tannines, een mooie fraicheur en een lekkere fruitige afdronk: perfect evenwicht. Een dag later nog beter, in de neus een bak fruit waar iemand bosjes kruiden in gelegd heeft, en in de mond was er nu iets bijgekomen dat wat een frangipane deed denken. **** en heel blij dat ik dit heb mogen proeven. De oudste wijn van de avond, maar ook de lekkerste (of bijna toch...).

    4: Moulin des Costes, Bunan, Bandol, 1998: werd dus blind geserveerd, tegelijk met de vorige, onder het thema "zoek de overeenkomst" en "zoek het verschil". De overeenkomst was het jaar, 1998, het verschil was dus Noord tegen Zuid. Dit is een traditionele Bandol die heel recht tegenover de Chinon stond, met zwarte in plaats van witte peper in de neus, en met warm en met wat zoeter fruit. In de mond was hij heel fruitig en rond maar miste wat complexiteit. ** maar dit was niet de topcuvée van dit huis, en dat was de Dioterie wel.

    5: "Tommeke, Tommeke, Tommeke Toch" klonk uit de keel van een sportverslaggever van de VRT toen Tom Boonen wereldkampioen werd, en uit onze kelen klonk unisono hetzelfde toen Venne onthulde wat voor lekkers hij ons had laten proeven. Het was eigenlijk wel grappig  om het effect te zien: de goed ingepakte fles werd doorgegeven tenmidde van veel kabaal en toen de één na de andere zijn glas aan zijn neus hield zag je in dezelfde richting de stemmen stilvallen. Dit was een ander kaliber van een wijn. Een grote Bordeaux ? opperden enkelen met wat ervaring op dat vlak. Zo'n eclatant fruit, een Bordeaux ? kan niet, dacht ik. Maar dan kwam een wolk grafiet, een prachtige getoaste rokerigheid en die twee zetten zich mooi naast dat fruit. In de mond kwam een grote complexiteit, hééél 'big' en overtuigend, maar toch ook met elegantie en fraîcheur. De Bordeaux kenners begonnen nu behoorlijk opgewonden te geraken en bij mij begon het stilletjes te dagen dat er een Vooroordeel zou sneuvelen...daar ging het zilverpapier...ah, oké hij wordt papa...gefeliciteerd...daar ging het volgende papierke...het was een Château La Mission Haut-Brion, Pessac-Léognan, 1997. Kreeg van mij ****. Ik was onder de indruk.

    En toen moesten mijn eigen flessen nog open...

    vinejoricktom

    De ontmoeting tussen Rick (stevig vermomd, rechts) en Vinejo werd tot stand gebracht door Venne (midden).