gigi mangia

  • Barok en Bottarga: Sicilië 2010

    Pin it!

    DSC01424

    De baai van Palermo, 7u30 in de ochtend.            

    Na al het geschrans van de voorbije dagen was het tijd om te wandelen en er zo toch op zijn minst enkele neonati of een sardientje of twee af te werken. Voor mij en J. begon dat in de vroege ochtend (heerlijk, zo'n ontwakende stad), voor de anderen begon dat na het ontbijt...toen we toch zeker 500m liepen om het Palazzo Abbatelis te bezoeken waar de Galleria Regionale della Sicilia zich bevindt. Een bezoek aan dit museum is al even zeer de moeite voor het gebouwen een gelegenheid om zo'n palazzo, waarvan er hier tientallen staat, eens aan de binnenkant te zien. Je krijgt ook een echt idee van hoe zo'n binnentuin eruit ziet. Die tuinen waren vroeger voor de bewoners zeer belangrijk want ze gaven hen een kans om in de ochtend en de avond een frisse neus te halen zonder dat ze ervoor op de vuile en altijd wat gevaarlijke straten moesten komen.

    In de galleria hangen een paar topstukken waaronder de Trionfo della Morte, en groot fresco over de dood, en de schitterende Annunziata van Antonello da Messina. En ik vond het ook wel leuk om de zaal met de Vlaamse Meesters te zien, waar je kan constateren dat de Vlamingen toen echt wel tot de top van de Europese schilderkunst behoorden.

    449px-Antonello_da_Messina_035

    De Annunziata van Antonello da Messina, geschilderd rond 1475.                               

    Ik ga U de beschrijvingen van de Chiesa del Gesu, de Chiesa di Santa Catarina, het Oratorio del Rosario del San Domenico en vooral het Oratorio des Rosario di Santa Zita besparen. Ze zijn zo'n beetje als je maag na een Siciliaans restaurantbezoek: er was geen plaatsje meer vrij. Kortom, horror vacui op zijn sterkst, alhoewel ik u op zijn minst Santa Zita kan aanbevelen. Het is een in een Palazzo verscholen kapel van de broederschap van Santa Zita met ondermeer een mooi plakaat over de Slag om Lepanto, eigenhandig gewonnen door de Madonna van de Rozenkrans. In ieder geval vonden wij na al dat religieus geweld dat we terug een restaurantje verdiend hadden en na een biertje en een winkeltje gingen wij op zoek naar onze volgende afspraak.

    DSC01444

    Gigi Mangia ligt in de Via Belmonte, een nogal trendy winkelstraat, maar is een restaurant zoals ik ze graag heb. Mama achter de kassa, Gigi druk zakendoend met een groep lokale handelaars en de perfect Engelssprekende zoon geheel en al toegewijd aan ons gezelschap. Op aandringen van de dames dan toch maar een aantal bordjes antipasti (zeer lekker) als voorafje, maar dan sloegen de heren weer op hol. Een spaghetti alla bottarga di muggine was heerlijk en subtiel, IL PORCO o del suine nero dei Nebrodi, was een stuk van het zwijn, heerlijk maar niet subtiel, en ons dessert zag je al in vorige blog. Het interessantst hier was mijn kennismaking met bottarga. 

    DSC01446
     

     

    Bottarga is een mediterrane specialiteit en zoals zoveel woorden in het Siciliaans komt ze van een Arabisch woord: butarkha. Bottarga wordt gemaakt door viseieren of kuit in hun omhulsel te verwijderen, te zouten, te persen en te drogen. men onderscheidt die van de harder (di muggine), de beste, en die van de tonijn (di tonno), goedkoper maar minder smaakvol. De goede wordt altijd verkocht in een stuk, niet op voorhand geraspt, maar pas na het bereiden van de pasta, een beetje zoals parmesaan. Bottarga wordt zeer veel gebruikt in Sardinië en het is er een lokale lekkernij, maar ook in Sicilië is het een traditioneel bestanddeel. Het geeft aan een pasta een heerlijke wat vissige smaak die gepaard gaat met een consistentie die wat op parmesaan lijkt. Wie weet waar je er in België goeie vind mag trouwens altijd reageren ! 

    In het glas begonnen we hier eens met een niet-Siciliaan, de Franciacorta Barone Pizzini, een schuimwijn uit Lombardia, 100% chardonnay, elegant, fijn en breed. We maakten dit verraad goed met een fles 100% inzolia, de Contempo van de Abbazia Sant'Anastasia. Die was luchtig en fruitig en heel verfrissend, paste perfect bij de Bottarga, en het was de laatste fles (**(*)). Ze werd dan ook razendsnel vervangen door de rode, de Sagana 2006 van Cusumano, een 100% nero d'avola die edel en rond was, eerst wat zoet, met wat chocola, maar bij het zwijn bleek hij verfrissend en zelfs wat streng. Eveneens **(*). 

    Wij zwijmelden naar buiten, op weg naar één van de griezeligste plekken van Palermo.