grappa

  • Over de heuvels, langs de tempel en het theater naar de vis, de olie en de grappa en de grappa en nog meer grappa en een taxi vol licht snurkende belgen

    Pin it!

    Iedereen weet nu al wel dat wij eigenlijk naar Sicilië gaan om te eten, maar wij zijn ook stuk voor stuk intellectuelen (égt waar), en wij hebben dus een excuus nodig om onze gulzigheid achter weg te stoppen. Het was die ochtend dan ook tijd voor een stukje cultuur, en als dat dan toch moet ;-) dan doen we dat maar ineens ook goed: we bezochten Segesta.

    Als echte Spartanen moesten we daarvoor vroeg op staan. De hele weg ernaartoe regende het pijpestelen zodat de slinksen onder ons al een koffietje met een gebakje voor zich zagen, maar net op tijd kwam de zon er door en konden wij kennis maken met één van de mooiste archeologische sites van Sicilië.

    DSC01370

    De eerste inwoners van Segesta waren de Elymi, een volk dat rond 1200 voor Christus het westen van Sicilië binnenvielen. 600 jaar later namen zij de Griekse cultuur heel gemakkelijk over en de toenmalige Griekse bezetters van het eiland begonnen al snel te versmelten door huwelijken met de Elymi. Segesta werd één van hun belangrijkste steden en toen ze in conflict kwamen met de buurstaat Selinunte zochten ze de hulp van Carthago op. Die maakten korte metten met Selinunte, kregen dan in 480 voor Christus zelf een pandoering van de Atheners en de handigaards van Segesta begonnen prompt aan een Griekse tempel voor de godin Athena. Hij werd nooit echt afgemaakt en omdat het dak er nooit werd op gezet werd hij later ook niet omgebouwd tot kerk. Bovenop de heuveltop van het stadje werd ondertussen wel een agora en een amfitheater gebouwd en van beide kan je de resten nog bekijken. Nadat achtereenvolgens de Normandiers en de Arabieren er verbleven werd het verlaten en eeuwen later terug opgegraven. Vandaag wordt je met een bus naar de site gebracht die op een winderige heuveltop ligt (in de zomer waarschijnlijk te bakken in de zon). 

    DSC01374

    Na een bezoek aan Marco De Bartoli (daarover meer volgende keer), was het alweer eens hoog tijd voor een hapje ! En omdat de De Bartoli's het ons hadden aangeraden kozen wij voor La Bettola in Mazaro del Vallo, op een half uurtje van Marsala, een etablissement dat de reputatie had om een traditioneel, wat ouderwets, maar zeer betrouwbaar visrestaurant te zijn. We waren daar alleen, op deze vrijdagmiddag, terwijl het buiten opnieuw goot, maar zelden zijn we zo gastvrij ontvangen. 

    La Bettola is een klein restaurant, met als chef Pietro Sardo, een eeuwig glimlachende gezelligaard waarvan de trots op zijn keuken afdroop. De taalbarrière werd handig opgelost door J. die een handvol Italiaans spreekt (vooral sterk in culinaire termen, tiens), door visuele informatie (ik had een foto van die vis moeten nemen...) en door Google, waarvan de kelner blijkbaar een hevig aanhanger was. Onze schuimstart namen we deze keer met een fles Petali Brut van Fazio, een 100% chardonnay met een stevige dosage, eigenlijk meer een maaltijdwijn. Pietro stelde ons ondertussen telkens twee gerechten voor om tussen te kiezen en smoorde elke twijfel in de kiem door telkens voor te stellen van de tweede keus ook wat borden op tafel te zetten, een sympathieke gewoonte vind ik.

    DSC01397

    Wij startten dan ook met een gewoonweg verrukkelijke carpaccio van vis, en omdat dat volgens Pietro niet te missen was, twee centrale borden met een insalata di mare. En ja hoor, het was inderdaad even lekker als het eruit zag. Ondertussen had de slimmerd ook door met een tafel lekkerbekken te maken te hebben en gooide hij nog een fleske of twee olijfolie op tafel, waarvan die van Gianfranco Becchina de beste reputatie had (hij was pas gebotteld, een beetje pikant en verrukkelijk). De sommelier drong ons een fles Khejre op, een lokale grillo, maar wij waren ondertussen gebrainwasht door De Bartoli en schakelden snel over naar de veel betere Grappoli van Marco (nota's volgende keer!). Kwestie van vulling kregen wij (de venten) als primi piatti dan een verrukkelijke pasta met zeevruchten en toen kwam de hoofdschotel. Donna Rick koos voor een Sint-Pietersvis, die achteraf een signature dish van Pietro bleek te zijn, wij gingen voor het visuele en verslonden enkele Gamberi, grote garnalen, en een Tampa, een lange platvis, die op Google aan de inspanningen van de kelner ontsnapte en dus verder anoniem bleef. Geen idee dus van de soort, maar hij was wél lekker. Beetje overeten ? Een bordje vers fruit als dessert ? Ok, maar U slaat dit verrukkelijke stukje taart toch niet af ?

    Om dit alles te verteren gingen we nog voor een ristretto koffie (zo eentje die je kan uitlepelen) en een Bukkuram, de heerlijke passito van Marco de Bartoli. Nog een groepsfoto, nog een grappa van de baas (hé ik wist niet dat een grappa lichtbruin kon zijn?, hij is wel lekkerder dan dat doorzichtige spul, ha, dat komt omdat ik nog nooit goeie gedronken heb ?), en dus nog een grappa van de baas en de Belgen strompelden naar hun busje, vielen als blokken in slaap en arriveerden goed uitgerust in Palermo, klaar voor nog een dutje en rarara, het volgende restaurant...

    Picture 102

    Die grappa's waren een invecchiato van Fazio, een Pietra Salli met nero d'avola, cabernet sauvignon en merlot, en van Danzantica, een 100% nero d'avola. Allebei topgrappa's !

     

     

     

     

    Als je de chef graag in actie ziet, ga hier dan eens kijken. Best eerst iets eten, wel.