griekse wijn

  • Wine World Taster of the Year 2008: Part 2

    Pin it!

    Ere wie ere toekomt: het centrale thema van dit event waren de wijnen van Griekenland, en dus op naar de stand van Canette, dé specialist in Griekse wijn. Ik moet toegeven dat ik het nog altijd moeilijk heb met Griekse wijnen: af en toe de hemel, maar nog veel te vaak de hel. Vanwege de grote drukte proefden we hier maar een viertal wijnen en de eerste was eigenlijk een goed voorbeeld: de Nykteri van Santo Wines, de grote coöperatieve op Santorini was een aardige wijn maar ook een "eigen"aardige wijn: krukdroog maar niet fris, geen fruit maar wel complex, twijfelend tussen iets chemisch of iets van hout of hars, maar met een goede afdronk. Zo uit het losse glas wat moeilijk maar bij een mezze waarschijnlijk erg goed. De Cuvée Maison van Hatzimichalis was walgelijk en dat is al de tweede keer dat dit huis mij absoluut niet aanstaat. De twee topwijnen op deze stand waren goed: de Alfa Estate 2004 goed, de Gaia Estate 2005 zéér goed. De Gaia is dan ook één van Griekenland's beste wijnen, aan 27 euro nog erg democratisch geprijsd. Ik verliet de stand met een wat ontevreden gevoel, maar nog steeds even nieuwsgierig...misschien heb ik een coach nodig om het allemaal eens uit te leggen.

    GRIEKSEVLAG

    Eén van de volgende wijnhandelaren had ook twee Grieken bij (en goede), maar hij bindt zich niet echt aan een streek. Pasqualinno is één van die wijnhandelaren waarvan het gamma vooral een eigen "goesting" weerspiegelt en, eerlijk gezegd, houd ik daar ook wel van. Het maakt elke degustatie nogal eclectisch, maar bon, ook alleshalve vervelend. Deze keer alleen de uitschieters, en dus de flessen die ik zou kopen: sauvignon blanc uit Oostenrijk van Wohlmuth (vooroordeeltje tgo sauvignon blanc ? proef dit maar eens !); assyrtiko-athiri 2006 van Sigalas op het eiland Santorini, zeer mineralig, zeer nerveus en vinnig, heel leuk, en wijn van een vulkanische bodem waar zelfs de druifluis niet overleeft; de Lusitano van Ervideira, commercieel maar lekker en een uitstekende prijs/kwaliteitsverhouding; en last but not least de vuilgebekte Kutjevo Zweigelt van Enjingi uit Kroatië, apart, héél apart zelfs, maar lekker !

    Aan Italiaanse wijnhandelaren kunnen wij ook altijd moeilijk voorbij gaan en dit jaar stopten we even bij Raineri. De eerste wijn was meteen een schot in de roos. De müller-thurgau druif heeft geen al te beste reputatie en zeker bij overproduktie brengt ze waterige, karakterloze wijn voort die je in Duitsland vaak als slobbervocht aantreft in cafés en hotels. Een regio waar ze het echter naar haar zin lijkt te hebben is Trentino. Dit is dan ook het tweede excellente exemplaar uit die regio dat ik ontmoet. De San Thoma 2006 van Pravis combineerde wat gele appel en mooi exotisch fruit en viel op door zijn mooie afdronk en erg smakelijke mond. Na een paar wat gewonere witte proefden we nog twee rode wijnen van Tasca d'Almerita, een wijnhuis dat ik al lang waardeer. Ze maken in mijn ogen nog steeds één van de lekkerste rosés van Europa, de Rosé di Regaleali, alleen al een reden om naar Zwartberg te rijden deze lente. De Toscaan Carlo Ferrini (Fonterutoli, Broglio, Poliziano en anderen) is dan ook consulterend oenoloog.  De twee nero d'avola's die je hier kon proeven waren schitterend: de Regaleali met een geweldige prijs/kwaliteitsverhouding (een goed gemaakt fruit- en kruidenbommeke voor 8 euro, daar kunnen er veel puntje aan zuigen) en de wonderlijk lekkere Lamuri, eigenlijk sterk op de andere lijkend maar dan met complexiteit en structuur als bonus (voor 11,5 euro, ook mooi!). Ik besloot dan ook ter plekke om hem op de csp-hitlist te zetten ! Wat mij er aan doet denken dat dit nog eens moet worden bijgewerkt...