heilige drievuldigheid

  • The Old Man, the Kid and the Spook

    Pin it!

    Ofte de Heilige Drievuldigheid ! De uitdrukking in de titel komt uit een detective boekje van de Texaanse Jood Kinky Friedman, één van de meest humoristische Amerikaanse schrijvers in het genre. Ik vond de vertaling van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest zo leuk dat ik ze vaak toepas op wijn, met cabernet sauvignon als The Old Man, merlot als The Kid en cabernet franc als The Spook. Cabernet Sauvignon is het strenge, onbuigzame, overheersende element, merlot is de meer vrouwelijke, verzachtende factor (Heer, vergeef het hen, ze weten niet wat ze doen…) en cabernet franc is absoluut de grote geheimzinnigaard die van de blend van de vorige twee iets magisch maakt.

    Nu heb ik een haat-liefde verhouding met de Santissima Trinidad: ik ben me bewust van wat de combinatie kan teweegbrengen in goede Bordeaux wijnen en dat kan ongelooflijk lekker zijn (en ik schrijf dit met een glas Chateau Saint-Robert, Cuvée Poncet-Deville, 2003 in de hand, een waarlijk wondere wijn). Tegelijkertijd haat ik hoe zowat overal ter wereld wijnbouwers dit proberen te kopiëren in plaats van zich te concentreren op wat bij hun streek en terroir past. Omdat ik mij onlangs twee keer op rij liet overhalen om een fles te kopen uit de Languedoc die met deze combinatie gemaakt werd (twee keer niet goed opgelet, eigenlijk), was het moment rijp voor een mini-degustatietje.

    holy_trinity-1

    Wijn nummer 1 was de Les Plôs de Baumes, een Vin de Pays de l'Hérault, 2003, van het Domaine d'Aupilhac in Montpeyroux. Sylvain Fadat is een begenadigd wijnmaker, volgens Decanter "na vier dochters en twee open-hartoperaties nog steeds even onvermoeibaar", en bekend als de man die Montpeyroux als een apart terroir ontdekte. Sylvain is een terroir-man die zeer veel aandacht heeft voor de wijngaard en het gebruik van vreemde gisten mijdt. De druiven van deze cuvée komen van de oude wijngaard van zijn grootvader in Aniane, met een sterk kiezelhoudende grond en aangeplant met het Goddelijke Trio. De wijn rijpte 30 maanden op vat. Cabernet sauvignon, dan cabernet franc, dan merlot. Ik betaalde de fles 16,9 euro bij ViniPure in Leuven. De degustaties vonden plaats op 18 april van dit jaar. Mooie heldere kleur. Rood fruit, cederhout, tabak, kruidnagel, specerijen en warm wat opgewarmd fruit, erg mannelijk (in tegenstelling tot de tegelijk geproefde Sauvageonne); in de mond fris, zwart en een beetje rood fruit, achteraan veel tannines maar goed gestructureerd, niet uitdrogend; een zeer smakelijke lekkere ondertoon maakt deze wijn wel leuk. ♥(♥). Een dag later nog steeds mooi fruit, mooier versmolten, kruidiger en wat meer tabak en leer; in de mond rond en smakelijk nu, nog steeds goed gestructureerd, met fraîcheur en tannines, maar met een veel lekkerdere afdronk. ♥♥

    Wijn nummer 2 was de La Sauvageonne, een Vin de Pays du Mont Baudille van het domein La Sauvageonne. Het domein met 32ha wijngaard ligt binnen de sub-appellatie Terrasses du Larzac. Sinds 2001 wordt het bestuurd door de Engelse ex-sommelier Gavin Crisfield, alhoewel het domein en de meeste druivelaars al zo'n 30 jaar oud zijn. De druiven voor deze blend komen van hoger gelegen percelen (25O-400m) met veel leisteen in de ondergrond. De druiven ondergingen vier weken schilweking en 18 maanden eik, met 15% nieuwe. Vooral merlot met kleinere hoeveelheden van de twee cabernet's. Ik kocht hem voor 11 euro bij Les Verres Bavards in Schoonaarde. Mooie kleur met diepgang; in de neus eerst cassis, heel rond, met een zoet element, na walsen complexer met kruiden, een eerder heldere wijn qua neus; in de mond nogal mollig eerst, rond, een klein vreemd toetsje (koetjesreep, vis), tannines en zuren komen vooral door in finish en afdronk waar ook een menthol element in zit; best wel sympa, lekker en goed gemaakt (mis ik wat terroir ? ) ♥♥ dag 2: nog meer cassis, nog meer zoet, kruiden op de achtergrond; in de mond nu heel rond en zacht, een beetje australisch qua type; zuren en tannines echt helemaal achteraan; ♥

    Slecht kon je geen van deze wijnen noemen, en de eerste vond ik zelfs interessant. Maar net als voor de Nieuwe Wereld blends missen ze dat ene toetsje dat de Bordeaux zo onderscheidt en uniek maakt en waarom alle kopieën uiteindelijk niet meer dan dat zijn: kopieën. Die unieke lichtvoetigheid, dat magische beetje extra ontbreekt hier. Dat ontspoort in de Bordeaux ook wel, want makkelijk is het allemaal niet, maar die combinatie van grote smakelijkheid, fraîcheur en toch karakter en diepgang is uniek en kan in mijn ogen niet worden nagemaakt. Laat de Languedoc dan ook blijven bij wat ze sterk doen, bij hun oude grenaches, hun gsm, hun mourvèdre en ja, zelfs hun syrah's. En dat je voor de lokale restauratie deze flessen moet maken: ook ok. Maar stop om ze voor te stellen als uw topcuvée: dat kan het niet zijn en zal het ook nooit zijn…