herinneringen

  • Bubbels met ballen.

    Pin it!

    Dit is waar elke wijnliefhebber het uiteindelijk voor doet: die allereerste indruk, die allereerste neus, dat allereerste slokje, en het moment dat hij beseft dat hij iets uitzonderlijks in het glas heeft. Elke keer dat me dit overkomt (en dat is echt niet elke week) word ik vervuld door een grote vreugde en een heel groot gevoel van voldoening: ik ben verrast, ik leer iets, ik proef wat zich achter elk nog niet gekend etiket kan verstoppen, en ik ben superblij dat ik er weer eens eentje heb ontdekt.

    Dat overkwam me onlangs, redelijk kort na mekaar, met twee flessen schuimwijn, en omdat ze een beetje in hetzelfde register zitten, vermeld ik ze graag samen. Beide horen ze tot de zogenaamde "natuurlijke" school en werden gemaakt met weinig of geen sulfiet, van rode druivenrassen. Ze zijn voor zover ik weet nog steeds op stock bij de respectievelijke wijnhandelaar.

     

    voer sleutelwoorden in

    De eerste was de Que Pasa ?, Domaine Léonine, een PetNat van Stéphane Morin uit Argelès-sur-Mer, een kuststadje vlakbij Collioure, in de Roussillon. Stéphane, fotograaf van beroep, deed in 2005 stage bij Jean-François Nicq, en kocht van een oude boer 13ha wijnstokken, voornamelijk omdat de man van zijn hele leven geen herbicides, kunstmest of pesticides had gebruikt. Veel van de stokken waren erg oud. Deze Pétillant Naturel, een schuimwijn waar geen dosage wordt toegevoegd en waarvan de belletjes het gevolg zijn van de eerste gisting, is gemaakt van 75% grenache gris en 25% grenache noir. In de neus deed de wijn me onmiddellijk terugdenken aan de geur van de boerderij van mijn grootvader, en echt aan alles errond: de stallen,  de herfstlucht, de beesten, de geur van de fruitkelder en de hooizolder, het bedauwde gras, de handen van mijn peter. In de mond leek het of iemand een mand pas geplukt rood fruit had klaargezet aan de achterdeur en de geur van aarde en herfst speelde door het fruit. De finish was fantastisch, de afdronk lang, de structuur heel erg mooi. Ik deed mijn ogen toe, en stond terug in Oppuurs waar ik ooit lange vakanties doorbracht. 12,6 euro kostte deze trip down memory lane, en ik haalde hem bij Wijnfolie. ****, was hij me waard en ik dronk hem voor het eerst in de herfst van 2010.

    Al even straf vond ik de Brut de Ouf van Domaine Milan, die ik in februari van dit jaar ontdekte. Ook deze fles komt uit het zuiden, maar dan uit de Provence. Henri Milan nam dit domein over van zijn vader en introduceerde er de principes van het biodynamisch wijnmaken. Hij beperkte de rendementen drastisch en liet elk perceel onderzoeken door Claude Bourguignon om te zien of het de juiste stokken had en hoe hij er mee moest omgaan. Ook hij gebruikt zeer weinig sulfiet. Hij is gemaakt van 80% grenache, 10% syrah en 10% merlot. Hier deed het aroma me denken aan dat van een restaurant in Frankrijk op een zondagnamiddag, een heel complex samengaan van heel verschillende aroma's. In de mond deed hij me even denken aan een droge kirr, kwam dan heel aards naar voren, werd complexer en begon kruiden en gedroogd fruit weer te geven. Ongelooflijk lekker. ***, en ik betaalde hem 11,1 euro bij True Great Wines in Pécrot. Je kan hem ook online bestellen, op de site van Biodissey (kijk ook eens naar het onwaarschijnlijke aanbod aan specerijen, tisanes en thee).

    Ik heb twee bemerkingen bij deze wijnen. Ik las net een interview met Christophe Salin van Lafite Rothschild dat deels ging over de belachelijke prijzen die er momenteel worden betaald in China voor sommige Bordeaux. Dat wij die niet meer kunnen betalen is jammer, maar als je dan flessen proeft zoals die twee hierboven, moeten wij dan treurig zijn ? Neen! Wij moeten beter zoeken... Mijn tweede opmerking is een tip: probeer dit soort schuimwijn eens met wat gerookte ham, wat pata negra, wat kaas, wat lomo, gewoon wat edele charcuterie. Het maakt uw zondag mooi !

    En waarom zijn deze wijnen niet bekender en waarom hebben ze niet het succes van Bordeaux of Bourgogne ? Ten eerste zijn ze maar beschikbaar in zeer kleine hoeveelheden, en er marketing rond voeren heeft weinig zin. Ten tweede kunnen natuurlijke wijnen wel degelijk ouderen, maar ze hebben zeer stabiele en koele omstandigheden nodig (kelders van een constante 12°C of kouder) om dat te doen. En ten derde gaat het over de inhoud, niet over het etiket. Elke rijke Amerikaan, Rus of Chinees kent Lafite, maar Brut de Ouf ? een schuimwijn die rood is en niet rosé, geen dosage kreeg en dus geen champagne is en die vaak voorzien is van een kroonkurk in plaats van een kurk ?  

    Elke Jeff Hoeyberghs kan een bimbo maken, maar alleen God of de Natuur maakt een mooie vrouw...

       

     

  • Memory 4 1

    Pin it!

    Het is één van die kleine theorietjes die ik ooit ergens heb opgepikt en die in mijn hoofd verder zijn blijven fermenteren: elke mens creëert zijn eigen set herinneringen en des te ouder je wordt des te meer dat je naar die set teruggrijpt. Jijzelf bent de enige auteur, de enige verantwoordelijke, de enige censor, de enige creator. Tieners en twintigers maken die set nog grotendeels onbewust, wie al wat ouder is begint ze te herkennen en later zelfs te creëren. 

    Toen ik onlangs om 11u Belgische tijd (GMT +1) in London aankwam, in het pas vernieuwde en mooie St Pancras station keek ik naar de langste champagne bar ter wereld en dacht ik…aha, tijd voor het maken van een herinnering…

    Even later vond ik mezelf terug aan de toog van een bar met russisch uitziende bartenders in grijze pakjes, een glas goede champagne in de hand en kijkend naar het indrukwekkende plafond van St Pancras. De champagne die mijns inziens best bij de gelegenheid paste (ze hebben er een twintigtal per glas) was Bollinger, aan 12£ per glas niet echt cheapo maar is een mooie herinnering geen 12 £ waard ? Bollinger of Bolly, zoals de Ab Fab ladies hem noemen, was de champagne van James Bond (Moore, Brosnan en Dalton, Connery dronk Dom Perignon). In Evelyn Waugh's Decline and Fall speelt de Bollinger Club in Oxford een belangrijke rol en sindsdien is Bolly de absolute champagne voor snobs.

    Het huis Bollinger werd in 1829 gesticht door de Duitse immigrant Joseph Bollinger en is tot vandaag geleid door een afstammeling in de persoon van Ghislain de Montgolfier, achter achter kleinkind. Ik proefde de basis Bollinger (Grande Annee ging mijn financiële reikwijdte te buiten). Mooie belletjes en een leuke toasty neus; mooi fruit, in de mond een champagne om op te kauwen, een beetje als een sandwich met verse zalm op een mooi engels grasveld. Een omeletje met kaviaar zou een perfecte begeleider geweest zijn, maar de keuken was nog niet open… hmmm, benieuwd of deze herinnering uit zichzelf gaat blijven hangen.

    DSC00016

    I drink it when I'm happy and when I'm sad. Sometimes I drink it when I'm alone. When I have company I consider it obligatory. I trifle with it if I'm not hungry and drink it when I am. Otherwise I never touch it - unless I'm thirsty.

    Mme Jacques Bollinger in de Daily Mail, 17 oktober 1961.