hilton antwerpen

  • Hilton Antwerpen, maart 2009: Wine World Taster of the year, pt II, pl IV

    Pin it!

    DSC00193
    Het heeft wel iets: terwijl een mens zit te zwoegen over drie glazen witte wijn (raad het land en de druif) gaat maatje Ghil rond om een selectie te maken van het beste rode van de zaal om "straks zeker geen tijd te verliezen". Hij sleepte me ondermeer mee naar de stand van La Riojana, waar ik drie wijnen mocht proeven. Twee van de drie waren van de hand van Mariano Garcia, de legendarische oenoloog van het nog legendarischer Vega Sicilia, maar in tegenstelling tot die laatste waren ze wél betaalbaar...en ongelooflijk lekker. Mariano Garcia, pour la petite histoire, werd dertig jaar geleden als hulpje "in de rapte" bij een degustatie gehaald om het cijfer rond te maken. Tot de stomme verbazing van de aanwezigen was hij de enige die erin slaagde om de twee identieke wijnen uit de hoop te halen en hij werd ter plekke gepromoveerd van plukker tot leerling-wijnmaker, met het gekende gevolg. Begin jaren 80 creëerde hij zijn eigen domein, net buiten de DO Ribera del Duero, en schiep er de Mauro, één van de beste landwijnen van Spanje. De wijn, een 2005, is een blend van tempranillo (tinto de toro) en syrah en komt van wijngaarden buiten de DO, vandaar de vinos de la tierra benaming. Deze hele mooie, nu nog ingetogen en heel evenwichtige schoonheid kost maar 25 euro en laat u dus niks wijsmaken: grote wijnen kosten géén fortuin. ***(*) overigens !

    Op dezelfde stand vonden wij ook de Bodegas Maurodos San Roman 2005, ***, een Toro DO van dezelfde wijnmaker, maar met een meerkost van 1,5 euro voor de Denominacion de Origen (grapje). Herkenbaar van dezelfde wijnmaker ! Een wijn die ook door de strenge Ghil selectie glipte was de Paisajes VII O4, ***, een cru uit de Rioja, heel goed gemaakt, zuiver, fris en lang. Collega Guy steekt al land de loftrompet van de importeur La Riojana en wel, deze eerste kennismaking was een positieve verrassing. Openflesdagen op 20 tot 24 maart !

    Al onze smaakpapillen en geurcaptoren stonden ondertussen wijd open. In de finale van Wine World Taster of the Year zit een bijzonder griezelig stukje: je mag naar voor komen, voor een 12 koppige jury (de sommelier van de Comme Chez Soi zit ze voor...help...of beter au secours!) en een 50-60 man publiek, die allemaal ofwel voor iemand anders supporterden ofwel kwaad waren dat ze er zelf niet stonden (dat maakte ik me toch wijs) een wijn bespreken die je zo, out of the blue, in de handen wordt gestopt. Na enig gesnuif en gespuug wist ik te vertellen dat hij lekker was (toch al de lachers op mijn hand) en wist ik met stellige zekerheid dat het een oostenrijker was, van Josef Pöckl zelfs, en met tamelijke zekerheid een blend. Het was een Australische shiraz...Ter mijner excuus weet ik aan te voeren dat de winnaar dezelfde fout maakte, maar hij wist wél waarover hij sprak. Maar een vierde plaats in zo'n finale is ook al mooi, en ik mag met eega gaan eten in Mechelen, bij Folliez. Mijn populariteit ten huize van steeg weer, net als die tijd en levervretende hobby van mij.

    Links en rechts proefden wij nog andere lekkere dingen: een witte Cuvée Fut de Chêne, Terroir de la Clape 2005 ** van Chateau D'Angles, het eigendom van een voormalige technisch directeur bij Lafite Rothschild. Een heel kruidige neus met koekjes uit Scherpenheuvel volgens compagnon G. (heel kruidig dus), en in de mond complex, mooi, wat vet zelfs, goed gestructureerd en diep, met een mooie afdronk. We proefden hem bij Justin Monard, waar we later niet meer teruggeraakten voor de rode. 

    Wij ergerden ons ook geel, groen en blauw aan de stands van SVI (wel lekkere wijnen maar geen proefbladen, dat is niet te deon als je noteert) en La BuenaVida (waar wij wanhopig met ons glas stonden te wapperen om de aandacht te trekken van een blijkbaar heel interessant gesprek voerende verkoper wiens fraaie rug minutenlang kon bewonderd worden door een eerst groeiende en dan terug afnemende groep wijnliefhebbers...de naam verkoper onwaardig, zoiets).

    Maar de strafste gast van de dag was Hans Van Tendeloo (foto hieronder) die ik een wijn hoorde ontleden met de precisie van een scheermesje. Misschien toch eens nadenken over een opleiding, ze leren daar precies toch wel wat...

                                                                                                                                                  

    wineworldhansvantendeloo
        

       

  • Hilton Antwerpen, maart 2009: Wine World Taster of the Year

    Pin it!

    Het was weer zover...de grote zaal van het Hilton op de Groenplaats van Antwerpen zoemde weer van het wijnproevend volkje, de Wine World Taster of the Year 2009 werd verkozen, eminente wijnkenners als den Bervoets en den Verhofstadt namen de honneurs waar en wij proefden zowat zes uur aan een stuk uitstekende wijn (en namen tussendoor ook nog deel aan de wedstrijd). Omdat ik opnieuw uitstekende wijnen leerde kennen én omdat er enkele andere bevestigden in nieuwe jaargangen én omdat ik alweer veel bijleerde, wil ik u onze proefervaringen niet onthouden. Ze zijn gebaseerd op mijn nota's, die de door wijnmaatje Ghil aangevulde impressies weergeven. Ik ga de wijnhuizen af in volgorde van mijn stapeltje papier, wij proefden immers eerst wit en dan rood, en twee keer (jaja, twéé keer) kwam onze deelname aan de wedstrijd er dan nog eens door.

    Wijnhuis Jeuris mag de spits afbijten en bevestigde wat wij al wisten: er wordt in de Douro goede wijn gemaakt. Dirk van der Niepoort is een genie en hij bewees dat hier met een undrukwekkende reeks wijnen en porto's van de Morgadio da Calçada, een wat hoger gelegen estate waarvoor hij vinifieert. Allemaal ** of *** en een indrukwekkende tawny reserve, heel complex en evenwichtig, één van de beste betaalbare tawny's die ik ooit dronk. Van spitsbroeder Jorge Moreiro dronken we de witte en rode Po de Poeira en we waren al even opgetogen. Jeuris lijkt samen met zijn wijnhuizen te groeien en het gamma wordt ondertussen heel erg mooi (en zagen wij geen gelukkig pasgetrouwd koppeltje rondlopen, met een grote gekke mijnheer en een klein mooi eendje? een glas (goeie) wijn voor wie raadt over wie het gaat).

    Bij Pasqualinno dierf ik eigenlijk bijna niet langsgaan. Het is nu al drie jaar dat ik hem beloof, na alweer lekkere wijn gedegusteerd te hebben, dat ik zou langskomen om iets te kopen en dat het er telkens niet van kwam. Deze keer had hij echter iets bij dat zo speciaal was dat we ter plekke onze bestelbon invulden. De Riesling Fass 43 Spätlese 2004 van Clemens Busch uit de Moezel is een biologische wijn en een buitenbeentje in elk opzicht. Toen Clemens aan de slag was met vat nummer 43 merkte hij dat deze wijn, met een hoog suikergehalte, maar bleef gisten, en hij besloot bij wijze van experiment hem de vrije hand te laten. Hij borrelde twee jaar vrolijk door op een oud holzfass van 1000 liter en toen kwam er een heel aparte dessertwijn tevoorschijn, met een ontzettend kruidige neus, pakken kaneel ondermeer, die in de mond heel evenwichtig was, héél lang en opnieuw met die kaneel, kortweg schitterend. Niet voor herhaling vatbaar en echt een freak of nature maar wat een dessertwijn: geen spoor van plakkerigheid, grotendeels weggegiste suikers (14,5% alcohol, geloof ik), perfect bij taart of zoiets als tarte tatin. Hij kreeg ***(*) en daar gooien we niet mee. Om nog een betere reden te hebben om naar Opglabbeek te rijden proefden we nog even door en apprecieerden ook de biologische Ambelonas 2005 uit Naoussa, Griekenland, **, een fijne, goed gemaakte en evenwichtige rode van 80% xinomavro en 20% cinsault en een meer viriele en stevig-complexe Portugees, de Quinta do Vallado, ook **, een 100% sausão, en mijn eerste mono-cépage kennismaking met deze druif. Als afsluiter blies de Venje, een Kroatische wijn van Enjingi, ons uit onze sokken. Eén van de eigenaardigste wijnen die ik ken, maar fascinerend. *** maar eigenlijk niet te kwoteren.

    Vinesse was een naam die ik al lang kende, waar ik al veel goeds van hoorde, maar nog nooit was binnengeweest. Maar omdat pvo er mij onlangs vol lof over sprak kon ik mij niet bedwingen en we stopten hier om de witte te proeven en later, na wat verrassende wedstrijdgebeurtenissen, ook de rode. Ik houd wel van Soave, en zeker als ie van wat hoger gelegen wijngaarden komt. Als een wijn dan ook Monte Ceriani (Tenuta Sant'Antonio,2007) heet is onze nieuwsgierigheid gewekt en ja hoor, we kregen een mooie zuivere en intense soave in het glas die al onmiddellijk mooi scoorde **(*). Berglucht en druivelaars, het is een mooie combinatie en het volgende glas kwam van nog hoger. De Kerner "Praepositus" 2007 van de Abbazia di Novacella (of Kloster Neustift) komt uit Süd-Tirol (of Alto Adige) en kreeg zelfs nog meer: *** Droog, fruitig en interessant, goed gestructureerd en met een erg mooie afdronk. In rood kwamen nog de krachtige Essentia Benevento Rosso 2005 ** van Vigne Sannite uit Campania en de elegante (eufemisme voor een minder goed jaar...) Vino Nobile de Montepulciano 2005 *(*) van Poliziano. De meest interessante wijn kwam aan het einde. De Albereda 2005 van Mamete Prevostini is een Sforzato Valtellina DOC en wordt gemaakt met nebbiolo druiven die eerst drie maanden indrogen in een kelder. Je zou dan iets zoets verwachten maar deze zeer licht gekleurde wijn was vooral zacht, mooi en verleidelijk, super elegant en complex tegelijk, met echt een soort verdoken kracht zoals je dat wel eens ziet bij een mooie, al wat oudere vrouw. 

    mamete

    Ondertussen moesten wij ook even afscheid namen van de proefzaal. Tijdens de halve finale bleek plots, tot onze grote verrassing (wij nemen vooral deel om voor niks binnen te mogen), dat anderen nog méér fouten maakten dan wij...

  • Wine World Taster of the Year 2008: Part One

    Pin it!

    Eénmaal per jaar gaan wij eens graag op onze bek. Eénmaal per jaar laten wij nog eens goed tot ons doordringen hoe weinig we er eigenlijk wel van afweten. Eénmaal per jaar aanzien we vloekend dat sommigen (of beter gezegd véél sommigen) er toch nog wel een pak meer van afweten dan wijzelf. Maar, zoals mijn oud leraar Frans altijd zei over het existentialisme, is dat een reden om droevig te zijn ? NEEN !

    Want in de zaal naast de Wine World Taster wedstrijd bevindt zich een keur aan uitgelezen wijnhandelaren die op je wachten en een groot voordeel van het niet de finale halen is dat je naar hartelust kan gaan proeven. En dat was ook deze keer een opmerkelijke belevenis, met veel nieuwe wijnen, enkele nieuwe inzichten en enkele nieuwe handelaren. Hier volgt een eerste overzicht, de rest volgt later deze week:

    1: Mijn niet deelnemende wine-buddy Ghil was uiteraard onmiddellijk de zaal ingedoken en ik vond hem (geen wonder na onze Porto reis) terug bij de stand van Wijnhuis Jeuris, waar onze positieve vooroordelen over Portugal bevestigd werden. Schitterende, originele wijnen aan nog redelijke prijzen en dit onder begeleiding van iemand die er iets van kent. Wij proefden heel wat, maar sprongen eruit: een erg originele Maria Gomes van de Qta de Cozinheiros (hier bloggen we nog over), een koel geserveerde fruitig-elegante rode Esboço die me deed wensen dat de zomer al was begonnen en een elegante, zuivere Vinha Paz uit de Dão. Het was echter de spirit van Dirk van der Niepoort die hier het meest rondwaarde en die ons tot vervoering bracht: de porto's van de Morgadio da Calçada verzoenen zelfs mij met deze niet-echt-mijn-favoriete wijnsoort en de Meruge 2005 van de Lavradores de Feitoria is zonder veel discussie één van de beste wijnen die ik dit jaar proefde (en aan 26 euro nog menselijk van prijs). Voor de van onder de tafel getoverde O Mouro 2005 en Poeira 2005 alleen maar diep respect. Betalen kan ik (wil ik) ze niet, maar verdraaid wat een wijnen... Wie graag eens kennis wil maken met Portugal moet echt eens met Kris Jeuris gaan praten. Dat kan je trouwens in Kampenhout, in Heusden-Zolder en in Roeselare.

    2: Naast Portugal ligt Spanje en dus moest er ook even gestopt worden bij La Buena Vida, waar de immer enthousiaste Stijn echt een voorbeeld was van hoe het verhaal er rond een wijn zo ongeveer 1000x interessanter maakt (ik weet het, het is een stokpaardje, maar hoe dikwijls ik mij die dag weer geërgerd heb aan géén verhaaltje bespaar ik U...). We proefden wijn van drie domeinen die elk op zich al een blogbericht waard zijn, maar u mag de volgende namen onthouden: Rafael Palacios die in Valdeorras riesling-achtig mineralige dingen doet met de Godello druif op zowat de moeilijkst gelegen wijngaarden van Spanje (we proefden de louro, de tweede wijn, zeer mooie prijs/kwaliteitsverhouding); Albert en Gerard Ventura uit de Penedès die met hun witte en rode uit de Finca Els Camps bewijzen dat er meer uit de Penedès komt dan supermarktwijn (de witte macabeu noteerde ik zo: fris! mineralig! lang! elegant! krachtig! geconcentreerd! en toen viel ik zonder !s); en last but not least de monastrell gekken Juan Carlos Lopez Delacalle (van het domein Artadi in de Rioja) en Agapito Rico (van het domein Carchelo in de Jumilla) die oude monastrell stokken dwingen tot toveren in Alicante.  Weet u, af en toe heb ik een natte droom...opgesloten worden in de kelders van La Buena Vida bijvoorbeeld...met hun geweldige catalogus, één van de meest informatieve die ik ken...een paar Riedel glazen...wat lomo, wat jamon, wat manchego...een mooie censuur...misschien ga ik vandaag maar eens wat vroeger slapen.