hof van cleve

  • Berto: één jaar later...

    Pin it!

    Het is altijd een leuke verrassing als je bij het googelen op je eigen blog of website terecht komt, en zeker als je het desbetreffende bericht al uit je eigen geheugen gewist had. Iets dergelijks overkwam me deze morgen toen ik wat commentaren opzocht over Berto, het restaurant van David en An Bertolozzi in Waregem, waar we donderdagavond met één van onze beste klanten waren gaan eten. Hier vindt u mijn oude commentaar, en hier volgt de nieuwe !

    We gingen net als vorige keer voor het degustatiemenu (60 euro met begeleidende wijnen) en werden opnieuw niet teleurgesteld. Na enkele sublieme hapjes kwam het eerste voorgerecht, vier schoteltjes met vier verschillende bereidingen van sint-jakobsvrucht: heerlijk ! De Cheverny van Emmanuel Delaille, een blend van 90% sauvignon en 10% chardonnay, combineerde perfect dankzij zijn mix van sauvignon fraîcheur en chardonnay structuur. De daaropvolgende kingkrab met aardappel, prei en mousseline van kreeft, was verrassend door zijn andersheid en het feit dat de wijn op net dezelfde manier verraste was euh...verrassend. En ongelooflijk lekker ! De wijn was een Australiër, een Chardonnay Hemisphere South met mooi etiket en mooie naam en heel mooi evenwichtig geëikt, met smaakelementen die ook in het gerecht terugkwamen. Als hoofdgerecht combineerde de fazant op een bedje van gekarameliseerd witloof uitstekend met de Havana Hills Italian Job 2004, een blend van sangiovese, syrah, pinotage, nebbiolo, barbera en touriga nacional. Een wijn die ik apart misschien niet zo zou pruimen, tenzij goed gekoeld, omdat zo'n zoet tikje in wijn mij altijd wat stoort, maar bij het gerecht combineerde hij uitstekend. De drie desserts op basis van mandarijn waren uitermate lekker.

    De ambitie spat in dit restaurant uit het bord en de prijs/kwaliteitverhouding is zéér goed. Zolang de Michelinmannetjes hier geen sterren komen droppen moet u hier nog van profiteren. Maar we zouden onszelf niet zijn als we geen opmerkingen hadden. Op een eigenaardige manier wordt de wijn hier wél goed gekozen, maar waarom en hoe blijft blijkbaar een goed bewaard geheim. De (deze keer) wel heel voorkomende en alerte bediening had geen flauw idee van wat er geschonken werd en waarom. En alhoewel men deze keer wel heel vriendelijk het etiket toonde, ben ik eigenlijk alles wat interessant was pas achteraf op het internet te weten gekomen. En omdat er wel degelijk iets te vertellen viel over de wijn was dit jammer, het had nog een extra niveau gegeven aan de maaltijd. Zeker over de begeleidende wijnen moet dit eigenlijk wel.

    En hier kom ik dan tot een eindconclusie en een vergelijking met l'Eau Vive, waarover ik een paar blogs terug berichtte. Bij L'Eau Vive, wél een ster, proefde je naast de inventiviteit en de liefde die de beide hebben, ook de ervaring (moeilijk uit te leggen eigenlijk). De sommelier kende er ook alles van zijn wijn en merkte snel dat er interesse was, legde uit waar de wijn vandaan kwam, wat er in zat en, heel leuk, waarom ze hem nu precies bij dit gerecht hadden gecombineerd. Bij Berto, nog geen ster, ontbrak dit en het maakte het geheel, de belevenis, net een beetje minder. Het verschil tussen een ster en geen ster ? Ik weet het niet, want af en toe begrijp ik de Michelin-heren niet, maar een verschil ? Ja, er was een verschil, het verschil tussen héél goed en verschrikkelijk goed. Dat dat verschil ook op de prijs afstraalde was logisch en eerlijk en dat apprecieer ik dan weer. Absoluut te volgen dus, die Berto, en laat me hopen dat hij opbouwende kritiek kan apprecïëren...