italiaanse keuken

  • 13 gangen, amaro alpino, landwijn en liters water: Bar Noemi in Gallodoro. - Sicilië, januari 2011

    Pin it!

    Er zijn betere manieren om een weekendje Sicilië te beginnen dan in de moeder aller stortbuien. Er zijn echter ook slechtere manieren om een weekendje Sicilië te beginnen dan in de erg mooie hotelbar van het Excelsior in Catania met een glaasje Maximum Brut van Ferrari, één van de beste schuimwijnen van Italië. Mooi aroma van toast en hazelnoot, in de mond mooi droog maar ook met structuur en een mooi volume, kortom een lekkere en goed gemaakte schuimwijn, ** waard en de eerste van vele goede flessen (het enige slechte glas van het hele weekend Sicilië was ook het laatste, op de luchthaven vlak voor het vertrek naar Rome).  

     

    excelsior-grand-hotel-catania-bar.jpg

    Versterkt door dit glaasje bubbles vertrokken wij met onze gehuurde Fiat naar ons eerste restaurant, Noemi in het bergdorp Gallodoro, vlakbij Taormina en ondermeer bekend voor zijn prachtige uitzicht vanuit de eetzaal, waarvan wij helaas alleen mist, wolken, water en af en toe een stukje berg te zien kregen. Wij concentreerden ons dan maar op wat ons bord terecht kwam en dat was behoorlijk lekker en veel.

    Achtereenvolgens verschenen de volgende antipasti op ons bord: lardo & piadini (in grotten gerijpt rugvet van een varken dat wordt gemengd met zout; piadini is een heel dun brood, een beetje zoals een wrap, maar hier dan zonder vulling), brokken heerlijk verse en smaakvolle ricotto con miele (een ricotta overgoten met honing), een bord funghi (in al zijn eenvoud superbe), tuma fritti (een soort vingers van gefrituurde geitenkaas), cime di rape con salsiccio (huisgemaakte venkelworstjes op een bedje van raapstelen, een heel aards gerecht dat sterk naar drop en anijs maakte), ceci con maiolino (kikkererwten met kleine reepjes speenvarken, om duimen en vingeren af te lekken), polpetti con polenta (gehaktballetjes met polenta), sgombro (makreel) en een schoteltje salami, kaas, prosciutto en olijven. Waarna het tijd werd voor het betere werk...Fettuccine ai Funghi en Pasta alla Nonna als primi en een gigantisch bord arrosto als hoofdgerecht (met ondermeer fantastische kleine andouillettekes, geen idee hoe dat in het Italiaans heet). Dit alles werd begeleid door grote kruiken landwijn, een blend van nerello mascalese en nero d'avola, aanmoedigende adviezen van de chef, en afgesloten met een zeer lekker sorbetje van mandarijn, een ristretto en een limoncello, grappa of amaro naar keuze (de laatste een Amaro Alpino, zeer bitter maar erg lekker). Wij betaalden voor deze culinaire lawine 230 euro voor 7 personen...

    sicilië,gallodoro,taormina,italiaanse keuken,antipasti

    DSC02228.JPG

    Na de maaltijd reden we terug naar Catania en het hotel en skipten Taormina omdat zowel bergweg, autostrade als stadsstraat ondertussen waren veranderd in redelijk woeste bergriviertjes, maar het drastisch toegenomen gewicht van ons autootje hielp onze baanvastheid sterk vooruit ;-) We kregen een uurtje extra om te verteren voor we vertrokken naar ons volgende culinaire avontuur.

  • Italiaans-Nederlands Culinair Woordenlijstje

    Pin it!

    Omdat het me in Rome zo stoorde dat ik de kaart niet kon lezen...omdat een vriend er achter vroeg...omdat de Italiaanse keuken zo lekker is...

    Een woordenlijst Italiaans-Nederlands voor gebruik op restaurant en bij het winkelen. In excel zodat u er zelf mee kan spelen !

    Stuur me een mailtje met de titel Italia ! en ik stuur hem u op. De enige voorwaarde ? Stuur me een klein besprekinkje van een restaurant in de regio die u bezocht: lekker eten, geen pretentie, redelijke prijzen, leuke wijnkaart. Ik neem het dan op in de RestaurantsZonderPretentie lijst.

    Mijn adres: Rick

     DSC01459.JPG

  • Piccolo Napoli: Sicilië 2010

    Pin it!

    Zoals U vorig jaar wel hebt gemerkt, waren we zwaar onder de indruk van onze eerste kennismaking met Sicilië, en er werden toen dan ook al snel plannen gemaakt om de andere kant van het eiland eens te bezoeken, en met name Palermo, de hoofdstad, waarover wij de meest uiteenlopende dingen hadden gehoord. 

    Omdat we werkelijk afschuwelijk vroeg vertrokken waren (er zijn geen rechtstreekse vluchten in de winter), vonden wij dat we alvorens een stap uit het hotel konden zetten we een aperitiefje verdienden. Zoals dat hoort in Palermo, gebeurde dit op het dakterras, kunstig overdekt door een soort plastieken tent, genoeg om hier de winter door te komen (probeer dat maar eens in te denken in Brussel). Ons hotel lag trouwens erg goed, in het oude, Arabische stuk van Palermo, de Kalsa wijk, was modern en comfortabel, heel geschikt om alles te voet te doen en heel betaalbaar. Een glas van een alleraardigste Rosa d'Avola van Lanzara later, waren wij genoeg versterkt om op zoek te gaan naar ons eerste restaurant.

    Rosa d'Avola, Spumante, Lanzara: Lanzara is een jong wijnbedrijf (2005) dat werd opgericht door een uit Silicon Valley teruggekeerde Siciliaanse prof die heimwee had en zijn droom wou najagen door een boerderij te kopen, wijngaarden aan te planten en een jonge oenoloog aan te nemen, Alessandro Giarraputo. Deze schuimwijn met rosso antico kleur was aardig en verfrissend en een goede aperitiefwijn die ook wel een wat steviger aperitiefhapje aan kan dankzij zijn 100% nero d'avola. *(*)

    DSC01337

    Piccolo Napoli (Piazzetta Mulino, a Vento, géén website) is een klein restaurant zonder veel poeha, in een wat arme en slonzige buurt, maar heeft ons allemaal gecharmeerd en betoverd, heel sterk in de lijn van ons bezoek aan Antica Marina in Catania, vorig jaar. Onmiddellijk als je binnenkomt, en dat doe je beter vroeg, rond 1 uur, wanneer het opent, zie je een uitstalling van de vissen die de eigenaar die morgen kocht en van de antipasti die die voormiddag werden klaargemaakt. Voor zover ik weet heeft het restaurant géén kaart, wel een goede wijnkaart, en de sympathieke baas komt aan tafel wat dingen voorstellen. Gewoon jaknikken volstaat... Wij aten, genoten, en leerden !

    De antipasti van de dag bestonden uit een bordje olijven waarvan ik niet wist dat die dingen zo lekker konden zijn en een bordje pannelle, gefrituurde kikkererwtenbeignet's, simpel maar verschrikkelijk lekker en een lokale specialiteit met Noord-Afrikaanse roots. De nabijheid van Afrika merk je trouwens heel vaak in de Siciliaanse keuken. We lieten ons ook een fles wijn aanraden, een witte Piano Maltese van Rapitala, een wat commerciële allemansvriend...aan 10,5 euro de fles...op restaurant...op sommige plaatsen betaal je dit voor een gas schuimwijn...

    DSC01326
     Pannelle

    Als primi piatti worden hier pasta's gegeten, héérlijke pasta's, en hier was dat een klassieke pasta alla sarde. Nu maak ik dat thuis ook wel eens, maar hier waren de sardienen vers, de pasta zelf gemaakt, het broodkruim (dat de kaas vervangt, zo hoort het bij pasta met vis) van topkwaliteit, en dat maakte van dit eigenlijk heel simpele gerecht een topper. De wijn werd vervangen door een Damarino 2008 van Donnafugata, een instapwijn van dat huis en een blend van cataratto, grillo, chardonnay en viognier.

    DSC01329

     

     

    Die pasta was goed, héél goed zelfs, maar de volgende schotel sloeg me helemaal onderuit: simpel, scorfano of rouget in wat de baas krankzinnig water noemde (agua pazza), cq een mengeling van olijfolie, look, kappertjes, tomaatjes en wat makreel (denk ik). Om te huilen zo goed, waarom, o waarom, vind ik dit niet in België, dacht ik, en toen deponeerde hij een portie neonati op onze tafel...dus het ligt ook wel een beetje aan de beschikbaarheid van de ingrediënten. Neonati zijn pas uit het ei gekomen, nog half doorzichtige visjes die samen worden gemengd tot een soort kleverige massa en dan gefrituurd in een bol. Je krijgt een hele intense vissmaak maar met een heel aparte structuur, en het is ook wel grappig wanneer je bedenk dat al die zwarte puntjes eigenlijk oogjes zijn. Simpel, maar succulent.  

    DSC01330

    Ondertussen zat de zaak eivol, stonden er mensen aan te schuiven (op een donderdagmiddag...) en was ook de broer van de eigenaar opgedoken om een handje bij te steken. Tussen al dat gestress vond die toch nog de tijd om af en toe met ons te praten en vroeg hij ons hoe we bij hem terecht waren gekomen. Johan, organisator, beste vriend en gedurende die vier dagen één van de Goden, vertelde hem over het boek van Mary Taylor Simeti, On Persephone's Island, waaruit hij heel wat inspiratie boekte voor het plannen van deze reis, en die het restaurant vermeld. Ah ja, zei de patron, die kennen we, die komt hier vaak, het zijn vrienden...en tot onze stomme verbazing bracht hij ons een telefoontoestel met aan de lijn niemand anders dan de schrijfster zelve. Ze vertelde ondermeer dat we nog goed gingen eten in Palermo, maar niet meer zo goed als hier...en dat klopte eigenlijk wel.

    Omdat we hier van de ene verbazing in de andere vielen konden we ook het dessert niet aan ons voorbij laten gaan. Dat bestond uit schijven sinaasappel ingestreken met maraschino-suiker en een stuk taart dat mij (alweer) de tranen in de ogen deed krijgen. Ter ere van Mary Taylor hebben we nog een fles van haar zoete Zibibbo opgedronken, van de Falconeria Bosco, het domein van haar man. Wij betaalden 325 euro voor zeven personen, cq voor vier flessen goeie wijn en een viergangenmenu met koffie. Dit wordt een leuk weekend...

    DSC01335

    Wij dronken:

    Piano Maltese, Tenuta Rapitalà, 2008:  een blend van grillo, cataratto en "internationale druivensoorten", chardonnay, vermoedden wij, aan een onnozele 10,5 euro. Dit wijngoed is zeer groot en onlangs kocht het concern GVI zich hier in. Citrus en sinaas in de neus, in de mond fruitig en droog, goed gemaakt in een wel erg commerciële stijl. *(*)

    Damarino, Donnafugata, 2008: wij zijn nieuwsgierige jongens die de vorige wijn wat te makkelijk vonden en pikten er op de wijnkaart deze wijn uit omdat we de repuatie van Donnafugata nog kenden van vorige reis. Een blend van cataratto, ansonica, chardonnay en viognier, en een instapcuvée. Wij hielden van de naast elkaar liggende fruitige en florale tonen in neus en mond en vonden hem net iets beter, iets origineler. ** dus, en de prijs was dezelfde.

    Zibibbo, Bosco Falconeria, 2007: dit is het domein van Mary Taylor en dus alle sympathie voor deze vino de meditazione, heel fris en uitgepuurd, wat Sauternes achtig, maar helaas ook met een storend vleugje lijm. Hij had ** kunnen zijn...

     

  • Bericht uit Oostende 2: Ristorante Marina

    Pin it!

    Het is niet omdat een mens in België blijft dat hij niet lekker mag gaan eten, en het bezoek van maatje Johan was dan ook hét signaal om één van Oostende's toprestaurants met een bezoek te vereren. Het stond al lang op mijn verlanglijstje, we hadden de tijd, we konden er te voet naar toe (eh...vooral terug) en het leven is zoveel schoner als je ergens naar toe kan leven.

    Onze poging om een tafeltje aan het raam te krijgen lukte wonderwel maar ons zeezicht werd vergald door de avondmarkt, dus wij concentreerden ons dan maar op wat op tafel kwam. En dat was goed, zeer goed. De patron stal al onmiddellijk mijn hart door te doen wat elke goeie chef kan: aan mijn dochter vragen wat ze graag zou willen eten. Geen sprake van een kindermenu of dat soort onnozeleteiten, gewoon "wat lust gij graag?". Toen mijn dochter (11 jaar) iets van pasta mompelde, stal ze op haar beurt het hart van de chef door op diens vraag naar de saus "pasta al pesto" te mompelen. "Een meisje met goede smaak", riep hij uit en hij bereidde vervolgens een tagliolini al pesto waar ik afgunstige blikken op heb geworpen heb (ik heb even getwijfeld toen hij haar kwam vragen of ze nog honger had...).

    Omdat het nogal duidelijk was dat wij geen Vlaamse vedetten noch West-Vlaamse industriëlen waren was de bediening in het begin een beetje sloom, maar uiteindelijk slaagden wij er toch in om te bestellen en vanaf dan: geen enkele opmerking meer ! Het wachtbordje verzoende ons al snel en ik en mijn lieftallige gooiden ons dan op een risotto met taleggio, peer en carpaccio van eendeborst, een sublieme combinatie. Johan nam een burrata die volgens hem thuishoort in het burrata-Pantheon. Ondertussen hadden wij ook de uitgebreide wijnkaart uitgelezen (goeie kaart, van intessant en betaalbaar tot aargh! mijn zwart geld vergeten) en kozen een Chiaranda van Donnafugata, een mooie Siciliaanse blend van ansonica en chardonnay, die wij ook al in La Madia in Licata dronken. De sommelier begon ons toen al iets interessanter te vinden, trouwens.

    De signature dish van Marina is Tarbot en Kreeft, en aan die (dure) verleiding konden we niet weerstaan. Het is een schotel die in het restaurant wordt geprepareerd (spektakel!) en die (en dat zeg ik niet snel) zijn geld absoluut waard was. Miss Rick ging voor de democratische gegrilde calamares met spinazie en pesto en werd betrapt op het aflikken van duimen en vingers...De uitstekende Chardonnay van Planeta begeleidde dit alles.

    Tijdens het dessert werden wij nog vergast op het schouwspel van een zingende Jacky Lafon (van Thuis, geloof ik?, of zoiets?) en een sabayon-makende chef die een duetje improviseerden. Ik voelde mij toen meer in Cannes of Nice dan in Oostende (glamour! sterren! show!), maar het was ouderwets aardig. Een glas Passito di Lacrima di Morro sloot mijn avond af. Wij sjokten tevreden terug. Marina is gastronomisch, niet goedkoop, soms een beetje ouderwets, maar het is een Heel Goed Restaurant. En Domenic Acquaro is een Grote Chef (en een showbeest).

    marina

    Sabayon zonder Jacky.

     

     

  • Per Tutti, Leuven

    Pin it!

    Er is, als puntje bij paaltje komt, maar één constante in de evolutie van mijn culinaire smaak: een steeds groter worden respect voor het pure ingrediënt. Ondertussen begin ik er ook een zesde zintuig voor te krijgen. De passie van restaurateurs die op dit vlak excelleren springt als het ware uit je bord omhoog en dat begint al bij de eenvoudigste gerechten. En indien dat duidelijk niet het geval is kan het mijn maaltijd behoorlijk snel bederven.

    Leuven is een restaurant rijker dat niet alleen uitblinkt in de zorgvuldige selectie van zijn ingrediënten maar dat er dan ook nog eens in slaagt om op een zeer economische manier met die topmaterialen hele mooie, eenvoudige gerechten te maken. Oreste, de chef van per Tutti, een Limburgse Italiaan, is al zijn hele leven bezig met voeding. Vroeger op industriële basis, toen hij nog werkte voor een groot concern, maar nu al een hele tijd voor zichzelf en veel kleinschaliger, eerst in Zonhoven, en sinds een paar maanden met een eigen zaak in Leuven, in de Ravenstraat.

    Naast een heel beheersbare kaart serveert Oreste elke dag ook een paar dagspecialiteiten die mij op vier, vijf bezoeken culinair al een pak rijker hebben gemaakt. De wijnkaart is klein, zonder bekende namen, maar ze is OK, en de baas weet heel goed wat er in de flessen zit, zodat hij ook als sommelier sterk op zijn benen staat. Hij serveert trouwens ook een uitzonderlijk goede huiswijn.

    Ik at er de laatste keer Bruschetta Romana, met gesmolten mozzarella, maar het is de Tradizionale die me telkens weer van de sokken blaast. het ultieme bewijs dat je met topmateriaal ook van de eenvoudigste gerechten sublieme ervaringen kan maken: het was één van die schotels die er in slagen om ook wanneer het buiten regent en waait je te transporteren naar een terrasje in de Italiaanse zon. En dat met een paar tomaten, een stuk brood en wat olijfolie en balsamico...

    Als hoofdgerecht (mijn culinair Italiaans gaat er met sprongen op vooruit) was er deze keer Casoncelli A La Bergamosca, een soort halvemaantjes-ravioli gevuld met een blend van kalfs-, runds- en een beetje varkens-vlees, parmezaan, en allerlei groentenrestjes, overgeten met een lichte bolognese-saus (zonder kaas, die zit al binnenin het gerecht). Ik liet me zelfs verleiden tot een dessert (ik had een vrije dag), een superbe cassata.

    In het glas kwam eerst een glas Prosecco, deze keer de erg lekkere La Fabra, maar normaal gezien is dat de heel evenwichtige Sommariva, precies wat een glas prosecco moet zijn: eetlustopwekkend. Ik heb Oreste de wijn laten kiezen en tot mijn verrassing ging hij voor één van de goedkoopste flessen van de kaart: de Roero Arneis Cravanzola 2008. Die kwam iets te koud op tafel, maar bleek na een kwartiertje een elegante begeleider van het geheel te zijn, met witte bloemen en citrus. Heel onpretentieus eigenlijk maar ook heel eerlijk en goed passend. De espresso is hier van Piu: net als alles hier helemaal zoals het hoort. Een pure shot koffie-aroma's. 

    Bovenop dit alles komt nog het feit dat Oreste heel bewust binnen de wat lagere budgetten blijft, Leuven is uiteindelijk een studentenstad met vooral wit geld en dus met wat minder armslag. Zelfs met een studentenbudget kan je hier zeer lekker eten en dat is ook wel eens leuk. 

    DSC00310