italie

  • Verliefd, verloofd, getrouwd.

    Pin it!

    Het valt me steeds meer op dat ik, als persoon, en wij, als wijnclub, terugvallen op die wijnen die in een wijnregio worden beschouwd als de fiabele middenmoters. We houden niet van Supertoscanen maar wel van Chianti Classico, niet van beleggingsbordelezen maar wel van een goed Haut-Médocske, niet van Bourgogne cru's maar wel van al het lekkers uit de Villages. En voor de Piemonte is dat vaak niet anders: wij proeven met rode oortjes dolcetto's en barbera's, en werken ons door de Barolo's.

    Ook tijdens de laatste CSP degustatie was dat weer zo. Precies in het midden van onze degustatie zaten drie Barbera's die ieders hart stalen. Hun prijzen varieerden tussen de tien en de twintig euro, betaalbaar voor idereen dus, en ze waren alledrie zeer lekker. Organiserend lid Danny, die ze uit de Piemontese coöperatieve supermarkten had bevrijd, had ze trouwens ook zo geordend dat ze elkaar heel mooi opvolgden.

    viberti.jpgDe eerste, de Vigna Clara, Barbera d'Alba, Eraldo Viberti, 2006, schiep onmiddellijk hoge verwachtingen. In de neus roken we wat eerst wat tabak en wat banaan, maar al snel werd hij vooral redelijk complex voor zo'n basiswijn. Ook in de mond was hij zéér mooi, met stevige tannines, mooie zuren en mooi volume, mooi lang ook, met een leuk ontwikkelend smakenpatroon. Een beetje als een nieuw lief vonden we, eentje dat je leert kennen en die na een paar dagen (nachten) wreed meevalt en waarvan je denkt "hier zit iets in...". Een iets grofgebekter lid vond dat "ze kreste in de afdronk" en zover wilden wij dan weer niet gaan (maar we begrepen hem wel). ***, dus. De wijngaarden van dit domein liggen in La Morra, en zijn eerder klein, zo'n 5ha groot. De fles kostte 10 euro in Italië. 

    burlotto.jpgDe tweede was de Aves, Barbera d'Alba, Burlotto, 2008. Een heel compacte, versmolten neus hier, heel rijk in de mond, mooie tannines en een zeer mooie afdronk. De eik (18 maanden) heeft hier het frisse Barbera fruit omkapseld (en je mist het het een beetje na de vorige) maar op een heel goed gelukte manier. "Een goed gerodeerd lief", zei iemand, en we begrepen opnieuw wat hij bedoelde, dezelfde vriendin maar die je dan al een jaar of twee kent. Evenveel ***, maar toch anders. 11,5 euro op het domein.

    roscaleto.jpgVeel jaren later en gelukkig getrouwd...zo werd de derde fles beschreven. De Roscaleto, Barbera d'Alba, Enzo Boglietti, 2006 kostte al 20 euro maar je kreeg er wel heel wat voor terug (tiens, nog een parallel ;-)). In de neus was de wijn prachtig complex, als een lange gerijpte vriendschap, en heel mooi gestructureerd (beetje als Mme Rick). Heel mooi versmolten, heel zacht, heel complex en af. Nu perfect op dronk en de beste wijn van de avond, beter dan de drie Barolo's die nog zouden komen. ***(*), niet gefilterd en geklaard. De 2007 is momenteel te koop bij Alegria in Mechelen. 

     

     

    Barbera is misschien niet de meest complexe wijn ter wereld, maar ze levert mij altijd veel drinkplezier voor een aanvaardbare prijs. Die combinatie van fris fruit, fraîcheur en toch al wat complexiteit die het vat aanbrengt is me heel aangenaam. Je zou er bijna mee trouwen... 

        

  • Ontmoetingen met een druif: Pignoletto

    Pin it!

    Italië is een schatkamer van druivenrassen waaraan geen einde lijkt te komen. Zo vond ik onlangs bij Raineri een aantal flessen die met de pignoletto druif gemaakt werden en thuisgekomen bleek er zelfs een pignoletto website te bestaan.

    De druif is een familielid van de grechetto en komt voor in de Emilia-Romagna, de wijnstreek rond Bologna, en ondermeer de DOC Colli Bolognesi werkt ermee. De naam zou van pigna komen, het Italiaanse woord voor dennenappel, alhoewel er ook beweerd wordt dat het dezelfde druif zou zijn als de Romeinse Pino Lieta, die in oude geschriften wordt vermeld.

    Vandaag wordt er vooral een frizzante mee gemaakt, een echte zomerwijn in de stijl van de vinho verde, smakelijk, fris en zonder pretentie, maar er bestaat ook een stille wijn en een echte spumante. Meidoorn schijnt de meest karakteristieke geur te zijn (weer even geleden dat ik daar nog in hing). Hij moet jong gedronken worden.

    Ik proefde er voorlopig twee:

    Pignoletto, Frizzante, Colli Bolognesi DOC, Cieto Charli, NV: Deze non-vintage (geen jaargag) kocht ik bij Rianeri voor een bescheiden 6 euro. Hij was strogeel van kleur en sprankelend, had een wat krudige neus met wat onrijp fruit, en was in de mond zeer verfrissend maar echt wel zeer eenvoudig met een tikje kruidigheid en een nogal flauwe finish. Moet wel goed zijn wanneer het héél warm is. * Cieto Charli is eigenlijk gespecialiseerd in Lambrusco (en goeie, trouwens).

    Sit A Montui, Pigoletto Superiore, Tenuta Santa Croce, Colli Bolognesi, 2010: 8,15 euro bij Raineri. Een stille wijn, eveneens strogeel, het aroma lag tussen appel en peer. Leuke mondindruk, fris en elegant met een fijne fruitigheid, lekker lang ook. In de zomer in de schaduw van een fruitboom, met wat koude kip en een salade. *(*)

     

    pignoletto_druiven.jpg

     

  • CSP goes Stappato III

    Pin it!

    Nu het verplichte zonder pretentie stuk achter ons lag leek het enthousiasme bij de inrichters te stijgen: de koning der druiven betrad het toneel ! Nebbiolo, de naam zou komen van de herfstnevels die hangen op de hoger gelegen wijngaarden waar hij het best aardt, en is de druif waarmee één van 's werelds topwijnen wordt gemaakt, de Barolo. De druif heeft een dikke schil en dus veel tannines en jong is hij vaak zo goed als ondrinkbaar, maar wanneer een goed gemaakte Barolo drinkklaar is is het een unieke wijn, zeer zinnelijk en van een buitenaardse schoonheid, maar helaas ook meestal met buitenaardse prijzen, zodat u, beste lezer, en ik, arme schrijver, het vooral van horen zeggen gaan moeten hebben...

    Het CSP gezelschap had echter besloten om Stappato uit te dagen en een paar nebbiolo's bij elkaar te krijgen die nog min of meer betaalbaar zijn en omdat de penningmeester er deze avond niet bij was en de kas goed gevuld, mocht er zelfs een redelijk duur exemplaar bij zijn (een dure fles wijn of een goedkope Barolo, het ligt in dit geval dicht bij elkaar). We begonnen echter met drie Langhe's, een vuilbak-appellatie waaarin zowat alle nebbiolo terechtkomt die om de één of de andere reden buiten de Barolo of Barbaresco regels valt. Of zo klinkt het toch...in feite zitten tussen die Langhe's heel vaak uitstekende wijnen die nog wél betaalbaar zijn, en de drie scoorden meer dan behoorlijk deze avond.

    We startten met een Einaudi, Langhe DOC, 2009,pas gebotteld en dus nog zeer piep, en eigenlijk een gedeklasseerde barbaresco om de idiote reden dat Einaudi geen postbus in de geklasseerde zone had. Hij wordt gemaakt met de druiven van jonge stokken en kreeg 12 maanden vatrijping. CSP houdt van dit soort wijnen, ze zijn wat ondergewaardeerd en zijn dan ook vaak én lekker én betaalbaar. In de neus kregen we onmiddellijk fruit (aardbeien), maar ook iets dat wat aan geuze deed denken. Onze twijfel werd echter weggeblazen door de mond: mooie complexiteit, veel diepgang, lekker vlezig, mooie tannines, breed en heel lang. Een zeer genereuze, héél mooie wijn, die met zijn 18,33 euro, absoluut zijn geld waard was. ***, en niet geschikt om a/20 jaar te laten liggen, b/ermee te stoefen tegenover uw onwetende maar rijke vriendjes en collega's, en dus bij uitstek een CSP wijn !

    nebbiolo.jpgEen jaartje ouder was de Nebbiolo, Langhe DOC, Roberto Voerzio, 2008, die één jaar op botti verbleef. Roberto maakte hem vroeger ook op barrique, maar kwam daarvan terug. Ik heb persoonlijk ook een voorkeur voor de smaken die die grote oude vaten (botti in Italië, holzfass in Duitsland...) meegeven. Deze fles vertoonde een heel intense, klassieke neus en was in de mond zeer complex, heel zacht en beschaafd, heel goed gestructureerd, met prachtige bittere toetsjes. *** en twijfelend over ***(*), en met 29,76 euro al wat duurder maar wel nog zijn geld waard !

    Waarom Voerzio met deze nebbiolo een Langhe maakte en geen Barolo, zijn we vergeten te vragen, maar voor de volgende fles, de Nebbiolo, Langhe DOC, Mascarello, 2008, zou het gaan om druiven waarvan Mauro Mascarello de druiven net niet goed genoeg vond voor zijn top-barolo (het was eigenlijk interessant geweest om ze naast elkaar te zetten). De neus was fluweelzacht en elegant, met aardbei en een mooie mineraliteit, heel complex en interessant. Ook de mond was zacht en heel complex en interessant, hele mooie afdronk met drop, een intrigerende wijn die in het glas sterk veranderde.  Ik proefde een tijdje ervoor de echte Monprivato, één van de betere Barolo's, aan 75 euro de fles, maar deze kreeg van ons toch ook ****, en kostte 28,65 euro. Is de Monprivato drie keer zo lekker ? Hij is perfecter misschien, en unieker, en als geld voor u geen probleem is, laat u dan vooal gaan...maar ik vond deze Langhe zéér de moeite.

    De nebiolo zou echter pas echt op zijn tenen staan in Barolo en Barbaresco, en alhoewel het prijsgewijs voor ons op het randje was, mochten ze toch niet ontbreken. De eerste fles was de Terlo, Barolo DOCG, Einaudi, 2005, afkomstig van een 3,2ha grote wijngaard waarvan de oudste stokken dateren uit 1962. Hij rijpte 30 maanden op barriques en botti, met zowel Sloveense als Franse eik (er worden zo verschillende wijnen gemaakt die nadien worden geassembleerd). In de neus bloemen, gestoofd fruit, pruimen, mooi zuiver. In de mond stévige tannines, maar ook rijp en rijk, en intens fruitig. Ik hield deze fles een paar dagen bij en hij werd stoffiger, met meer chemische toetsen, en vooral uitdrogender. Persoonlijk denk ik daarom dat het geen echt mooie bewaarwijn is. 42,81 euro, en ***. U betaalt 22 euro voor de wijn, en 20 voor de naam Barolo...maar 30 maanden vatrijping kost ook geld, natuurlijk.

    De DOCG Barbaresco ligt in wijngaarden die droger en warmer zijn dan die van Barolo, wat meer naar het oosten, maar in dezelfde heuvelketen. Hij kan jonger gedronken worden maar heeft vaak eveneens véél tannines en moet liefst toch ook een vier, vijf jaar kelder gekend hebben. Sommige wijnmakers maken zowel Barolo als Barbaresco, anderen hebben zich gespecialieerd. Piero Busso is zo iemand en wij dronken zijn Mondino, Barbaresco, Piero Busso, 2007, die 18 maande rijpte op grote botti. Deze vlezige wijn had een mooie bittere toets, met iets van zwarte chocola, en met mooie tannines, heel mooi fris en met mooie zuurtjes en een lange afdronk. Dit moet een hele mooie maaltijdwijn zijn, en met 30,67 euro nog fatsoenlijk geprijsd voor een aparte gelegenheid. Vertel als u hem serveert over de zwijgzame Piero (zie vorige blog), het maakt het verhaal nog leuker. ***(*)  

    Na afloop gaven wij allen volmondig toe dat er in de Piemonte zeer schone wijnen gemaakt worden. Wij vonden echter ook in blok dat veel wijnen te duur waren en dat je je echt moet concentreren en goed zoeken om qua prijs/kwaliteit niet te erg te verdwalen. Maar we hadden een zeer leuke, leerzame avond en ik ben geschrokken van de kwaliteit die Stappato in huis heeft, en de gedrevenheid waarmee ze zoeken naar nog betere flessen. Omdat ze zich ondertussen ook een klienteel hebben uitgebouwd voor al dat dure lekkers van grote namen kunnen wij ervan profiteren om van diezelfde halfgoden de kleinen wijnen te kopen, meestal met evenveel serieux en enthousiasme gemaakt als de grote. Een paar weken later kwam er nog wel een terechte opmerking van één van de leden die mij recht in het hart raakte. Als wij zo overtuigd zijn van het eigen gelijk (hoe pretentieloos !), hoe komt het dan dat er zoveel wijncommanderijen zijn, en maar zo weinig CSP's ?

     

     

  • Muscle Cars en Plas-Sex met runderen: chianti classico

    Pin it!

    chianti_gallo_nero

                                                                                                                                  

    Eigenlijk hadden we, aansluitend op ons vakantieavontuur, een degustatie Siciliaans gepland. Maar er ontbraken nog wat flessen en een bezoek aan Johan Janssen van Het Moment in Aalst in het kader van Sicilië leverde plots een mooi thema op: een kleine verticale van Chianti Classico.

    Rieten mandflessen, overproduktie en het toevoegen van een percentage witte hadden de reputatie van Chianti dodelijke klappen toegebracht. Zo erg dat zelfs na de aanpassing en het restrictiever maken van de DOC de meeste producenten hun creativiteit en vooral hun kwaliteitsdruiven gebruikten voor het maken van een  Supertoscaan. De laatste jaren groeit echter het besef dat Chianti ook een historische wijn is en onlosmakelijk verbonden met de culinaire tradities van zijn regio. In die mate zelfs dat vandaag sommige wijnmakers beweren dat alleen in Chianti de eigenheid en het terroir van de regio naar boven komen en dat vreemde luizen als cabernet of merlot uitsluitend als steundruif zouden mogen gebruikt. Het allerbelangrijkst is echter dat meer en meer producenten hun beste sangiovese druiven gaan gebruiken voor hun Chianti Classico, en niet meer voor hun supertoscaan. Toen ik de hand kon leggen op drie jaargangen van de gewone classico en drie van de Riserva van één huis was mijn schemaatje snel gemaakt: 2001, 2004, 2005 en 2006 proeven en iets leren over blends en goede of slechte jaren. Om wat te kunnen vergelijken voegden we nog drie chianti's toe van Licata.

    De rode draad voor dit verhaal werden de wijnen van Casanuova di Nittardi, een domein in Castellina in Chianti. Dit 120ha grote domein werd in 1982 door de Duitse kunstuitgever Peter Femfert en zijn Venetiaanse echtgenote, Stefania Canali. Met 21ha wijngaard is het één van de kleinere domeinen, goed voor een jaarproduktie van 90.000 flessen, maar wel met de beroemde Carlo Ferrini als consulterend oenoloog. Het Moment stelde zeer bereidwillig een paar al wat oudere jaargangen ter beschikking en dit maakte de degustatie zeer interessant. Nittardi is één van de vele kleine maar zeer ernstige, goed ondersteunde Chianti producenten waarnaar je altijd wat moet zoeken maar die een grote kwaliteit en vooral professionaliteit aanbieden.

    We startten onze degustatie met vijf Classico's en werden onmiddellijk geconfronteerd met de beperkingen van 2005. De twee flessen uit 2006 waren nog wat jong maar zeer mooi. De Casanuova di Nittardi Chianti Classico 2006, 95% sangiovese en 5% canaiolo, geurde naar zuivere en rijpe zwarte kers, bestrooid met wat zwarte peper, heel ernstig nog, en nog wat gesloten, met in de mond meer bramen, heel evenwichtig, stil-rustig en onmiddellijk goed voor twee **. Ter controle hadden we er ook wat andere flessen ingestoken en de Fonterutoli Chianti Classico 2006 was een topper en nog een streepke beter: een blend van 90% sangiovese, 5% merlot en 5% malvasia nera en colorino en dus ook de eerste "moderne" chianti die de merlot gebruikt om de zaak wat ronder en voluptueuzer te maken. Dat, met de 12 maanden barrique (40% nieuwe), zorgde voor een heel andere stijl, met veel spectaculairdere aroma's en fluwelen tannines. Een zalige, zachte en luxueuze wijn, nu nog wat jong, zelfs nog wat ingekapseld maaral heel precies en duidelijk. Schitterende fles en drie ***. Eén ding kwam er echter hier duidelijk uit: de kwaliteit van het wijnjaar 2006. En het werd mij ondertussen nog bevestigd: als je van chianti houdt moet je nu je voorraadje inslaan, een jaar als 2006 komt zelden voor.

    Toen kwamen de drie 2005's...De eerste schaatser die vrolijk onderuitging op het gladde 2005 ijs was de Casanuova di Nittardi Chianti Classico 2005: iets animaals en onaangenaams in de neus, en lichte, wat dunne en oppervlakkige neus, heel makkelijk wel en nu al opdronk. Snel drinken en snel vergeten dus en maar één *. De Castello di Ama Chianti Classico 2005, 80% sangiovese, 8% canaiolo, 12% merlot en malvasia, had dankzij zijn 100% barrique (25% nieuwe) een betere neus, met vanille, rood fruit en tabak en was in de mond mooier rond, maar ook hij vertoonde een zekere ijlheid en oppervlakkigheid die typisch is voor de jaargang. Wel smakelijk, maar ook hier snel drinken, denken we. Nog interessanter werd het toen de de Casanuova di Nittardi Chianti Classico Riserva 2005 proefden, 95% sangiovese en 5% merlot, en 100% eik waarvan één derde nieuwe. Hier werd de mindere kwaliteit van de jaargang weggemoffeld onder de vinificatie-mantel, aardig gelukt trouwens. In de neus vonden we open haard, takjes, bramen, vanille, véél vanille, en iets heel aparts dat wat deed denken aan een gueuze van Cantillon. Heel zachte, rode aanzet, rokerig haardvuur, verrassend met een mooie lange afdronk. Positief was dat deze wijn echt een verhaal vertelde (rond het haardvuur, gezellig...) en een beetje een ontdekkingstocht was omwille van de hogere complexiteit, maar het was toch ook wel een beetje een muscle car, door de eik uitgebouwd tot iets indrukwekkends, maar als je de motorkap opendoet mis je toch wel wat fond. Of hoe een wat minder jaar door pure techniek naar boven kan worden gekrikt.Toch zeker ** waard.

    nittardi

    Vanop de Nittardi website, een zicht op de omgeving.

                                                                                                                                     De twee volgende wijnen, 2004's, maakten het punt nog duidelijker. De Nittardi Chianti Classico 2004 kreeg van ons onmiddellijk drie ***. In de neus zat iets animaals met een leuk topje rood fruit en in de mond was deze wijn very drinkable , zuiver, lang en fruitig, en de ideale partner om 's avonds de zorgen van een lange dag te doen vergeten. De Classico Riserva 2004 van hetzelfde huis kreeg dezelfde *** score: een rokerig en evenwichtig aroma met fruit en tabak, een mooie, mooie structuur, héél evenwichtig, met een mooie afdronk; hier nog een streepje klassieke muziek bij en ome Rick zakt diep weg in zijn zetel...

    Ondertussen viel er één element heel sterk op en dat was de grote stijluniformiteit van de Nittardi's, ideaal dus om de invloed van het jaar te herkennen en een grote zekerheid voor de consument. Ik ken uiteraard noch Ferrini noch Femfert persoonlijk maar die Nittardi's hadden iets degelijks, geruststellend en constants dat heel aangenaam was en we vroegen ons af of dat iets met hun persoonlijkheid zou te maken hebben? Is het hier het terroir dat de wijn maakt of de maker ? 

    Ondetussen kwam 2001 aan de beurt. De Nittardi Classico Riserva 2001 vertoonde maar één minpunt: dat hij uitverkocht is. Het was de meest complexe van de Nittardi's, heel rijp en volledig, blokhut, tabak en een streepke munt voor de fraîcheur. In de mond complex, rijp, klaar, helemaal op dronk, veel diepgang en een lange afdronk. Hij combineerde fruit, fraîcheur en versmoltenheid op een prachtige manier en kreeg dus ****. Het slechte nieuws is: uitverkocht, het goede nieuws is dat gegeven de stijluniformiteit van Nittardi deze wijn waarschijnlijk heel dicht zal liggen bij de Riserva 2006. Te proeven dus wanneer die binnenkomt en niet twijfelen als het de goede richting uitwijst. Johan had ons ook nog een andere Riserva aangeraden, gewoon om het stijlverschil duidelijk te maken. De Chianti Classico Riserva 2001 van Dievole, een domein in Castelnuovo Berardenga, zou een veel traditionelere chianti moeten zijn, van een domein waar de vernieuwingen pas in 2006 echt op gang kwamen. Hij was bijna de helft goedkoper dan de Nittardi's, maar viel eigenlijk wel mee. Veel ingetogener, een zwijger eerder dan een babbelaar, een beetje droger ook, met meer eik en minder fruit; in de mond wel mooi gemaakt, wat tertiaire toetsen, wat eenvoudiger ook maar met een hele goede prijs/kwaliteit: een hele goede wijn voor het betere communiefeest waar je toch meer met je gasten bezig bent dan met de wijn maar ondertussen toch wel  iets degelijks wil drinken. Hij kreeg ** en was eigenlijk een echte CSP-wijn.

    Afsluiten deden we met vuurwerk. De Castello di Fonterutoli Chianti Classico 2001 is de top-chianti van het gelijknamige kasteel en is met zijn blend van 85% sangiovese, 10% cabernet sauvignon en 5% merlot, 16 maanden barrique voor de sangiovese en 18 maanden voor de merlot en de cabernet sauvignon, bijna een supertoscaan eerder dan een traditionele chianti. Wat een vreemde wijn ! Wij roken achtereenvolgens: balsamico, overkokende groentesoep, de afdeling meststoffen bij Aveve, koeiepis (plassex met runderen, riep de grapjas van dienst), meubelwas, plotseling heel sterk opwellend rijpe, pure moerbeien, zwart vlees, roastbeef, dikke sigaren, een heel fumoir...In de mond sterk, heel donkere, geconcentreerde kracht, zuiver rijp fruit, heel veel karakter, een enorme evolutie. We hadden deze wijn die in het glas constant veranderde, moeten karaferen en om alles er uit te halen wat er in zat nog 24 uur moeten blijven zitten. Als de 2006 hier een beetje op lijkt én u over een goede kelder beschikt, dan haal ik nu mijn agende boven en spreken wij af in 2014, 2016, 2018, 2020, 2025 en 2030. Nu *** maar waarschijnlijk ****(*) waard.

    Eén ding werd in ieder geval bevestigd. Er is het één en het ander aan het gebeuren in de Chianti. Dit gegeven, gecombineerd met de hele mooie jaren 2006 en 2007 die nu op de markt komen en met het feit dat je ze nog altijd wat minder betaald dan de supertoscanen, brengt mij sterk in verleiding tot het vullen van een kelder: vandaag wat inslaan en dan binnen een paar jaar eens een horizontale degustatie van 2006! U kent mijn adres...

     

         

  • Real Wines 1: Massa Vecchia Bianco

    Pin it!

    Een week geleden opende ik een fles Minervois die ik ooit, verleid door het Guide Hachette labeltje, eens had meegegraaid in de Cora. Alhoewel niet slecht, heb ik ze niet leeggedronken. Ik krijg het in toenemende mate moeilijk met anonieme wijnen zonder ziel, hoe correct ze ook mogen zijn, en meer en meer gaat mijn hart uit naar échte wijnen, gemaakt door échte mensen, waarvan ik weet hoe ze eruit zien en waarom ze die wijn gemaakt hebben. Kortom, wijnen die een verhaal te vertellen hebben, zowel in als naast het glas. Op die manier wordt wijn drinken  een ervaring die het pure proeven overstijgt: genieten, leren, bewonderen, dromen. Vandaag post ik mijn eerste blogje rond zo een wijn en ik beloof u en mezelf plechtig om dit telkens te doen wanneer ik een "real wine" proef waarvan het verhaal te mooi is om te laten liggen.

    massavecchia

    Het domein Massa Vacchia ligt aan de kust van Toscane, in de Maremma, en wordt sinds 1986 geleid door Fabrizio Niccolaini, een geschoold chemicus en oenoloog, en zijn vrouw Patrizia Bartolini. Het is een familiaal bedrijf dat door grootvader Niccolaini werd gesticht. Het werkt al sinds 1993 100% bio en was één van de bio-pioniers in de regio. Fabrizio werkt volgens de filosofie van de Japanner Masanobu Fukuoka die een non-interventionistische biologische polycultuur predikt. Ze gebruiken geen kunstmest, pesticides of herbicides en ploegen de rijen tussen de ranken lichtjes om met de hulp van hun twee ossen. Het domein is 10ha groot waarvan vijf zijn aangeplant met wijngaarden. 12000 flessen per jaar. Ook in de kelder wordt heel natuurlijk gewerkt, met minimale interventie. De  gisting gebeurt spontaan, zonder temperatuurcontrole. Geen filtering, geen klaring. Fabrizio werkt met grote eiken vaten maar ook met kleine vatjes van kastanjehout, tini genaamd, die minder zuurstof doorlaten. Zijn druivelaars zijn 35 jaar oud en op het piepklieine domein staan rassen als vermentino, ansonica, sauvignon blanc, trebbiano en malvasia di candia voor wit, en merlot, cabernet sauvignon, aleatico, sangiovese, alicante en malvasia nera. Het domein maakt ook olijfolie. De wijnen van dit domein worden ingevoerd door Divino in Dendermonde.

    massa etiket

    Massa Vacchia Bianco, 2004: Gekocht bij Divino in Dendermonde, december 07, aan 23 euro. 70% vermentino, 15% sauvignon, 15% malvasia di candia. Wordt op de schil gefermenteerd, heel ongewoon voor witte (vandaar de kleur). Gedurende vijf dagen worden de druiven twee keer per dag met de voeten geperst, om daarna drie weken op de schillen te fermenteren, terwijl de kap één keer per dag naar beneden wordt geduwd. De opvoeding gebeurt in kleine vatjes van kastanjelaar. Geproefd op 2 november 08 : oranje en een beetje troebel ; in de neus wat meloen, maar ook eigenaardige elementen als pindanootjes, kruiden en kaneel; in de mond onmiddellijk rond en fruitig, met die kaneel nog overheersender, heel fluwelig met zuren echteraan, gepaard aan wat tannines; mooie afdronk; eigenaardige maar heel lekkere wijn;  heel origineel, héél lekker ©©©©

                                                                                                                                                             

  • Ontmoetingen met een druif: de sagrantino

    Pin it!

    Zes jaar heb ik gewacht en al een paar maanden geleden keerden ze terug in de Kessel-Lose kelderschoot: twee flessen Sagrantino de Montefalco, in juni 2002 gekregen van Jan en Leen, toen net terug van vakantie in Umbrië. CSP zat toen in een embryonale fase en de flessen, jaargang 1998, werden in een ver Kempens oord opgeborgen om er rustigjes op dronk te komen. Zaterdagavond was een bezoek van winebuddy Ghil een voldoende reden om er eentje uit zijn tienjarige sluimering te wekken.

    De sagrantino is een druif uit het dorpje Montefalco in Umbrië. Niemand weet goed waar hij vandaan komt en voorlopig heeft geen enkele DNA- test verwantschap met een andere soort opgeleverd. Meer dan waarschijnlijk is het een lokale variant. Alhoewel de aanplant maar goed is voor ongeveer 5% van het totaal in de provincie (een dikke 120ha, maar groeiend) wordt er de vlaggeschipwijn van de regio mee gemaakt, de Sagrantino de Montefalco, die in 1991 DOCG status verwierf. De dikke schil, de lage productiviteit met kleine druifjes en trossen maakten de druif lang niet interessant en alhoewel men vermoedt dat ze al lang in de regio aanwezig is werd ze tot in de jaren 80 van de vorige eeuw alleen gebruikt in blends of voor een zoete passito-wijn. Vandaag is het vooral de droge secco variant die populair is. Makkelijk is de druif echter niet: het is dankzij zijn dikke schil één van de meest tanninerijke soorten van de wereld. De in het begin vaak inktzwarte wijnen moeten minimaal dertig maanden rijpen voor ze op de markt komen, maar zelfs dan zijn ze nog niet echt drinkbaar en acht jaar in de kelder was vroeger het minimum. Door het steeds beter uitkiezen van het oogstmoment zijn de tannines wat beter onder controle (oude sagrantino's mag/moet je vijftien tot twintig jaar laten liggen), maar het blijft een tanninetijger en volgens veel oenologen is het oogstmoment zo belangrijk dat je het alleen in laboratoriumomstandigheden correct kan bepalen omwille van de zeer hoge polyphenolwaarden. Die polyphenolwaarden maken de wijn naar verluidt ook zeer goed voor het hart. Typische aroma's zijn pruimen, rode en zwarte vruchten, aarde, teer en een zoet elementje dat echter alleen in de passito vorm de overhand krijgt. Sagrantino wordt ook gebruikt om te blenden met sangiovese, met alleraardigste resultaten.

    Arnaldo Caprai maakt naar verluidt de beste sagrantino maar ik heb hem nog niet geproefd (je kan hem vinden bij Licata) en ik had geen zin om nog eens vijf jaar te wachten met dit blogbericht. Je vindt er ook veel bij Umbria.be in Geel. Sagrantino's die ik al wel proefde zijn de deze:

    Sagrantino di Montefalcone Secco, Antonelli, 1998: Dit domein werd in 1881 gesticht door Francesco Antonelli en begon in 1979 zelf zijn wijnen te bottelen. Het 170ha grote bedrijf heef 30ha wijngaard en de wijnen hebben de reputatie minder gericht te zijn op power dan op elegantie. De sagrantino aanplant dateert uit 1970 en 1990 (drie verschillende wijngaarden). 23 dagen schilweking.Gebotteld na twee jaar kelder. Twee bekertjes in de Gambero Rosso. Eerst zwart fruit, teer en sulfiet, dan evoluerend naar bloedworst (black pudding) met munt; in de mond rijp, echt op dronk, heel mooi en zacht, met nog aanwezige maar heel zachte mooi versmolten tannines, in de afdronk terug drop en teer; uitstekend en een mooie incentive om elke sagrantino voortaan tien jaar te laten liggen ♥♥♥

    Sagrantino di Montefalco, Spoleto Ducale, 2001: Coöperatieve uit 1973 met 259ha wijngaard. 12 euro. 5 december 07: in de neus vochtige bosgrond en leder; in de mond een zoetje, leder, pruimen en bramen en "staal", stevige tannines; de dag later noteerde Thomas chocola, framboos en afgebrand huis; kindermoord…maar wel al zeer ok ! ♥♥

    Taccalite, Sagrantino di Montefalco, Tiburzi, 2003: 8ha groot domein. 28 december 07. 18 tot 24 maanden op Franse eik, daarna 12 maanden op fles. Wijngaarden op 450m hoogte. Gedroogde pruimen, zwarte bessen, munt; tamelijk gesloten, ook in de mond; veel tannines, maar ook mooi en zuiver; merkbare alcoholwarmte (14,5%). ♥(♥)

    sagrantino

    Dit blogberichtje is opgedragen aan Jan Geerts die veel te vroeg van ons is weggegaan.

  • Wine World Taster of the Year 2008: Part 2

    Pin it!

    Ere wie ere toekomt: het centrale thema van dit event waren de wijnen van Griekenland, en dus op naar de stand van Canette, dé specialist in Griekse wijn. Ik moet toegeven dat ik het nog altijd moeilijk heb met Griekse wijnen: af en toe de hemel, maar nog veel te vaak de hel. Vanwege de grote drukte proefden we hier maar een viertal wijnen en de eerste was eigenlijk een goed voorbeeld: de Nykteri van Santo Wines, de grote coöperatieve op Santorini was een aardige wijn maar ook een "eigen"aardige wijn: krukdroog maar niet fris, geen fruit maar wel complex, twijfelend tussen iets chemisch of iets van hout of hars, maar met een goede afdronk. Zo uit het losse glas wat moeilijk maar bij een mezze waarschijnlijk erg goed. De Cuvée Maison van Hatzimichalis was walgelijk en dat is al de tweede keer dat dit huis mij absoluut niet aanstaat. De twee topwijnen op deze stand waren goed: de Alfa Estate 2004 goed, de Gaia Estate 2005 zéér goed. De Gaia is dan ook één van Griekenland's beste wijnen, aan 27 euro nog erg democratisch geprijsd. Ik verliet de stand met een wat ontevreden gevoel, maar nog steeds even nieuwsgierig...misschien heb ik een coach nodig om het allemaal eens uit te leggen.

    GRIEKSEVLAG

    Eén van de volgende wijnhandelaren had ook twee Grieken bij (en goede), maar hij bindt zich niet echt aan een streek. Pasqualinno is één van die wijnhandelaren waarvan het gamma vooral een eigen "goesting" weerspiegelt en, eerlijk gezegd, houd ik daar ook wel van. Het maakt elke degustatie nogal eclectisch, maar bon, ook alleshalve vervelend. Deze keer alleen de uitschieters, en dus de flessen die ik zou kopen: sauvignon blanc uit Oostenrijk van Wohlmuth (vooroordeeltje tgo sauvignon blanc ? proef dit maar eens !); assyrtiko-athiri 2006 van Sigalas op het eiland Santorini, zeer mineralig, zeer nerveus en vinnig, heel leuk, en wijn van een vulkanische bodem waar zelfs de druifluis niet overleeft; de Lusitano van Ervideira, commercieel maar lekker en een uitstekende prijs/kwaliteitsverhouding; en last but not least de vuilgebekte Kutjevo Zweigelt van Enjingi uit Kroatië, apart, héél apart zelfs, maar lekker !

    Aan Italiaanse wijnhandelaren kunnen wij ook altijd moeilijk voorbij gaan en dit jaar stopten we even bij Raineri. De eerste wijn was meteen een schot in de roos. De müller-thurgau druif heeft geen al te beste reputatie en zeker bij overproduktie brengt ze waterige, karakterloze wijn voort die je in Duitsland vaak als slobbervocht aantreft in cafés en hotels. Een regio waar ze het echter naar haar zin lijkt te hebben is Trentino. Dit is dan ook het tweede excellente exemplaar uit die regio dat ik ontmoet. De San Thoma 2006 van Pravis combineerde wat gele appel en mooi exotisch fruit en viel op door zijn mooie afdronk en erg smakelijke mond. Na een paar wat gewonere witte proefden we nog twee rode wijnen van Tasca d'Almerita, een wijnhuis dat ik al lang waardeer. Ze maken in mijn ogen nog steeds één van de lekkerste rosés van Europa, de Rosé di Regaleali, alleen al een reden om naar Zwartberg te rijden deze lente. De Toscaan Carlo Ferrini (Fonterutoli, Broglio, Poliziano en anderen) is dan ook consulterend oenoloog.  De twee nero d'avola's die je hier kon proeven waren schitterend: de Regaleali met een geweldige prijs/kwaliteitsverhouding (een goed gemaakt fruit- en kruidenbommeke voor 8 euro, daar kunnen er veel puntje aan zuigen) en de wonderlijk lekkere Lamuri, eigenlijk sterk op de andere lijkend maar dan met complexiteit en structuur als bonus (voor 11,5 euro, ook mooi!). Ik besloot dan ook ter plekke om hem op de csp-hitlist te zetten ! Wat mij er aan doet denken dat dit nog eens moet worden bijgewerkt...