jacky lafon

  • Bericht uit Oostende 2: Ristorante Marina

    Pin it!

    Het is niet omdat een mens in België blijft dat hij niet lekker mag gaan eten, en het bezoek van maatje Johan was dan ook hét signaal om één van Oostende's toprestaurants met een bezoek te vereren. Het stond al lang op mijn verlanglijstje, we hadden de tijd, we konden er te voet naar toe (eh...vooral terug) en het leven is zoveel schoner als je ergens naar toe kan leven.

    Onze poging om een tafeltje aan het raam te krijgen lukte wonderwel maar ons zeezicht werd vergald door de avondmarkt, dus wij concentreerden ons dan maar op wat op tafel kwam. En dat was goed, zeer goed. De patron stal al onmiddellijk mijn hart door te doen wat elke goeie chef kan: aan mijn dochter vragen wat ze graag zou willen eten. Geen sprake van een kindermenu of dat soort onnozeleteiten, gewoon "wat lust gij graag?". Toen mijn dochter (11 jaar) iets van pasta mompelde, stal ze op haar beurt het hart van de chef door op diens vraag naar de saus "pasta al pesto" te mompelen. "Een meisje met goede smaak", riep hij uit en hij bereidde vervolgens een tagliolini al pesto waar ik afgunstige blikken op heb geworpen heb (ik heb even getwijfeld toen hij haar kwam vragen of ze nog honger had...).

    Omdat het nogal duidelijk was dat wij geen Vlaamse vedetten noch West-Vlaamse industriëlen waren was de bediening in het begin een beetje sloom, maar uiteindelijk slaagden wij er toch in om te bestellen en vanaf dan: geen enkele opmerking meer ! Het wachtbordje verzoende ons al snel en ik en mijn lieftallige gooiden ons dan op een risotto met taleggio, peer en carpaccio van eendeborst, een sublieme combinatie. Johan nam een burrata die volgens hem thuishoort in het burrata-Pantheon. Ondertussen hadden wij ook de uitgebreide wijnkaart uitgelezen (goeie kaart, van intessant en betaalbaar tot aargh! mijn zwart geld vergeten) en kozen een Chiaranda van Donnafugata, een mooie Siciliaanse blend van ansonica en chardonnay, die wij ook al in La Madia in Licata dronken. De sommelier begon ons toen al iets interessanter te vinden, trouwens.

    De signature dish van Marina is Tarbot en Kreeft, en aan die (dure) verleiding konden we niet weerstaan. Het is een schotel die in het restaurant wordt geprepareerd (spektakel!) en die (en dat zeg ik niet snel) zijn geld absoluut waard was. Miss Rick ging voor de democratische gegrilde calamares met spinazie en pesto en werd betrapt op het aflikken van duimen en vingers...De uitstekende Chardonnay van Planeta begeleidde dit alles.

    Tijdens het dessert werden wij nog vergast op het schouwspel van een zingende Jacky Lafon (van Thuis, geloof ik?, of zoiets?) en een sabayon-makende chef die een duetje improviseerden. Ik voelde mij toen meer in Cannes of Nice dan in Oostende (glamour! sterren! show!), maar het was ouderwets aardig. Een glas Passito di Lacrima di Morro sloot mijn avond af. Wij sjokten tevreden terug. Marina is gastronomisch, niet goedkoop, soms een beetje ouderwets, maar het is een Heel Goed Restaurant. En Domenic Acquaro is een Grote Chef (en een showbeest).

    marina

    Sabayon zonder Jacky.