jefferson

  • The Billionaire's Vinegar

    Pin it!

    billionaire.jpg

    Een boek over wijn dat je in één ruk uitleest ? Zo zijn er niet al te veel, denk ik... Maar dit boek is razend interessant en heeft de spanningsfactor van een goede detective én het is goed geschreven: vandaar dus deze blog, en als je het ergens kan vinden lees het dan.

    In 2006 was ik uitgenodigd op een kennismakingsproeverij bij BelgiumWineWatchers, www.belgiumwinewatchers.com , België's specialist in het opkopen van oude wijnkelders, en de eigenaar leerde ons aan de hand van een tiental flessen de basisbeginselen van het proeven van oude wijn. Het was een fascinerend gesprek over een heel ander aspect van wijn als hobby en ik heb er een diep respect aan over gehouden voor oude Bordeaux wijnen. De heel andere smaakpatronen die zo'n oude knakkers vertonen hebben mij toen veel bijgeleerd en wanneer ik (helaas zeer zelden) nog eens zo'n oudje mag proeven bekruipt mij nog altijd die spanning van die dag. In zo'n fles zit immers "iets" waarvan je pas na het openen weet of het nu de hemel dan wel de hel vertegenwoordigt. 

    Dit boek gaat over wijnen die nog een pak ouder zijn dan wat wij proefden (de oudste was toen een l'Evangile uit 1952). Het schetst een fascinerend beeld van een internationale groep zeer gefortuneerde maar vooral zeer nieuwsgierige wijnliefhebbers in de jaren 80 die collectief de jacht openden op "oude wijnen", in een tijd dat, en het is vandaag moeilijk in te beelden, oude Mouton Rothschild's en Yquem's nog te vinden waren en nog redelijk betaalbaar, en elke nonkel pastoor of Vlaamse industrieel nog over een rijk gevulde kelder vol oude Bordeaux beschikte (de tijd dat veel Bordeaux ook effectief tien jaar kelder nodig had om drinkbaar te worden).

    Deze wijnkoorts culmineerde in recordbedragen bij Christie's en andere wijnveilingshuizen, maar vooral in het opduiken van de Jefferson bottles, flessen die volgens de eigenaar waren teruggevonden in een Parijse kelder, en die ondermeer flessen Lafite uit 1787 bevatte. In een fascinerend verslag vertelt de auteur hoe Michael Broadbent, de wijnkenner van Christie's, de flessen erkende, en hoe er plots de meest waanzinnige prijzen werden geboden. Het boek gaat als een echte detective-roman achter de feiten aan, achter de langzame ontwikkeling van het besef dat deze flessen meer dan waarschijnlijk vervalsingen waren en geeft een fascinerend inzicht in de wereld van internationale wijnveilingen en fanatieke verzamelaars. Het is echter vooral een boek over hebzucht en trots en dat maakt het nog fascinerender.

    PS de eerste fles van de Jefferson kelder werd verkocht voor het astronomische bedrag van 105.000 Britse Pond en zette een nieuw record én een nieuwe standaard voor oude wijn. Zo'n prijzen zijn uiteraard een beetje buiten ons bereik, maar toch raad ik iedere wijnliefhebber aan om eens één keer een écht oude Bordeaux te proeven: zeer leerzaam. Indien je samenlegt met wat andere liefhebbers overigens best betaalbaar vandaag.

    PS2 ik herinner me van de proeverij nog de verhalen over Belgische importeurs die de wijnen van soms redelijk grote namen in een slecht jaar wat corrigeerden door middel van het bijgieten van andere wijnjaren of flessen porto, en dit schijnt één van de fascinerende elementen van deze hobby te zijn: vaak kan je maar aan de kurk zien wie de fles ooit bottelde (en dan is het te laat uiteraard). Ik heb er toen geleerd hoe relatief veel zaken rond oude wijn zijn en ik heb het zelf al wel eens gedaan: een tegenvallende oude Bordeaux die ik anders zou weggieten gebruikt om er mee te experimenteren: heel interessant.