la grotta

  • La Grotta: Robert De Niro, een rots en de Venus van Gallodor - Sicilië, januari 2011

    Pin it!

    Sommige restaurants zijn zo "local" dat je er zelfs op het internet nauwelijks Engelstalige informatie over vindt, en voor La Grotta, in het vissersdorpje Santa Maria La Scala, vlakbij Acireale, is dat maar goed ook, de gelagzaal kan met moeite een 30-tal klanten bedienen (het terras kan in de zomer nog eens 50 man aan). Onder dit klienteel bevindt zich niemand minder dan Robert de Niro zoals de trotse baas ons meedeelde, maar goed, een bende Leuvenaars met een goei goesting was ook welkom, al was het maar omwille van hun prenotazione.

    DSC02258.JPG

    De familie Strano is al drie generaties lang eigenaar van dit lokale etablissement in dit ingeslapen vissersdorpje en je moet met de auto een lange slingerende weg volgen om op de kaai, waar het restaurant ligt, te komen. Het kreeg zijn naam van de immense vulkanische rots die het interieur van de eetzaal bepaalt en die je vurig doet bidden dat je bij de volgende aardbeving niet op dezelfde plaats zit. Wanneer je binnenkomt begin je onmiddellijk met Don Carmelo te onderhandelen over wat er op je bord gaat komen. Dat gebeurt op een zeer eenvoudige wijze: er is een kleine koeltoog met de vangst van de dag en alles wat je aanwijst gooit mijnheer Strano in een plastic bak. Die wordt gewogen, er wordt een prijs op geplakt per kilo en na je akkoord moet je alleen nog zeggen hoe je alles klaargemaakt wil zien. Wij opteerden voor de grill en de olijfolie en lieten de rest over aan de fantasie van de baas.

    DSC02235.JPG

    DSC02236.JPG

     Het eten komt in twee, drie gangen op tafel en is eigenlijk van een verbijsterende eenvoud, maar tegelijk ongelooflijk lekker. Er worden nauwelijks dingen aan toegevoegd, alleen maar wat olijfolie, en de wijnen die het huis aanbiedt gaan wat dezelfde richting uit: geen grote namen, maar aangenaam geprijsde lekkere flessen zoals de Tasca d'Almerita Brut, een fruitige en goed gestructureerde schuimwijn**, de Vigna di Gabri 2009 van Donnafugata, één van mijn favoriete seafood-wijnen en een 100% ansonica, zuiver en fruitig en met een mooie afdronk (en met een klein zout tikje, heel lekker bij vis), **, en de Lighea 2009, een 100% zibibbo, familie van de muscat, *'*). De onvermijdelijke sorbet, hier één van citroen, hielp verteren en ons wandelingetje langs de haven werd verlucht door een bijzonder partijdige golf die één van ons uitkoos om kennis te maken. Even leek hij op de Venus van Botticelli die uit het schuim van de Middellandse Zee wordt geboren, maar toen was de magie weg en was hij terug een drijfnatte Belg. Wij reden hikkend van het lachen terug naar Catania.

    DSC02238.JPG

    PS Geen plastieken rotsje hier, maar the real thing !