la madia

  • De gladheid van boter en de lekkere waanzin van Licata - Sicilië 2009

    Pin it!

    Wakker worden in Ragusa op een januari-dag en blauwe lucht zien betekent iets anders dan in België: ongeveer 25°C verschil. En het was dus enigszins optimistisch en goedgemutst dat wij de rit naar Butera aanvatten.

    DSC00882
                                                                                                                                        

    Ik kan U één ding verzekeren: je kijk op het leven verandert terdege wanneer je 's morgens het raam opengooit en dit ziet....

    De rit naar Butera was lang maar mooi, door een soort maanlandschap van kalk en zandsteen, in onze ogen zuiders kaal, in de ogen van Gianni abnormaal groen.Ondertussen ondervonden wij wat vijf dagen regen hier aanricht met het wegennet, maar uiteindelijk arriveerden wij toch, lekker door elkaar geklutst, op het domein Feudo Principe di Butera. Dit hypermodern uitgeruste domein is eigendom van de familie Zonin, van één van de grootste wijnimperia van Italië, in 1997 opgericht om er kwaliteitswijn te maken. Het hele domein is 180ha groot en wij werden er zeer vriendelijk ontvangen en deskundig rondgeleid. De "betalende" tasting was leuk en vond plaats in een prachtig lokaaltje (of was het de zon?) en ging gepaard met leuke hapjes. 


    DSC00904                                                                                                      

    De degustatie startte met wat eigenlijk mijn favoriet zou zijn; een Inzolia 2007 © vol aroma's van bloemen, fijn en eenvoudig en een wijn om in de zomerse zon te delen met vrienden. De Chardonnay 2007 ©(©) was origineel in die mate dat hij geen malolactische gisting onderging maar wel voor een deel rijpte op medium-toasted eik. Het fruit (perzik) overheerste, en in de mond was hij modern en smakelijk en krokant. De Syrah 2006 ©(©) was een beetje een valserikske: eerst heel bescheiden en eenvoudig, als een lekkere, verse fruitconfituur, maar hij had een verrassend lange afdronk. TCA killed the nero d'avola star...twee keer achter elkaar (wij dierven de tweede keer niks meer zeggen) en de schenkster/proefster gaf geen kik. De Riesi 2006, ©, een blend van nero d'avola en syrah was jammy en wat porto-achtig, maar werd gered door net voldoende fraîcheur. De hele degustatie, het hele bezoek was leuk, goed georganiseerd en interessant, er was niks dat mij hier negatief stemde, maar er was ook niks dat mij hier deed opkijken. Eigenlijk was dit de enige keer dat we wijnen dronken die zowat overal vandaan konden komen...

    's Middags aten wij bij Pino Cuttaia in Licata. La Madia, zijn restaurant ligt in het centrum van Licata, thuisbasis van de meest ongedisciplineerde chauffeurs van de Europese Gemeenschap. We arriveerden dan ook opgejaagd en te laat en eigenlijk veel te ongeduldig en spraakverwarring zorgde voor enig onaangenaam gediscussieer achteraf toen il menu corto zeven gangen bleek te tellen en wij de tempels van Agrigento al aan onze neuzen voorbij zagen gaan. Maar zoals Gianni zei, de Siciliaanse vertaling voor het woord ongeduldig is stupido ! Want eigenlijk heb ik hier goddelijk gegeten en als er één restaurant is waar ik wel eens op mijn gemak terug wil gaan is het dit. Een vreemd gevoel: de indruk hebben om toch wat opgelicht te zijn én tegelijk fantastisch lekker te hebben gegeten. De ober die met alle geweld Duits met ons wou spreken hielp er ook al niet aan. We dronken een erg oxydatieve schuimwijn van Milazzo, de Classico Riserva als aperitief, maar dan werden onze ideeën over de witte wijnen van Sicilië nog bevestigd door de Chiaranda 06 ©©© van Donnafugata, een blend van 50% ansonica en 50% chardonnay. José Rallo's 300ha grote domein ligt in Marsala en op het eiland Pantelleria en wie de namen Giacomo Tachis en Carlo Ferrini iets zegt (het zijn twee top-oenologen) weet al hoe het er hier aan toegaat. Deze prachtige witte had een heel aparte neus die verwees naar ranzige boter, een oude eiken kast die je plots opentrekt en iemand zei Colonial Wax (mij onbekend). Een prachtig openende mondindruk, duidelijk minstens ten dele malolactisch gegist, een schitterende structuur. De Tripidium 04 ©(©) van Duca di Castelmonte was een blend van nero d'avola, cabernet en syrah, mooi, krachtig en compact, en zeker complexer gemaakt door de mix en de 12 maanden eik, maar geef me toch maar de locals... Dessert en dessertwijn misten we (we raceten naar Agrigento voor het donker zou worden: stupido, zou Gianni zeggen, maar goed, wij komen hier maar één keer, hij kan ze elk weekend zien).

    DSC00102

     

     

    .